Herman Blondeel

Herman Blondeel (Gent, 21 maart 1956 – aldaar, 30 maart 1997) was een Belgische glazenier, zoon van Armand Blondeel en oudere broer van Sander Blondeel. Hij werkte mee in Blondeel Studio en was vanaf 1981 een zelfstandig innoverende glaskunstenaar.

Herman Blondeel studeerde schilderkunst aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten van Gent (KASK) en tekenen in de Academie in Deinze, maar werd samen met zijn broer Sander Blondeel als glazenier opgeleid in het atelier van zijn vader Armand Blondeel. Die behoorde tot een generatie die een reveil in de Belgische glaskunst bewerkstelligde. In 1985 werd Herman leraar glas in lood technieken aan de Hogere Rijksschool Beeldende Kunsten in Anderlecht. Hij werkte zowel vanuit Gent (Mariakerke) als Barcelona waar hij eerst zelf workshops glaskunst volgde. Van 1988 tot 1993 was hij artistiek adviseur van het Centre del Vidre Barcelona waar hij eerder, in 1985, deelnam aan de expo Hommage à Miro. In 1990 volgde hij nog lessen in Kanazawa, Japan. Hij was gehuwd met een christelijke vrouw uit Ethiopië en bereisde naast India, Pakistan, Israël en Colombia vaak het Afrikaanse continent, waar hij inspiratie haalde uit eeuwenoude tradities.

Herman Blondeel herwaardeerde in een generatie Belgische glazeniers geboren na de Tweede Wereldoorlog de glas-in-loodtechniek,^[1] die zowel veel mogelijkheden bood in kleurdiepte als in de plastische bewerking van het lood. Dat deden ook Marie-Paule Grusenmeyer (1958), Sander Blondeel (1958), Joost Caen (Roeselare, 1959), Katrijn Callebout (1961), Sabine Snijkers (Oostende, 1961), Bavo Tiebos en Mieke Verwaetermeulen (1962).

Uitgaand van de pure glazen platen, maakte Herman Blondeel eerst monochrome composities door met grisaille te schilderen of enkele lijnen uit te zetten.^[2] Hij streefde ernaar om de glaskunst interdisciplinair te benaderen en ze te integreren in de architectuur en andere kunsten. Hij ontwikkelde zijn eigen stijl in composities met een non-figuratieve, minimale, strakke lijnvoering, zonder felle kleuren, om maximale integratie in de omgeving te bevorderen. Zijn glasramen staan op zichzelf in de ruimte.

Vanaf 1985 integreerde hij neonverlichting in zijn glaskunst, wat bijvoorbeeld sterk opviel in zijn realisatie van het gigantische glasraam Open boek in de voormalige Stedelijke Openbare Bibliotheek Gent,^[3] waarin ook zijn innovatieve versmelting van diverse culturele sferen leesbaar is.

Herman Blondeel nam deel aan talrijke tentoonstellingen, in België onder meer bij Interieur in Kortrijk 1980, Linea in Gent 1983, in Campus Gasthuisberg van de KUL in 1985 (samen met zijn vader Armand en met zijn broer Sander Blondeel), ‘Gloed van Glas’ in de ASLK in Brussel 1986, ‘Lood-Licht’ 1989 en de ‘Eerste Triënnale voor Vormgeving’ 1995 in het Museum voor Sierkunst in Gent en de rondreizende tentoonstelling ‘Kunst en Kunst Maken, 1984-1985’.

In het buitenland was werk van Herman Blondeel te zien in 1982 in Monza, Italië, waar hij samen met lichtkunstenaar Hans Weyers exposeerde in ‘Nomades du Verre’ (Mostra lnternazionale dell’ arredamento). In Barcelona werkte hij in 1985 mee aan de expo ‘Contemporary glass art in Flanders’ bij Construmat; hij ontwierp er in 1988-1989 ook drie grote ramen voor het Zoölogisch museum. In 1987 toonde ook het Centre International du Vitrail in het Franse Chartres werk van Blondeel en in 1988 was hij vertegenwoordigd in de expo ‘Belgische Glazeniers’ in Romont, Zwitserland.

Herman Blondeel realiseerde zowel opdrachten in private woningen (hotel Erea Brussel, toen ambtswoning van Vlaams minister-president Luc van den Brande), als in bedrijven (Vynckier Gent, 1985; Atlanta architecten Brussel, 1987). Ook de Koninklijke Musea voor Kunst en Geschiedenis, in het Jubelpark in Brussel, verwierven glaskunstwerken van Herman Blondeel.

Zijn belangrijkste realisaties bevinden zich echter op publieke plaatsen: de glaskoepel^[4] van het voormalige museum Stellingwerff-Waerdenhof, inmiddels Het Stadsmus in Hasselt (1989), drie grote glasramen in het Zoölogisch Museum van Barcelona (Castillo de los Tres Dragones, in samenwerking met Centre del Vidre, 1988-1989) en zelfs een langdurige realisatie in de Koptische kerk van het Ethiopische Adwa.^[5][6]

In Gent maakte hij naast het eerder genoemde Open Boek ook werk voor de Sint-Amanduskapel, zes glasramen voor het Design Museum Gent en in 1996 twee monumentale glas-in-loodramen (met inhoudelijke verwijzingen naar het Lam Gods) voor de Vijdkapel in de Gentse Sint-Baafskathedraal, als jubileumgeschenk aan de voormalige bisschop van Gent, Leonce-Albert Van Petegem. In 2004 werden boven het hoofdaltaar van de Sint-Niklaaskerk^[7][8] (Gent) naar een ontwerp van Herman Blondeel ook drie grote glasramen geplaatst, postuum gerealiseerd door zijn vriend en medewerker, glaskunstenaar Patrick Romain. Daarin worden de zeven christelijke sacramenten in een kleurige, gestapelde compositie verbeeld, met de eucharistie bovenaan.

Blondeel werd bekroond met de Provinciale Prijs Kunstambachten Oost-Vlaanderen^[9] voor glasschilderkunst 1977. Als bestuurder in de World Crafts Council Vlaanderen was hij een ambassadeur voor de Vlaamse glazenierskunst.^[1]

Hij werkte geregeld samen met andere glaskunstenaars, zoals genoemde Patrick Romain en binnen de familie Blondeel, of begeleidde nieuwe glaskunstenaars in hun atelier, zoals Willy Van Alboom (Destelbergen, 1948?) in Sint-Goriks-Oudenhove.

Biografie en werk Herman Blondeel