Eurovisiesongfestival 1978

Eurovisiesongfestival 1978
1978 Concours Eurovision de la Chanson
Gastland Vlag van Frankrijk Frankrijk
Locatie Palais des Congrès, Parijs
Omroep TF1
Datum 22 april 1978
Presentator Denise Fabre
Léon Zitrone
Winnaar
Land Vlag van Israël Israël
Lied A-ba-ni-bi
Artiest Izhar Cohen & The Alpha Beta
Tekst Ehud Manor
Componist Nurit Hirsch
Andere gegevens
Stem­gegevens Elk land verdeelt 12, 10, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2 en 1 punten
Aantal landen 20
Terugkerend Vlag van Denemarken Denemarken
Vlag van Turkije Turkije
Nul punten Vlag van Noorwegen Noorwegen
Intervalact Stéphane Grappelli
Oscar Peterson
Yehudi Menuhin
Chronologie
◄ 1977  1979 ►

Het Eurovisiesongfestival 1978 was het drieëntwintigste Eurovisiesongfestival en vond plaats op 22 april 1978 in Parijs, Frankrijk. Het programma werd gepresenteerd door Denise Fabre en Léon Zitrone. Van de 20 deelnemende landen won Israël met het nummer A-ba-ni-bi, uitgevoerd door Izhar Cohen & The Alpha Beta. Dit lied kreeg 157 punten, 13,5% van het totale aantal punten. Met 125 punten werd België tweede, gevolgd door Frankrijk op de derde plaats met 119 punten.

Interludium

De interludia kwamen voor rekening van Stéphane Grappelli en Oscar Peterson, Yehudi Menuhin, Kenny Clarke en Nils Henning Ørsted Pedersen.

Puntentelling

Stemstructuur

Net als in 1977 werden in de nationale jury punten toegekend aan elk liedje. Het liedje met het meest aantal stemmen, kreeg twaalf punten. De tweede keus kreeg tien punten en de derde plaats tot en met tiende plaats kregen acht tot en met één punten. Stemmen op het eigen land is niet toegestaan.[1]

Score bijhouden

De score werd bijgehouden op een scorebord dat in de zaal hing. De deelnemende landen stonden in het Frans op het bord. Achter elk land stond het totaal aantal punten. De gegeven punten werden direct bij het totaal van het land opgeteld. De presentatoren stonden op het podium. Nadat een land alle punten had gegeven, knipperde de score van de koploper op het scorebord.

Stemmen

De jury's werden in volgorde van optreden opgebeld. Het geven van de punten gebeurde op volgorde van deelname, in plaats van in oplopende volgorde. De vertegenwoordiger van het land noemde het land en het aantal punten in het Engels of Frans. Een van de presentatoren herhaalde het land en de punten in de taal (Frans of Engels) waarin ze gegeven werden. Daarbij werd zowel in het Engels als het Frans points gebruikt. Tijdens de uitzending toonde de regie, tussen het opbellen door, drie beelden in het scherm: linksboven het scorebord met daarnaast een vak met de presentatoren en onderin een breed beeld van de green room.

Beslissing

België en Israël waren beide koploper, waarbij Israël de koppositie niet meer afstond. Met nog drie jury's te gaan gaf Luxemburg de doorslag: Israël stond na hun stemmen op 149 en België op 110. Ondanks dat Israël zelf nog moest stemmen, was het verschil van 39 punten niet meer te overbruggen.

Afgekapte uitzending

Naarmate de puntentelling vorderde kreeg men in Jordanië in de gaten dat Israël het songfestival zou winnen, daarom brak men de uitzending af en zei men later dat er een storing was en dat België gewonnen had.[2]

Resultaat

PlaatsLandArtiestTitelPunten
1Vlag van Israël IsraëlIzhar Cohen & The AlphabetaA-ba-ni-bi157
2Vlag van België BelgiëJean ValléeL'amour ça fait chanter la vie125
3Vlag van Frankrijk FrankrijkJoël PrévostIl y aura toujours des violons119
4Vlag van Monaco MonacoCaline & Olivier ToussaintLes jardins de Monaco107
5Vlag van Ierland IerlandColm WilkinsonBorn to sing86
6Vlag van Duitsland DuitslandIreen SheerFeuer84
7Vlag van Luxemburg LuxemburgBaccaraParlez-vous français ?73
8Vlag van Griekenland (1822-1970 en 1975-1978) GriekenlandTania TsanaklidouCharlie Chaplin66
9Vlag van Spanje (21 jan. 1977 - 18 dec. 1981) SpanjeJosé VélezBailemos un vals65
Vlag van Zwitserland ZwitserlandCarole VinciVivre65
11Vlag van Verenigd Koninkrijk Verenigd KoninkrijkCo-CoThe bad old days61
12Vlag van Italië ItaliëRicchi e PoveriQuesto amore53
13Vlag van Nederland NederlandHarmony't Is O.K.37
14Vlag van Zweden ZwedenBjörn SkifsDet blir alltid värre framåt natten26
15Vlag van Oostenrijk OostenrijkSpringtimeMrs. Caroline Robinson14
16Vlag van Denemarken DenemarkenMabelBoom-boom13
17Vlag van Portugal PortugalGeminiDai-li-dou5
18Vlag van Finland FinlandSeija SimolaAnna rakkaudelle tilaisuus2
Vlag van Turkije TurkijeNilüfer & NazarSevince2
20Vlag van Noorwegen NoorwegenJahn TeigenMil etter mil0

Deelnemers

Terugkerende artiesten

Land Artiest Plaats Eerdere deelname Plaats toen
Vlag van België België Jean Vallée 2 Vlag van België België 1970 8
Vlag van Duitsland Duitsland Ireen Sheer 6 Vlag van Luxemburg Luxemburg 1974 4
Vlag van Oostenrijk Oostenrijk Norbert Niedermayer (deel van Springtime) 15 Vlag van Oostenrijk Oostenrijk 1972 (deel van Milestones) 5

Nationale keuzes

In Ierland deed Maxi (Eurovisiesongfestival 1973) mee als lid van de groep Sheeba. Anita Skorgan trad in 1977 nog voor Noorwegen aan, nu was het de beurt aan haar man Jahn Teigen. In Portugal trad Tonicha (Eurovisiesongfestival 1971) met 4 liedjes aan, haar beste plaats was 4de. Noëlle Cordier (Eurovisiesongfestival 1967) was 4de in de Franse preselectie. Pierra Martell (Eurovisiesongfestival 1974) was gedeeld laatste in Zwitserland. Jacques Hustin had België in 1974 al vertegenwoordigd maar kon nu niet winnen. Ook nog uit '74 waren Cindy & Bert die het opnieuw probeerden in Duitsland, net als Peter, Sue & Marc die in '71 en '76 al voor Zwitserland aantraden. Na 12 jaar afwezigheid nam Denemarken opnieuw deel. In Luxemburg deden Gitte Haenning (Eurovisiesongfestival 1973) en Liliane Saint-Pierre mee, zij zou België later nog vertegenwoordigen. Gidi Gov van de groep Poogy (Eurovisiesongfestival 1974) probeerde het nu solo, maar werd voorlaatste.

Terugkerende landen

Kaart

 Deelnemende landen
 Landen die al meegedaan hebben maar niet meedoen

Zie ook