Elske van der Meer

Ze schaatste in de junioren voor het Gewest Friesland. Als veertienjarige won ze een wedstrijd in Oudehorne waarmee ze 20 gulden verdiende.^[2] In maart 1976 werd ze clubkampioene bij haar vereniging HCH Heerenveen.^[3] Van der Meer maakte in februari 1979 promotie naar de hoogste A-klasse.^[4] Ze was begonnen als langebaanschaatster maar stapte later over naar de marathon, omdat de langere afstanden haar het beste lagen. Als twintigjarige pakte ze de tweede plaats na winnares Ineke Kooiman op de marathon op tweede kerstdag 1982 in Thialf in Heerenveen.^[5] Ruim een maand voor de Elfstedentocht werd op 15 januari 1985 in Westerland het NK op natuurijs verreden. Van der Meer eindigde op de vierde plaats.^[6] Ze won een dag later het Friese marathonkampioenschap in Lemmer.^[7]

Van der Meer was op 21 februari 1985 de jongste deelneemster aan de Elfstedentocht.^[8] Vier weken na haar 23e verjaardag verscheen ze samen met vader Flip aan de start bij de wedstrijdrijders.^[9] Het was in 1985 voor het eerst dat vrouwen mochten deelnemen. Ze hadden geen eigen klassement, maar werden in de uitslag bij de mannen opgenomen.^[10] Elske van der Meer kwam als 195e over de eindstreep op de Bonkevaart, op een uur en zes minuten van winnaar Evert van Benthem. Haar vader was 27 minuten eerder binnengekomen op de 108e plaats.^[11] Ze was de vierde snelste vrouw. Officieuze winnares was Lenie van der Hoorn met de 140e plaats, gevolgd door Betty Westerveld (160e) en Ineke Kooiman (187e). De Elfstedentocht van 1986 moest ze laten schieten vanwege griep.^[12] Bij de Elfstedentocht van 1997 had ze haar loopbaan (eind 1994) al afgesloten. Ze voltooide als toerrijder deze tocht.

Van der Meer won twee keer de bronzen medaille op het NK marathonschaatsen op kunstijs. Op 25 januari 1986 stond ze voor het eerst als nummer drie op het podium op de Jaap Edenbaan in (Amsterdam.^[13] Na de vierde plaats in 1987 en de tiende plek in 1988, finishte ze in 1989 op 14 januari als derde in IJsstadion Drenthe in Assen. In februari 1990 boekte Van der Meer twee zeges in tien dagen. Na de marathonzege op 10 februari in Assen^[14], won ze de nationale titel op het Open NK op natuurijs op de Plansee in Oostenrijk. Na een solo van 40 kilometer kwam ze aan met bijna drie minuten voorsprong.^[15] Voor de strijd om de KNSB Cup behaalde ze in februari 1991 de marathonwinst in Assen^[16] en legde beslag op de tweede plaats in het eindklassement, haar hoogste klassering in deze marathoncompetitie.

Van der Meer was van beroep postbode en legde zich naast het schaatsen in de zomermaanden toe op wielrennen. Ze reed nationale wedstrijden maar koerste ook in het buitenland. Haar eerste overwinning behaalde ze op 28 juni 1986 toen ze de ronde in het Duitse Westerholt won.^[17] Ze tekende in januari 1988 een eenjarig sponsorcontract.^[18] Ze werd dat jaar zevende bij het NK op de weg en won onder meer het criterium van Vriezenveen.^[19] Ook behaalde ze de derde plaats in de driedaagse etappekoers Parijs-Bourges.^[20]