Fallschirmschützenabzeichen der Luftwaffe
| Fallschirmschützenabzeichen der Luftwaffe | ||||
|---|---|---|---|---|
 | ||||
Het Fallschirmschützenabzeichen der Luftwaffe. | ||||
Uitgereikt door .svg.png){kind=small} nazi-Duitsland | ||||
| Type | Steckkreuz | |||
| Bestemd voor | Luftwaffe- en Waffen-SS personeel met succes volgen van opleiding tot Fallschirmjäger | |||
| Status | In onbruik geraakt | |||
| Beschrijving | Zie het versiersel | |||
| Statistieken | ||||
| Instelling | 5 november 1936[1][2][3][4][3] | |||
| Eerst uitgereikt | 4 juli 1936 (Major Bruno Bräuer)[4] Klietmann vermeldt: 15 december 1936[5][6] | |||
| Totaal uitgereikt | ca.32.600 | |||
| Postume uitreikingen |
Nee | |||
| Volgorde | ||||
| Volgende (hoger) | Geen | |||
| Gelijkwaardig | Fallschirmschützenabzeichen des Heeres | |||
| Volgende (lager) | Geen | |||
| ||||
Fallschirmschützenabzeichen der Luftwaffe (Nederlands: Parachutistenafweer insigne van de Luchtmacht) werd op 5 november 1936 door de Rijksminister van Luchtvaart en opperbevelhebber van de Luftwaffe Hermann Göring ingesteld.
Alle officieren, onderofficieren en manschappen van de Luftwaffe en Waffen-SS die de opleiding tot Fallschirmjäger (parachutist) met succes hadden gevolgd mochten dit insigne dragen.
Het versiersel
Het hoogovaalvormige, verzilverde versiersel toont in het midden een krans met daaronder een samengebonden manchet. Daarboven bevindt zich een naar rechts en beneden duikende, gouden Luftwaffe adelaar.[7] Op het onderste snijpunt van de krans is een hakenkruis te zien.
De krans is samengesteld uit laurierbladeren aan de linkerzijde en eikenbladeren aan de rechterzijde.[3] De eerste versie van het insigne was van brons, met een geoxideerd zilveren krans.[8] In 1937 werd het gebruikte materiaal veranderd in aluminium, maar het uiterlijk bleef hetzelfde.[8] Eind 1942 onderging het insigne zijn laatste wijziging: de krans werd zwart.[8]
De afmetingen van de krans waren: 53 mm hoog en 41,5 mm breed.[9][5]
Het versiersel werd gepresenteerd in een donkerblauwe cassette met stencil opschrift in gouden[10] gotisch schrift met oorkonde en logboek.[3]
In het laatste jaar van de Tweede Wereldoorlog werd vanwege economische en praktisch nut het insigne alleen nog in een stoffen variant uitgereikt.[4]
Kwalificatie voor de toekenning
- het succesvol volgen van de opleiding tot Fallschirmjäger (parachutist)[3]
- zes parachutesprongen[1]
- aanvullende testen en competenties[1]
Uitbereiding 2 mei 1944
De homologatie van het insigne moest ieder jaar opnieuw worden afgelegd.[4][8]
Draagwijze
De onderscheiding werd als Steckabzeichen op de linkerborstzak gedragen[11][8][2], net onder het IJzeren Kruis 1939, 1e Klasse of een daaraan gelijkwaardige militaire onderscheiding.[9] De stoffen uitvoering van het insigne, die in twee varianten[3] bestond (voor officieren en onderofficieren/manschappen), was eveneens toegestaan op het flying suit.[12]
Na de Tweede Wereldoorlog
De geallieerde mogendheden hebben na de bezetting van Duitsland het dragen van alle Duitse orden en onderscheidingen, dus ook die uit het Duitse Keizerrijk van vóór 1918, verboden. Dat verbod is in de DDR altijd van kracht gebleven. Op 26 juli 1957 vaardigde de Bondsrepubliek Duitsland een wet uit waarin het dragen van onderscheidingen met daarop hakenkruizen of de runen van de SS werd verboden. Het dragen van dit insigne werd net als het dragen van de Orde van Verdienste van de Duitse Adelaar en het Ereteken voor de 9e November 1923, de zogenaamde "Bloedorde", streng verboden. Ook het verzamelen, tentoonstellen en afbeelden van de onderscheiding werd aan strenge regels gebonden. Een aantal onderscheidingen werd ontdaan van de hakenkruizen en soms van hakenkruis en adelaar. In deze gedenazificeerde uitvoering mochten de onderscheidingen worden gedragen.[13]
Triviaal
De leden van de 500e, 501e en 502e SS-parachutistenbataljons ontvingen na het voltooien van hun opleiding de Luftwaffe-versie van het insigne, en niet het Fallschirmschützenabzeichen des Heeres.[14][2]
Externe links
Zie ook
- Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Fallschirmschützenabzeichen der Luftwaffe op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
- Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Parachutist Badge (Nazi Germany) op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
- (en) Angolia, John R. (1976). For Fuhrer and Fatherland: Military Awards of the Third Reich, 1ste. R. James Bender Publishing, San Jose, 193, 194, 195. ISBN 0912138149.
- (en) Ailsby, Christopher (1987). Combat Medals of the Third Reich (PDF). Patrick Stephens, Wellingborough, Northamptonshire, p. 206. ISBN 0805598222.
- (en) Lumsden, Robin (2001). Medals and Decorations of Hitler's Germany (PDF). Airlife Publishing Ltd, Engeland, 67, 68. ISBN 9781840371789.
- (de) Doehle, Heinrich (1945). Die Auszeichnungen des Grossdeutschen Reichs (PDF). Verlag E.O. Erdmenger & Co K.G., Berlijn, p. 142. ISBN 3931533433.
- (de) Klietmann, Kurt-G. (2004). Auszeichnungen Des Deutschen Reiches 1936-1945 (PDF), 11. Motorbuch Verlag, Stuttgart, 184, 185, 186. ISBN 3879436894.
- (en) Littlejohn, David, Col. C.M. Dodkins (1968). Order, Decorations, Medals and Badges of the Third Reich (including the Free City of Danzig), 1ste. R. James Bender Publishing, San Jose, Verenigde Staten, p. 174. ISBN 9780854200801.
- 1 2 3 Angolia 1976, p.193.
- 1 2 3 Littlejohn 1968, p.174.
- 1 2 3 4 5 6 7 Ailsby 1987, p.206.
- 1 2 3 4 5 Lumsden 2001, p.67.
- 1 2 (de) Lexikon der Wehrmacht: Fallschirmschützenabzeichen (der Luftwaffe). Geraadpleegd op 10 november 2025.
- 1 2 Klietmann 2004, p.186.
- ↑ Klietmann 2004, p.184-185.
- 1 2 3 4 5 6 Angolia 1976, p.194.
- 1 2 Klietmann 2004, p.185.
- ↑ (de) SUITNER Trave-Militaria: Fallschirmschützenabzeichen der Luftwaffe im Etui Juncker. Geraadpleegd op 10 november 2025.
- ↑ Doehle 1945, p.142.
- ↑ Lumsden 2001, p.68.
- ↑ (de) Ordensjournal met afbeeldingen. p.18. Geraadpleegd op 1 november 2025
- ↑ Angolia 1976, p.195.