Gaite Jansen

Gaite Jansen
Gaite Jansen in 2011
Gaite Jansen in 2011
Algemene informatie
Volledige naam Gaite Sara Kim Jansen
Geboortedatum 25 december 1991
Geboorteplaats Rotterdam
Land Vlag van Nederland Nederland
Werk
Jaren actief 2007–heden
Beroep(en) actrice, dichter
Officiële website
(en) IMDb-profiel
(mul) TMDb-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film
Literatuur

Gaite Sara Kim Jansen (Rotterdam, 25 december 1991) is een Nederlandse actrice en auteur (poëzie en proza).

Achtergrond

Jansen groeide op in Rotterdam. In een interview in Het Parool vertelde ze dat haar roepnaam komt van de jongensnaam Gait, die voorkomt in Overijssel, de geboortestreek van haar vader. Haar ouders voegden er een -e aan toe toen zij een meisje bleek te zijn.[1]

Al tijdens haar lagereschoolperiode stond ze op podia. Van 1997 tot 2008 was Jansen verbonden aan de Jeugdtheaterschool Hofplein te Rotterdam, waar ze op haar zesde begon met acteren. Aanleiding daartoe was Sesamstraat met acteurs, zij wilde dat ook. Haar ouders vonden echter dat ze geen kindacteur moest worden, waar ze het niet mee eens was. Tussen 2004 en 2010 doorliep ze, tevens acterend, de middelbare school Stichtse Vrije School in Zeist. Al acterend kreeg ze te maken met afbrekende kritiek, hetgeen ze achteraf een foutieve leermethode vond. In seizoen 2008–2009 volgde ze nog de Landelijke Oriëntatiecursus voor Theaterscholen (LOT) in Utrecht. Tussen 2010 en 2014 volgde dan nog de acteursopleiding op de Toneelacademie Maastricht.

Acteren

Jaren 10

Jansen speelde onder andere de hoofdrol in de telefilm Coach van regisseur Joram Lürsen.[2] Ze speelde tevens een hoofdrol in de vierde Carry Slee-verfilming Lover of Loser (2009).[3] Het was naar eigen zeggen haar doorbraak.[1] Verder speelde ze in Happy End (2009) – het derde en laatste deel in de Leedvermaak-reeks van Judith Herzberg en Frans Weisz. Daarnaast speelde Jansen in de voorlichtingsfilm Zingen in het Donker. Jansen speelde een van de hoofdrollen in de Nederlandse speelfilm Schemer (2010) en had een rol in de speelfilm Lotus (2011) van Pascale Simons. In de satirische VPRO-serie Sorry Minister vertolkte ze de rol van Nina Bijl, de dochter van minister Karel Bijl. In de NCRV-dramaserie In therapie (2010) speelde ze de rol van Sophie, een jonge turnster met suïcidale neigingen.

Voor haar rol in de speelfilm 170 Hz (2011) werd ze genomineerd voor een Gouden Kalf voor Beste Actrice. Deze film en prijs gaven haar meer naamsbekendheid, terwijl ze inschat dat bijna niemand die film heeft gezien.[1]

In november 2011 werd bekendgemaakt dat Jansen een van de hoofdrollen zou spelen in Entertainment Experience, een filmproject van Paul Verhoeven, waarvoor deze regisseur de hulp inroept van het publiek en talentvolle filmmakers. In 2013 is ze te zien in hoofdrollen in de bioscoopfilms Supernova en Hoe Duur Was de Suiker? Vanaf seizoen 2014 sluit ze zich aan bij Toneelgroep Amsterdam (later ITA). Een aanbieding om Tatiana Petrovna in de serie Peaky Blinders (2016) te spelen maakte daaraan een eind. Ze ging toen ook deels in New York wonen, waar ze zich anoniem voelde, ze kwam na tweeënhalf jaar terug naar Nederland.[1] In 2017 speelt Jansen in het vierde seizoen van de Britse politieserie Line of Duty de rol van Hana Reznikova.

Jaren 20

In 2022 speelde ze in de film Bo van Joost van Ginkel. Tijdens de coronapandemie regisseerde ze haar eigen korte film Beast over een doorgeschoten liefde. Zeer verguld was ze toen ze gevraagd werd voor Babygirl van haar vriendin Halina Reijn; ze speelde drie scenes als actrice in het gezelschap van Nicole Kidman.[1] In 2025 rondde ze de opnamen af voor Paaz af naar een boek van Myrthe van der Meer. Ze woont dan in de Amsterdamse Spaarndammerbuurt.[1]

Prijzen en nominaties

Filmografie

Film

Televisie

Theater

  • 2004: Belle en Het Beest, producent: Jeugdtheaterschool Hofplein Rotterdam
  • 2006: Zwavelstokken, producent: Jeugdtheaterschool Hofplein Rotterdam

Hoorspel

  • In 2011 vertolkte ze de rol van jonge Harriët in het hoorspel Millennium 1: Mannen die vrouwen haten.

Schrijven

Al op haar zesde dichtte ze. Dat leidde in 2023 tot de dichtbundel Ode aan de Onstilbare/Ode to the Insatiable, dat gedichten bevat in het Nederlands met daarbij de Amerikaanse vertaling en andersom. Jansen woont dan al een aantal jaren in Brooklyn (New York), waar ze zich vrijer voelt, en Amsterdam. De dichtbundel is opgedragen aan haar voormalige partner Mees Peijnenburg met wie ze in het verleden ook had samengewerkt.[6] Al eerder had ze in de Verenigde Staten Learning How to Speak uitgegeven. Ze schreef in die periode ook columns voor het blad Elle.[1] In 2025 volgde Het lichaam is onschuldig, dat in eerste instantie was opgezet als een filmscenario. Ze liep daarin vast en de uitgeverij kwam met de suggestie het om te werken naar roman. Het lichaam handelt over manipulatie en obsessie. De hoofdpersoon neemt zichzelf voor iets uit te voeren, maar doet vervolgens onder (sociale) druk het tegendeel; ze trekt daarmee een parallel tussen theorie en praktijk in het (vrouwelijke) leven.[1]

Publicaties

  • Roman: Het lichaam is onschuldig; oktober 2025, Hollands Diep ISBN 9789048875375
  • Gedichtenbundel: Ode aan de Onstilbare/Ode to the Insatiable; 2023, Hollands Diep. ISBN 9789048869046
  • Learning How to Speak; 2020, Wild Flower Books. ISBN 9789464064018 (New Yorkse periode
Zie de categorie Gaite Jansen van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.
Dit artikel is uitgegeven door Wikipedia. De tekst is beschikbaar onder Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0, tenzij anders vermeld. Voor de mediabestanden kunnen aanvullende voorwaarden gelden.