Indianapolis 500 in 1997

De 81e Indianapolis 500 werd gereden op maandag 26 en dinsdag 27 mei 1997. Het was de tweede keer dat de race op de kalender stond van het Indy Racing League kampioenschap en de vijfde race uit de IndyCar Series van 1996-1997. Het was de laatste keer dat de race georganiseerd werd door de USAC. De Nederlandse coureur Arie Luyendyk won de race voor de tweede en laatste keer in zijn carrière, nadat hij de race ook in 1990 had gewonnen.

Arie Luyendyk won de kwalificatie en mocht in de race starten vanaf poleposition. Tijdens de oefenritten van 7 mei haalde hij een snelheid van 220,297 m/ph (354.53 km/h). Luyendyk werd daarmee de eerste coureur die de barrière van 220 m/ph overschreed.

Rij	Binnen	Midden	Buiten
1	Arie Luyendyk	Tony Stewart	Vincenzo Sospiri
2	Robbie Buhl	Scott Goodyear	Jim Guthrie
3	Jeff Ward	Davey Hamilton	Eliseo Salazar
4	Buddy Lazier	Eddie Cheever	Robby Gordon
5	Stéphan Grégoire	Affonso Giaffone	Kenny Bräck
6	Buzz Calkins	Jack Miller	Mike Groff
7	Roberto Guerrero	Steve Kinser	Robbie Groff
8	Billy Boat	Sam Schmidt	Billy Roe
9	Mark Dismore	Tyce Carlson	Marco Greco
10	Dennis Vitolo	Fermín Vélez	Greg Ray
11	Alessandro Zampedri	Claude Bourbonnais	Paul Durant
12	Lyn St. James	Johnny Unser

De race stond gepland op zondag 25 mei, maar werd uitgesteld naar maandag wegens regen. Maandag ging de race van start. Vijf coureurs moesten de race al staken nog voor hij begonnen was. Tijdens de laatste opwarmronde voor de start was er een ongeval waar drie wagens bij betrokken waren; Stéphan Grégoire, Affonso Giaffone en Kenny Bräck moesten de race staken. Sam Schmidt en Alessandro Zampedri reden op dat moment de pitstraat binnen en ook zij moesten de race verlaten wegens mechanische problemen. Tony Stewart had in de allereerste ronde de leiding overgenomen van polesitter Arie Luyendyk. Na vijftien ronden werd de race weer gestaakt omdat het weer begon te regenen.

Het restant van de race werd op dinsdag afgewerkt. De race startte vanaf de zestiende ronde en kon uitgereden worden. Tony Stewart bleef tot de 62e ronde aan de leiding rijden, met uitzondering van ronde 51, toen Billy Boat een ronde aan de leiding reed. In de 63e ronde kwam Luyendyk weer aan de leiding van de race. Hij reed in totaal vijf verschillende keren aan de leiding, met een totaal van 61 ronden. Met nog twintig ronden te racen reed Jeff Ward aan de leiding. Elf ronden voor het einde werd de race geneutraliseerd, waarop Ward de pitstraat inreed voor een laatste tankbeurt. Luyendyk nam op dat moment de leiding van de race over en zijn teamgenoot Scott Goodyear kwam op de tweede plaats te liggen.

De laatste zes ronden waren hectisch. In de 194e ronde kon er weer geracet worden, maar de race werd een ronde later opnieuw geneutraliseerd om wat brokstukken op te ruimen. In de 197e ronde was de neutralisatie voorbij. Toen Luyendyk aan de 198e ronde begon, raakte Tony Stewarts wagen licht de buitenmuur, zonder veel schade want hij kon verder rijden. Desondanks gingen de lichten weer op geel en was de race opnieuw geneutraliseerd. Op het moment dat de allerlaatste ronde begon mocht er weer geracet worden, maar dat werd niet duidelijk gemaakt aan de coureurs en ook de gele lichten aan de zijkant van het circuit bleven te lang branden, waardoor de rijders niet doorhadden dat zij weer konden racen. Toen de coureurs doorkregen dat er met de groene vlag werd gezwaaid, ging iedereen terug op het gas. Luyendyk hield de leiding vast en won zijn tweede Indy 500 uit zijn carrière.

