Hans van de Wetering

Aan het einde van de jaren tachtig ging Van de Wetering zich steeds meer toeleggen op het schaatsen en skeeleren. Hij ging vaak met zijn vader naar wedstrijden kijken waar Dries van Wijhe aan deelnam omdat hij dicht bij Van de Wetering in de buurt woonde. Hij bouwde geleidelijk ervaring op in het marathonschaatsen en was in 1997 voor het derde jaar actief als B-rijder. Door zijn hoge klassering in het natuurijsklassement werd hij gebeld door Rein Zwart en geselecteerd voor deelname aan de Elfstedentocht van dat jaar.^[1]

Kort voor de Elfstedentocht raakte hij geblesseerd na een botsing met een ijszeiler tijdens een trainingsrit op het Veluwemeer. Zijn huisarts adviseerde hem dringend om niet van start te gaan, maar hij besloot dit advies naast zich neer te leggen. Ter voorbereiding vroeg hij advies aan Dries van Wijhe. Deze raadde hem aan om op borsthoogte twee washandjes in zijn schaatspak te naaien en daarin krentenbollen te stoppen, zodat deze door lichaamswarmte niet zouden bevriezen. Dit advies werd opgevolgd en bleek tijdens de tocht effectief.^[1]

De start van de Elfstedentocht verliep moeizaam, mede door de blessure, waardoor hij tijd verloor tijdens het hardlopen. Na het aantrekken van de schaatsen wist hij echter zijn ritme te vinden. Een groot deel van de tocht werd in de duisternis afgelegd, waarbij Van de Wetering geconfronteerd werd met gevaarlijke situaties, zoals gevallen schaatsers en slecht zicht. Op het Slotermeer zorgden sneeuwranden op het ijs voor extra risico’s. Omdat de geplande bevoorrading door de Wehkampploeg uitbleef, moest hij onderweg improviseren en nam hij verzorging aan die bedoeld was voor andere ploegen. Hij schaatste regelmatig in wisselende groepen en probeerde aansluiting te houden bij ervaren rijders, onder wie Jan Kooiman. Voorafgaand aan de Elfstedentocht had hij nooit langer dan drie uur aaneengesloten een wedstrijd geschaatst. Ondanks de zwaarte van de tocht kreeg hij onderweg geen ernstige inzinking. Het besef dat Van de Wetering binnen de tijdslimiet reed en de steun van het publiek bij doorkomsten, zoals bij Bartlehiem, droegen bij aan zijn moraal en doorzettingsvermogen.

In het Fries Elfstedenstadion (FEC) wilde Van de Wetering zijn schaatsen verruilen voor schoenen, maar kon zijn eigen paar niet terugvinden. Hij trok daarom een paar klompen aan die daar lagen. Dit moment werd vastgelegd door een aanwezige cameraploeg en leverde later veel reacties op.^[1]

Na de Elfstedentocht van 1997 concludeerde Van de Wetering dat zijn talent vooral lag bij het langeafstandsschaatsen. In de jaren daarna nam Van de Wetering deel aan meerdere Alternatieve Elfstedentochten in onder andere Finland en Oostenrijk, waar hij meerdere malen het podium behaalde.^[2] Hoewel de Elfstedentocht sportief gezien vroeg kwam in zijn carrière, werd de deelname beschouwd als een bepalende en waardevolle ervaring.^[1]