Erik Fredriksson

Erik Fredriksson
Geboortedatum 13 februari 1943
Geboorteplaats Vlag van Zweden Tidaholm
Beroep accountant
Sportieve informatie
Aangesloten bij FIFA (1974–1991)
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Erik Fredriksson (Tidaholm, 13 februari 1943) is een Zweeds voormalig voetbalscheidsrechter. Hij leidde zowel op nationaal als internationaal niveau wedstrijden, waaronder vier duels op het Wereldkampioenschap voetbal. Buiten het voetbal om was Fredriksson actief als accountant.[1]

Fredriksson was enkele jaren alleen actief op nationaal niveau in de Zweedse competitie voordat hij internationaal werd aangesteld bij wedstrijden. In de jaren 80 en 90 was hij een van de meest belangrijke scheidsrechters in het Europees voetbal, wat blijkt uit de diverse toernooien waar hij aanwezig was. Hij leidde zijn eerste interlandwedstrijd op 15 augustus 1974, een duel op het Noords voetbalkampioenschap en daarnaast ook een kwalificatiewedstrijd voor de Olympische Zomerspelen 1976, tussen Noorwegen en Finland (1-2).[2] In 1982 werd hij door de FIFA naar Spanje gestuurd, waar hij een groepswedstrijd tussen Joegoslavië en Noord-Ierland in goede banen moest leiden. Op 30 mei 1984 kreeg Fredriksson de finale van de Europacup I van het seizoen 1983/84 aangewezen tussen Liverpool FC en AS Roma (1-1, 4-2 na strafschoppen).[3] Op 13 juni leidde hij een groepswedstrijd op het Wereldkampioenschap voetbal 1990 tussen Argentinië en de Sovjet-Unie (2-0). Diego Maradona maakte in deze wedstrijd in zijn eigen strafschopgebied hands, hetgeen het elftal van de Sovjet-Unie een strafschop op had moeten leveren. Fredriksson deed echter niets.[1] Maradona erkende later dat hij onbedoeld de bal met zijn hand uit het doel geweerd had. Na afloop van de wedstrijd werd protest aangetekend tegen Fredriksson en de nederlaag die uiteindelijk voor uitschakeling van de Sovjets zorgde. De vicepresident van de voetbalbond van de Sovjet-Unie zei dat als Fredriksson enige moraliteit bezat, hij zijn spullen zou moeten pakken, zijn scheidsrechterslicentie zou moeten verbranden en het voetbal voorgoed moest verlaten.[4] Een jaar later leidde Fredriksson zijn laatste interland en eindigde hij zijn carrière als professioneel voetbalscheidsrechter. In totaal floot hij 43 interlands, een record onder Zweedse scheidsrechters.[5]

