Gerrit Peijs

Hij begon met voetbal in de junioren bij afdelingsclub VVV Westzaan in zijn geboortedorp. In 1960 verhuisde hij naar Haarlem en meldde zich bij de jeugdafdeling van Haarlem. Hij debuteerde als achttienjarige hbs-scholier in het eerste elftal op 2 december 1963 in de uitwedstrijd tegen Heerenveen. In zijn tweede optreden, thuis tegen ZFC op 5 januari 1964, was hij als rechtsbinnen in de voorhoede opgesteld. Hij scoorde zijn eerste doelpunt in het profvoetbal en gaf de assist voor de andere Haarlemse treffer (2-2).^[1] In zijn debuutjaar scoorde hij vijf treffers in twaalf duels. In het volgende seizoen 1964/65 kreeg hij als middenvelder een vaste plaats in het elftal. Haarlem had topschutter Arie de Oude aangetrokken maar de club bleef steken in de middenmoot van de Tweede divisie.

In de zomer van 1965 werd hij aangetrokken door DWS dat in 1964 landskampioen was geworden. Peijs voetbalde bij Haarlem als amateur zonder contract en hij ging bij de Amsterdamse topclub als fullprof aan de slag. Hij tekende voor twee jaar en verdiende 10.000 gulden, exclusief premies, per seizoen.^[2] Het werd geen succes, onder meer door een enkelblessure die hem langere tijd aan de kant hield. Hij speelde voornamelijk bij de reserves. Peijs had zijn hbs-diploma op zak en ging in oktober 1965 in militaire dienst voor een periode van achttien maanden. Hij kwam slechts in een competitiewedstrijd uit voor de Amsterdamse hoofdmacht. Hij verving op 10 oktober 1965 tegen Elinkwijk de geblesseerde verdediger Jos Dijkstra.^[3] Ondanks een doorlopend contract keerde Peijs na afloop van het seizoen terug naar Haarlem.^[4]

Bij zijn terugkeer in augustus 1966 begon Haarlem aan het achtste achtereenvolgende jaar in de Tweede divisie. De club had zich naast Peijs ook versterkt met vier Ajax-spelers onder wie doelman Piet Paternotte en aanvaller Piet Hoeben. Door de inkrimping van twee naar een poule, telde de Tweede divisie 23 clubs. In een marathoncompetitie van 44 wedstrijden trok Haarlem aan het langste eind en promoveerde. Op 21 mei 1967 pakte Haarlem het kampioenschap door de 4-0 zege in de stadsderby tegen EDO.^[5] Peijs, die 41 competitieduels speelde, beleefde een druk voetbaljaar want hij kwam ook uit voor het militair elftal met verschillende buitenlandse trips. Bondscoach Jan Zwartkruis van de militaire ploeg posteerde Peijs, die middenvelder of aanvaller was, in de verdediging. Hij keerde in januari 1967 met een ribblessure terug na een harde strijd tegen de Portugese militaire ploeg op Madeira.^[6] Ook bij Haarlem verhuisde hij naar de achterhoede waar hij met Doby Peters het centrale verdedigingsduo vormde.

Na zijn militaire diensttijd ging Peijs in 1968 de opleiding voor onderwijzer volgen aan de kweekschool. Hij werd op 23-jarige leeftijd aanvoerder van Haarlem dat in het seizoen 1968/69 beslag op de tweede plaats in de Eerste divisie, op een punt achterstand van kampioen SVV. Beide clubs promoveerden rechtstreeks en maakten hun debuut in de Eredivisie.^[7] Na twee jaar moest Haarlem weer een stap terugdoen. Maar de club slaagde in seizoen 1971/72 erin direct weer terug te keren in de Eredivisie. Drie jaar later volgde opnieuw degradatie en ook nu slaagde Peijs met zijn club erin onmiddellijk kampioen te worden. In zijn laatste jaar 1977/78 was hij lange tijd uitgeschakeld door een achillespeesblessure. Op 33-jarige leeftijd beëindigde hij na dat seizoen zijn voetballoopbaan.

Peijs was leraar Nederlands aan Schoter Scholengemeenschap in Haarlem. Hij werd in 1982 trainer in het amateurvoetbal en was onder meer twee periodes werkzaam bij Koninklijke HFC. In 2008 keerde hij terug bij deze club als hersteltrainer en masseur. Ter gelegenheid van zijn tachtigste verjaardag verscheen in juli 2025 een boek over zijn voetbalverleden.^[8]