Endotheliale stamcel

Samenvatting van enkele belangrijke factoren en processen in de ontwikkeling van endotheelcellen

Endotheliale stamcellen zijn stamcellen die in het beenmerg worden aangetroffen. Ze zijn multipotent. Endotheliale stamcellen hebben de karakteristieke eigenschappen van een stamcel: zelfvernieuwing en differentiatie. Deze stamcellen leiden tot endotheelvoorlopercellen. Endotheliale stamcellen zullen uiteindelijk endotheelcellen vormen, die het dunwandige endotheel vormen dat de binnenkant van bloedvaten en lymfevaten bekleedt.[1] Endotheelcellen zijn te vinden in het gehele hart en vaatstelsel en spelen ook een cruciale rol bij de migratie van witte bloedcellen.[2]

De rol van insulineachtige groeifactoren bij endotheeldifferentiatie

Endotheelcellen afkomstig van stamcellen vormen het begin van de vasculogenese.[3] Vasculogenese is de vorming van nieuwe bloedvaten uit mesodermvoorlopercellen. Dit kan worden onderscheiden van angiogenese, de vorming van nieuwe haarvaten uit reeds bestaande vaten door middel van splitsing of uitlopervorming.[4] Dit kan "in vitro" plaatsvinden in embryonale lichamen afkomstig van embryonale stamcellen; dit proces in embryonale lichamen is vergelijkbaar met "in vivo" vasculogenese. Belangrijke signaalfactoren voor vasculogenese zijn TGF-β, BMP4 en VEGF, die allemaal de differentiatie van pluripotente stamcellen tot mesoderm, endotheelvoorlopercellen en vervolgens tot volgroeid endotheel bevorderen.[3] Tijdens de vasculogenese vormen het hart en de vaatvlecht zich terwijl het organisme nog een embryo is, in tegenstelling tot angiogenese, dat in wezen het verlengstuk hiervan is. Een ander belangrijk verschil tussen de twee vormingsprocessen is dat vasculogenese ontstaat vanuit hemangioblasten, die afkomstig zijn uit het mesoderm.[5]

Signalering door de insulineachtige groeifactor (IGF) is belangrijk voor celreacties zoals mitogenese, celgroei, proliferatie, angiogenese en differentiatie. IGF1 en IGF2 verhogen de productie van endotheelcellen in embryonale lichamen. Een methode die IGF gebruikt om de vasculogenese te verhogen, is upregulatie van VEGF. VEGF is niet alleen cruciaal voor mesodermcellen voor het vormen van een endotheelcel, maar ook voor endotheelvoorlopercellen om te differentiëren tot volgroeid endotheel.[3]

Rol bij endotheelherstel

Endotheliale stamcellen en endotheelvoorlopercellen differentiëren uiteindelijk tot endotheelcellen. Het endotheel scheidt oplosbare stoffen af om de vaatvorming te reguleren en de homeostase te behouden. Wanneer er sprake is van het niet goed functioneren van het endotheel, streeft het lichaam ernaar de schade te herstellen. Residente endotheliale stamcellen kunnen volwassen endotheelcellen vormen, die de beschadigde vervangen.[6] De intermediaire voorlopercel kan echter niet altijd functionele endotheelcellen vormen. Dit komt doordat sommige van de gedifferentieerde cellen mogelijk alleen vaatvormende eigenschappen hebben.[7] het maakt gebruik van vele verschillende beschermingsmechanismen wanneer er sprake is van het niet goed functioneren van het endotheel. De reden dat er zoveel mechanismen worden gebruikt, is om het lichaam zo goed mogelijk te beschermen en te kunnen reageren op elk type pathogeen dat het lichaam tijdens het niet goed functioneren van het endotheel zou kunnen binnendringen.

Studies hebben aangetoond dat bij vasculair trauma endotheelvoorlopercellen en circulerende endotheelvoorlopercellen (CEP's) door de afgifte van specifieke chemokines naar de locatie worden aangetrokken. CEP's zijn afkomstig van endotheelvoorlopercellen in het beenmerg en het beenmerg is een reservoir van stam- en voorlopercellen. Deze celtypen versnellen het genezingsproces en voorkomen verdere complicaties zoals hypoxie door de celmaterialen te verzamelen voor het herstel van het endotheel.[8]

Het niet goed functioneren van het endotheel is een prototypisch kenmerk van vaatziekten, dat veel voorkomt bij patiënten met auto-immuunziekten zoals systemische lupus erythematodes.[9] Bovendien is er een omgekeerde relatie tussen leeftijd en de endotheelvoorlopercellen-niveaus. De omgekeerde relatie van het niet goed functioneren van het endotheel treedt ook op wanneer andere risicofactoren worden behandeld.[10] Met een afname van endotheelvoorlopercellen verliest het lichaam zijn vermogen om het endotheel te herstellen.[6]

Het gebruik van stamcellen voor behandeling is een groeiende interesse in de wetenschappelijke gemeenschap. Het is vrijwel onmogelijk om een onderscheid te maken tussen een endotheliale stamcel en zijn intermediaire voorlopercel,[11] daarom wordt er nu uitgebreid onderzoek gedaan naar endotheelvoorlopercellen. Eén onderzoek toonde aan dat korte blootstelling aan sevofluraan de groei en proliferatie van endotheelvoorlopercellen bevorderde.[12] Sevofluraan wordt gebruikt bij algehele anesthesie. Deze bevinding toont het potentieel aan om endotheelvoorlopercellen te induceren. Het gebruik van stamcellen voor celvervangende therapieën staat bekend als "regeneratieve geneeskunde", een vakgebied dat nu werkt aan het transplanteren van cellen in plaats van grotere weefsels of organen.[12] Er is nog een ander onderzoek uitgevoerd dat ook aantoonde dat de endotheelvoorlopercellen na blootstelling aan sevofluraan zich beter aan endotheelcellen konden hechten.[13] Wanneer de resultaten van beide onderzoeken worden gecombineerd, laten de resultaten zien dat sevofluraan de functie van endotheelvoorlopercellen aanzienlijk kon verbeteren op drie verschillende interessegebieden.

Zie de categorie Endothelial stem cells van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.