Na de race was er controverse omdat de wedstrijdleiding zo onhandig gehandeld had en de race werd mede daardoor vanaf 1998 georganiseerd door de Indy Racing League en niet meer door de USAC, die de race vanaf 1956 georganiseerd had.^[1]

#	Coureur	Auto	Team	Ronden	Opgave
1	Arie Luyendyk	G-Force-Aurora	Treadway Racing	200
2	Scott Goodyear	G-Force-Aurora	Treadway Racing	200
3	Jeff Ward (R)	G-Force-Aurora	Team Cheever	200
4	Buddy Lazier	Dallara-Aurora	Hemelgarn Racing	200
5	Tony Stewart	G-Force-Aurora	Team Menard	200
6	Davey Hamilton	G-Force-Aurora	A.J. Foyt Enterprises	199
7	Billy Boat (R)	Dallara-Aurora	A.J. Foyt Enterprises	199
8	Robbie Buhl	G-Force-Aurora	Team Menard	199
9	Robbie Groff (R)	G-Force-Aurora	McCormack Motorsports	197
10	Fermín Vélez	Dallara-Aurora	Team Scandia	195
11	Buzz Calkins	G-Force-Aurora	Bradley Motorsports	188	Mechanisch
12	Mike Groff	G-Force-Aurora	Byrd/Cunningham Racing	188
13	Lyn St. James	Dallara-Infiniti	Hemelgarn Racing	186	Ongeval
14	Steve Kinser (R)	Dallara-Aurora	Sinden Racing Services	185	Ongeval
15	Dennis Vitolo	Dallara-Infiniti	Beck Motorsports	173
16	Marco Greco	Dallara-Aurora	Team Scandia	166	Mechanisch
17	Vincenzo Sospiri (R)	Dallara-Aurora	Team Scandia	163
18	Johnny Unser	Dallara-Infiniti	Hemelgarn Racing	158	Mechanisch
19	Tyce Carlson (R)	Dallara-Aurora	PDM Racing	156	Ongeval
20	Jack Miller (R)	Dallara-Infiniti	Arizona Motorsports	131	Ongeval
21	Paul Durant	G-Force-Aurora	A.J. Foyt Enterprises	111	Ongeval
22	Billy Roe (R)	Dallara-Aurora	EuroInternational	110	Ongeval
23	Eddie Cheever	G-Force-Aurora	Team Cheever	84	Mechanisch
24	Eliseo Salazar	Dallara-Aurora	Team Scandia	70	accident
25	Greg Ray (R)	Dallara-Aurora	Knapp Motorsports	48	Mechanisch
26	Jim Guthrie	Dallara-Aurora	Team Blueprint Racing	43	Mechanisch
27	Roberto Guerrero	Dallara-Infiniti	Pagan Racing	25	Mechanisch
28	Mark Dismore	Dallara-Aurora	PDM Racing	24	Ongeval
29	Robby Gordon	G-Force-Aurora	Team SABCO	19	Brand
30	Claude Bourbonnais (R)	Dallara-Aurora	Team Blueprint Racing	9	Mechanisch
31	Stéphan Grégoire	G-Force-Aurora	Chastain Motorsports	0	Ongeval
32	Affonso Giaffone (R)	Dallara-Aurora	Chitwood Motorsports	0	Ongeval
33	Kenny Bräck (R)	G-Force-Aurora	Galles Racing	0	Ongeval
34	Sam Schmidt (R)	Dallara-Aurora	Team Blueprint Racing	0	Mechanisch
35	Alessandro Zampedri	Dallara-Aurora	Team Scandia	0	Mechanisch
Gemiddelde snelheid : 234,686 km/h - Snelste ronde : Tony Stewart, 347,02 km/h
Aantal neutralisaties : 14 (58 van de 200 ronden in totaal)

• (en) Officiële website