Georges Van Acker

Georges Van Acker (Eeklo, 18 mei 1919 – Brugge, 25 april 2003), ook Joris Van Acker, was een Vlaams schrijver.

Levensloop

Van Acker was bediende bij de Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen (NMBS) en als socialistisch voorman lid van het uitvoerend bureau van de Algemene Centrale der Openbare Diensten (ACOD), afdeling Spoor.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog was hij actief in het verzet.

In 1959 stichtte hij samen met Mark Braet het literair tijdschrift Kruispunt en was er vijftien jaar hoofdredacteur van. Hij werd laureaat van de aforismenwedstrijd die werd ingericht door het tijdschrift Oprispingen.

Werk van hem is vertaald in het Frans, Russisch, Hongaars en Joegoslavisch. Van Acker overleed in 2003.[1]

Publicaties

  • Rode rijmen, poëzie, 1949.
  • Opstand, poëzie, 1950.
  • De Weg der Hoop, spreekkoor, 1952.
  • Het socialistisch realisme als wereldbeeld, essay, 1955.
  • Scheppingsmethode van de vooruitstrevende kunstenaar, essay, 1955.
  • Van liefde, strijd en dood, poëzie, 1959.
  • Gedichten onder schuilnaam, poëzie, 1962.
  • Parels en stenen, aforismen, 1968.
  • Perles et cailloux, aforismen, 1975.
  • Parels en Zwijnen Bezeten van vrijheid, aforismen, 1987.

Literatuur

  • Fernand BONNEURE, Georges Van Acker, in: Lexicon van West-Vlaamse schrijvers, Deel 4, Torhout, 1987.
  • John HEUZEL, Georges Van Acker, VWS-cahiers nr. 130, 1988.
Dit artikel is uitgegeven door Wikipedia. De tekst is beschikbaar onder Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0, tenzij anders vermeld. Voor de mediabestanden kunnen aanvullende voorwaarden gelden.