Hendrik Mulderije

Hendrik Mulderije
Portret van Minister van Justitie Mulderije in 1951.
Algemeen
Volledige naam	Hendrik Mulderije
Geboortedatum	4 januari 1896
Geboorteplaats	Zutphen
Overlijdensdatum	18 maart 1970
Overlijdensplaats	Amsterdam
Land	Nederland
Partij	CHU
Titulatuur	mr. dr.
Alma mater	Rijksuniversiteit Utrecht
Functies
1951–1952	Minister van Justitie
1962–1970	Lid van de Provinciale Staten van Noord-Holland
Portaal    Politiek

Hendrik Mulderije (Zutphen, 4 januari 1896 - Amsterdam, 18 maart 1970) was een Nederlands politicus.

Mulderije promoveerde in 1920 in de rechtswetenschappen aan de Rijksuniversiteit Utrecht. Daarna vestigde hij zich in Amsterdam als advocaat en procureur. In 1929 werd hij lid van de politieke partij Christelijk-Historische Unie (CHU). Hij was lid van het hoofdbestuur en bekleedde binnen de partij vele functies.

Mulderije was voorzitter van het Interkerkelijk Overleg inzake Radioaangelegenheden (IKOR) en penningmeester van de Oecomenische Raad van Kerken in Nederland. Rond de tweede wereldoorlog was hij actief bij de reorganisatie en wederopbouw van de hervormde kerk. Hij was medeoprichter en secretaris van de Vereniging Hervormd Lyceum te Amsterdam.^[1]

Mulderije werd minister van Justitie in het kabinet-Drees I (1951-1952). Hij bracht in de anderhalf jaar dat hij minister was diverse belangrijke wetten in het Staatsblad, zoals de Beginselenwet Gevangeniswezen, de Pleegkinderenwet, de Advocatenwet en de Oorlogsstrafwet.

Hij was de man achter de omzetting van tientallen doodvonnissen voor oorlogsmisdadigers in levenslange gevangenisstraffen^[2], maar weigerde in 1952 de (ministeriële) verantwoordelijkheid te nemen voor de gratiëring van de oorlogsmisdadiger Lages. Hij stond bekend als tamelijk eigenzinnig. Hij noemde humanistische geestelijke verzorging van gevangenen 'stenen voor brood'.

Zie de categorie Hendrik Mulderije van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.