Piet Paternotte

Paternotte doorliep de jeugdopleiding van Ajax en kwam na zijn overgang naar de senioren in het tweede elftal. In het seizoen 1964/65 was hij derde doelman achter Bertus Hoogerman en Ronnie Boomgaard. Op 20 september 1964 in de thuiswedstrijd tegen Sparta maakte hij op 22-jarige leeftijd zijn debuut in het eerste elftal. Hoogerman had in het eerste competitieduel een blessure opgelopen. Zijn vervanger Boomgaard, die in militaire dienst zat, moest dat weekeinde in de kazerne blijven met licht arrest. Daarom verdedigde Paternotte het Amsterdamse doel in het met 1-3 verloren duel.^[1] Later in dat seizoen, op 11 april 1965 uit tegen PSV, waren de beide eerste keepers geblesseerd. Daardoor stond Paternotte weer in het doel.

Haarlem kampte in het seizoen 1965/66 met een keepersprobleem en zette vier verschillende doelmannen in. In die tijd trok Haarlem geregeld reservespelers van Ajax aan. In de zomer van 1966 kwam Paternotte samen met Toon den Boer, Arnold van Haren en Piet Hoeben naar de Tweede divisieclub.^[2] Het Amsterdamse kwartet verscheen op 7 augustus 1966 aan de aftrap bij de ouverture van de marathoncompetitie van 44 wedstrijden. Paternotte hield in het openingsduel op bezoek bij AGOVV zijn doel schoon (0-0). Op 21 mei 1967 pakte Haarlem het kampioenschap door de 4-0 zege in de stadsderby tegen EDO.^[3] Ondanks dit succes verliet Paternotte na een jaar de Haarlemse club en tekende hij een contract bij Blauw-Wit. Haarlem trok Ronnie Boomgaard van Ajax als nieuwe doelman aan.

Paternotte speelde twee jaar met Blauw-Wit in de Eerste divisie. In zijn eerste seizoen 1967/68 scoorde hij als keeper drie doelpunten. Alle drie uit een strafschop. De eerste treffer viel op 21 april 1968 in de uitwedstrijd tegen Velox. In de eerste helft miste zijn teamgenoot Co Meijer een penalty. Na de pauze bij een 0-1 voorsprong mocht Blauw-Wit opnieuw een strafschop nemen. Paternotte stak het veld over en schoot raak vanaf elf meter en Blauw-Wit won met 1-4.^[4] In de weken erna benutte de doelman nog twee strafschoppen. Bij de vierde keer, op 9 juni thuis tegen FC Den Bosch (1-2), ging het mis want Paternotte schoot de bal een paar meter naast het doel.^[5] Na afloop van het seizoen 1968/69 wilde Paternotte weg bij Blauw-Wit en hij liet zich op de transferlijst zetten.

Na twee seizoenen keerde Paternotte terug bij Haarlem.^[6] Hij volgde Ronnie Boomgaard op die omgekeerde weg bewandelde: van Haarlem naar Blauw-Wit. Voor Paternotte was er in twee jaar veel veranderd. Hij verliet de Haarlemse club na het kampioenschap in de Tweede divisie. Bij zijn rentree in 1969 debuteerde Haarlem in de Eredivisie met de dertiende plaats. Het seizoen 1970/71 liep niet goed af want Haarlem eindigde als laatste en degradeerde. Paternotte kampte met knieklachten (uitgerekte kniebanden)^[7] waardoor hij vaker uitviel, zoals in de uitwedstrijd tegen PSV op 15 november 1970.^[8] Op 21 maart 1971 speelde hij uit tegen Excelsior zijn laatste wedstrijd. Drie maanden later kreeg hij van specialist Rein Strikwerda te horen dat zijn knieblessure het einde van zijn voetballoopbaan betekende.^[9]

Paternotte had in het dagelijks leven een aannemersbedrijf en was handelaar in sanitairartikelen. Hij verhuisde naar Noord-Brabant en overleed in 2008 op 66-jarige leeftijd in zijn woonplaats Haghorst.^[10]