Erwin Sparendam

Hij kwam uit een gezin van negen kinderen. Zijn vader had een bakkerij in Parimaribo.^[1] Hij leerde het voetballen vanaf jonge leeftijd op blote voeten. In zijn jeugdjaren was hij lid van de vereniging REMO. Op zijn achttiende ging hij over naar Robinhood.^[2] Hij kwam in 1954 in het eerste elftal en werd met zijn club in 1955 en 1956 landskampioen. In 1956 debuteerde hij als international. Eind dat jaar verhuisden zijn ploeggenoten Michel Kruin en de broers Humphrey en Frank Mijnals naar Nederland. Sparendam wilde ook graag profvoetballer worden en besloot in 1957 samen met Herman Rijkaard de overtocht te wagen. Maar vlak voordat hij in het vliegtuig stapte, sloeg bij Sparendam de twijfel toe. “Mijn vader was een half jaar eerder overleden. Ik twijfelde of ik mijn moeder alleen achter kon laten“, vertelde hij in een interview in 1983 in Voetbal International.^[3] Op 24 juni 1957 kwam hij in Nederland aan. Rijkaard en Sparendam kregen een contract bij Blauw-Wit.

Blauw-Wit was vlak voor zijn komst kampioen geworden in de Eerste divisie en debuteerde in de Eredivisie. De twee Surinaamse nieuwkomers stonden op 25 augustus 1957 aan de aftrap bij de ouverture van Blauw-Wit tegen VVV (2-0 verlies).^[4] Terwijl Rijkaard daarna uit het elftal verdween, was Sparendam verzekerd van een vaste plaats in de voorhoede. Hij speelde in zijn eerste seizoen 33 wedstrijden en scoorde daarin twaalf keer. In zijn tweede jaar maakte hij negen treffers en opnieuw handhaafde Blauw-Wit zich in de Eredivisie. Toch besloot hij na twee seizoenen Blauw-Wit in te ruilen voor Elinkwijk. Daar kon hij samenspelen met vier landgenoten: de broers Mijnals, Kruin en Charley Marbach.^[5]

De eerste kennismaking met zijn nieuwe club was de trip van Elinkwijk in juli 1959 naar Suriname en Curaçao.^[6] De 3-1 zege op het nationale elftal van Suriname op 20 juli 1959 was zijn eerste wedstrijd voor zijn nieuwe club.^[7] Bij de seizoensopening op 23 augustus 1959 scoorde Sparendam tegen MVV (2-0).^[8] Sparendam begon als aanvaller maar verhuisde later naar het middenveld of de achterhoede. Dat seizoen waren er drie degradanten. Elinkwijk eindigde gelijk met zijn vorige club Blauw-Wit op de zestiende plaats. De beslissingswedstrijd won Elinkwijk op 26 mei 1960 met 1-0, waardoor de club zich handhaafde.^[9] Sparendam bracht in de zomermaanden van 1960 zijn vakantie door in Suriname. Hij speelde op 3 juli mee met het Surinaams elftal dat in Parimaribo tegen Nederland aantrad (3-4).^[10][11]

In zijn tweede seizoen eindigde Elinkwijk als zestiende en moest opnieuw om degradatie spelen. Na het 4-3 verlies bij De Volewijckers, kwam Elinkwijk thuis op 5 juli 1961 niet verder dan 4-4, na een 4-1 voorsprong, en degradeerde.^[12] Direct hierna weigerde Sparendam, evenals de meeste andere spelers, de verlaagde aanbieding te tekenen. De weigeraars werden op de transferlijst geplaatst.^[13] Vlak voor het sluiten van de transfermarkt op 1 augustus 1961 vond Sparendam onderdak bij Blauw-Wit.^[14] Hij beleefde een topjaar bij zijn rentree want Blauw-Wit eindigde op de derde plaats in de Eredivisie. Na de degradatie in 1964 speelde hij nog vijf jaar voor de Amsterdamse club in de Eerste divisie. Hij kreeg op 9 juni 1968 een huldiging en een auto cadeau vanwege zijn driehonderdste wedstrijd voor Blauw-Wit.^[15]

Op 35-jarige leeftijd nam hij in 1969 afscheid van Blauw-Wit waar hij, verdeeld over twee periodes, tien jaar speelde.^[16] De aanvoerder kreeg van zijn club een vrije transfer. Hij keerde na acht jaar terug bij Elinkwijk.^[17] Op het eind van het seizoen 1969/70 verdween Elinkwijk uit het betaald voetbal. Door het samengaan met DOS en Velox ontstond FC Utrecht. Sparendam ging niet mee over naar de nieuwe fusieclub en hij vertrok transfervrij naar SC Gooiland. Hier bracht hij in het seizoen 1970/71 zijn laatste profjaar door. SC Gooiland stopte medio 1971 door de grote saneringsronde van de KNVB.

Sparendam wilde op 37-jarige leeftijd zijn loopbaan beëindigen. Toch ging hij in op het verzoek van trainer Hans Kraay om weer voor Elinkwijk uit te komen. Elinkwijk was sinds de oprichting van FC Utrecht in 1970 als amateurclub verdergegaan.^[18] Hij werd met Elinkwijk in zijn eerste seizoen 1971/72 kampioen in de Eerste klasse A en streed mee om de landstitel waarin de club als tweede eindigde. Een jaar later schakelde Elinkwijk in het bekertoernooi de profclubs Eindhoven en FC VVV uit om in de achtste finales te stranden tegen NAC. Sparendam stopte in 1974 op veertigjarige leeftijd.^[19] Voor het derde jaar op rij werd hij met Elinkwijk kampioen en ditmaal won de club ook het landskampioenschap bij de zondagamateurs.^[20] Op 1 augustus 1974 organiseerde Elinkwijk voor hem een afscheidswedstrijd tegen Queens Park Rangers.^[21]

Sparendam was midden jaren zeventig op tv te zien in de Mini-voetbalshow. Hij speelde voor het team van Domstad Utrecht dat in 1976 de winnaar was. Hij werd scheidsrechter in het zaalvoetbal en speelde in het zaalteam Black & White. Hij trainde ook enkele veldvoetbalclubs in Utrecht en omgeving.

Vanaf 1962 werkte hij als magazijnbediende bij het Utrechtse filiaal van farmaceutisch bedrijf Brocades. Daarvoor had hij aan de Kievitstraat in zijn woonplaats Utrecht een sigarenzaak. Hij trouwde op 24 april 1962 met Ans van der Linden.^[22] Het echtpaar kreeg drie dochters.

Erwin Sparendam overleed in 2014 op tachtigjarige leeftijd.^[23]