Interlands

Datum Plaats Wedstrijd Uitslag Competitie Kreeg geel Kreeg voor de tweede keer geel en dus rood Weggestuurd
15 augustus 1974Oslo, NoorwegenVlag van Noorwegen Noorwegen – IJsland Vlag van IJsland1 – 2Noords voetbalkampioenschap000
7 september 1974Wrocław, PolenVlag van Polen Polen – Frankrijk Vlag van Frankrijk0 – 2Vriendschappelijk100
15 mei 1975Helsinki, FinlandVlag van Finland Finland – Noorwegen Vlag van Noorwegen3 – 5Noords voetbalkampioenschap000
12 oktober 1975Leipzig, DDRVlag van Duitse Democratische Republiek Duitse Democratische Republiek – Frankrijk Vlag van Frankrijk2 – 1Kwalificatie EK 1976200
19 mei 1976Kuopio, FinlandVlag van Finland Finland – Zwitserland Vlag van Zwitserland1 – 0Vriendschappelijk100
21 mei 1978Oslo, NoorwegenVlag van Noorwegen Noorwegen – Ierland Vlag van Ierland0 – 0Vriendschappelijk000
20 september 1978Helsinki, FinlandVlag van Finland Finland – Hongarije Vlag van Hongarije2 – 1Kwalificatie EK 1980300
26 oktober 1979Stavanger, NoorwegenVlag van Noorwegen Noorwegen – Finland Vlag van Finland1 – 1Kwalificatie Olympische Spelen 1980000
22 november 1979Londen, EngelandVlag van Engeland Engeland – Bulgarije Vlag van Bulgarije2 – 0Kwalificatie EK 1980000
3 december 1980Praag, Tsjecho-SlowakijeVlag van Tsjecho-Slowakije Tsjecho-Slowakije – Turkije Vlag van Turkije2 – 0Kwalificatie WK 1982301
22 november 1981Düsseldorf, West-DuitslandVlag van Bondsrepubliek Duitsland West-Duitsland – Bulgarije Vlag van Bulgarije4 – 0Kwalificatie WK 1982200
17 juni 1982Zaragoza, SpanjeVlag van Noord-Ierland Noord-Ierland – Joegoslavië Vlag van Joegoslavië (1943-1992)0 – 0WK 1982100
4 mei 1983Helsinki, FinlandVlag van Finland Finland – Polen Vlag van Polen0 – 4Kwalificatie Olympische Spelen 1984000
1 juni 1983Londen, EngelandVlag van Engeland Engeland – Schotland Vlag van Schotland2 – 0British Championship000
21 september 1983Belfast, Noord-IerlandVlag van Noord-Ierland Noord-Ierland – Oostenrijk Vlag van Oostenrijk3 – 1Kwalificatie EK 1984100
29 oktober 1983Stavanger, NoorwegenVlag van Noorwegen Noorwegen – Duitse Democratische Republiek Vlag van Duitse Democratische Republiek1 – 1Kwalificatie Olympische Spelen 1984000
14 december 1983Cardiff, WalesVlag van Wales Wales – Joegoslavië Vlag van Joegoslavië (1943-1992)1 – 1Kwalificatie EK 1984000
13 juni 1984Lens, BelgiëVlag van België België – Joegoslavië Vlag van Joegoslavië (1943-1992)2 – 0EK 1984100
12 september 1984Zwickau, DDRVlag van Duitse Democratische Republiek Duitse Democratische Republiek – Griekenland Vlag van Griekenland1 – 0Vriendschappelijk000
17 oktober 1984Sevilla, SpanjeVlag van Spanje Spanje – Wales Vlag van Wales3 – 0Kwalificatie WK 1986200
3 april 1985Sarajevo, JoegoslaviëVlag van Joegoslavië (1943-1992) Joegoslavië – Frankrijk Vlag van Frankrijk0 – 0Kwalificatie WK 1986000
13 november 1985Londen, EngelandVlag van Engeland Engeland – Noord-Ierland Vlag van Noord-Ierland0 – 0Kwalificatie WK 1986000
9 april 1986Sofia, BulgarijeVlag van Bulgarije Bulgarije – Denemarken Vlag van Denemarken3 – 0Vriendschappelijk000
30 april 1986Oslo, NoorwegenVlag van Noorwegen Noorwegen – Argentinië Vlag van Argentinië1 – 0Vriendschappelijk000
31 mei 1986Mexico-Stad, MexicoVlag van Bulgarije Bulgarije – Italië Vlag van Italië1 – 1WK 1986300
15 juni 1986León, MexicoVlag van België België – Sovjet-Unie Vlag van Sovjet-Unie4 – 3WK 1986200
10 september 1986Glasgow, SchotlandVlag van Schotland Schotland – Bulgarije Vlag van Bulgarije0 – 0Kwalificatie EK 1988100
24 september 1986Kopenhagen, DenemarkenVlag van Denemarken Denemarken – West-Duitsland Vlag van Bondsrepubliek Duitsland0 – 2Vriendschappelijk100
29 april 1987Kiev, OekraïneVlag van Sovjet-Unie Sovjet-Unie – Duitse Democratische Republiek Vlag van Duitse Democratische Republiek2 – 0Kwalificatie EK 1988100
28 mei 1987Helsinki, FinlandVlag van Finland Finland – Brazilië Vlag van Brazilië2 – 3Vriendschappelijk100
11 november 1987Praag, Tsjecho-SlowakijeVlag van Tsjecho-Slowakije Tsjecho-Slowakije – Wales Vlag van Wales2 – 0Kwalificatie EK 1988100
14 juni 1988Frankfurt am Main, DuitslandVlag van Italië Italië – Spanje Vlag van Spanje1 – 0EK 1988100
7 augustus 1988Reykjavik, IJslandVlag van IJsland IJsland – Bulgarije Vlag van Bulgarije2 – 3Vriendschappelijk000
19 november 1988Belgrado, JoegoslaviëVlag van Joegoslavië (1943-1992) Joegoslavië – Frankrijk Vlag van Frankrijk3 – 2Kwalificatie WK 1990600
26 april 1989Rotterdam, NederlandVlag van Nederland Nederland – West-Duitsland Vlag van Bondsrepubliek Duitsland1 – 1Kwalificatie WK 1990200
23 mei 1989Londen, EngelandVlag van Engeland Engeland – Chili Vlag van Chili0 – 0Rous Cup400
18 juni 1989Kopenhagen, DenemarkenVlag van Denemarken Denemarken – Brazilië Vlag van Brazilië4 – 0Vriendschappelijk200
6 september 1989Belfast, Noord-IerlandVlag van Noord-Ierland Noord-Ierland – Hongarije Vlag van Hongarije1 – 2Kwalificatie WK 1990300
13 juni 1990Napels, ItaliëVlag van Argentinië Argentinië – Sovjet-Unie Vlag van Sovjet-Unie2 – 0WK 1990601
12 september 1990Londen, EngelandVlag van Engeland Engeland – Hongarije Vlag van Hongarije1 – 0Vriendschappelijk200
17 oktober 1990Dublin, IerlandVlag van Ierland Ierland – Turkije Vlag van Turkije5 – 0Kwalificatie EK 1992500
27 maart 1991Glasgow, SchotlandVlag van Schotland Schotland – Bulgarije Vlag van Bulgarije1 – 1Kwalificatie EK 1992300
20 november 1991Parijs, FrankrijkVlag van Frankrijk Frankrijk – IJsland Vlag van IJsland3 – 1Kwalificatie EK 1992100

Bijgewerkt tot en met 29 december 2013[2]

Zie ook

Dit artikel is uitgegeven door Wikipedia. De tekst is beschikbaar onder Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0, tenzij anders vermeld. Voor de mediabestanden kunnen aanvullende voorwaarden gelden.