Donald Rumsfeld

Donald Rumsfeld
Donald Henry Rumsfeld in 2001
Geboren	9 juli 1932 Evanston (Illinois)
Overleden	29 juni 2021 Taos (New Mexico)
Politieke partij	Republikeinse Partij
Partner	Joyce Pierson (sinds 1954)
Beroep	Politicus Bestuurder
Religie	Presbyterianisme
Handtekening
Website	Officiële website
13e en 21e minister van Defensie
Aangetreden	20 november 1975
Einde termijn	20 januari 1977
President	Gerald Ford
Voorganger	James Schlesinger
Opvolger	Harold Brown
Aangetreden	20 januari 2001
Einde termijn	18 december 2006
President	George W. Bush
Voorganger	William Cohen
Opvolger	Robert Gates
6e stafchef van het Witte Huis
Aangetreden	21 september 1974
Einde termijn	20 november 1975
President	Gerald Ford
Voorganger	Alexander Haig
Opvolger	Dick Cheney
9e ambassadeur naar NAVO
Aangetreden	2 februari 1973
Einde termijn	21 september 1974
President	Richard Nixon (1973–1974) Gerald Ford (1974)
Voorganger	David Matthew Kennedy
Opvolger	David Bruce
5e counselor to the President
Aangetreden	10 december 1970
Einde termijn	15 oktober 1971
President	Richard Nixon
Voorganger	Bryce Harlow
Opvolger	Anne Armstrong
Lid van het Huis van Afgevaardigden voor het 13e congresdistrict van Illinois
Aangetreden	3 januari 1963
Einde termijn	20 maart 1969
Voorganger	Marguerite Church
Opvolger	Phil Crane
Portaal    Politiek

Donald Henry Rumsfeld (Evanston (Illinois), 9 juli 1932 – Taos (New Mexico), 29 juni 2021) was een Amerikaans politicus en zakenman.

Rumsfeld was van 1975 tot 1977 minister van Defensie onder president Gerald Ford en bekleedde die functie opnieuw van 2001 tot 2006 tijdens het presidentschap van George W. Bush, waarmee hij respectievelijk de 13e en 21e minister van Defensie van de Verenigde Staten was. Hij geldt als zowel de jongste als de oudste persoon die deze functie ooit heeft bekleed. Daarnaast was Rumsfeld vier termijnen lang Amerikaans Congreslid voor Illinois (1962-1969), directeur van het Bureau voor Economische Kansen (1969-1970), Counselor to the President (1970-1973), Amerika's Permanente Afgevaardigde bij de NAVO (1973-1974) en Stafchef van het Witte Huis (1974-1975).

Rumsfeld werd geboren in de staat Illinois en behaalde in 1954 een graad in politieke wetenschappen aan de Princeton-universiteit. Na drie jaar dienst als marineofficier in de United States Navy begon hij een politieke carrière. In 1962 werd hij op 30-jarige leeftijd verkozen tot lid van het Huis van Afgevaardigden voor het 13e congresdistrict van Illinois. Tijdens zijn tijd in het Congres was hij mede-initiatiefnemer van de Freedom of Information Act.

In 1969 aanvaardde Rumsfeld, naar verluidt met enige tegenzin, een benoeming door president Richard Nixon als directeur van het Office of Economic Opportunity, een functie met kabinetsrang. Na zijn vertrek uit die rol in 1970 werd hij benoemd tot 'Counselor to the President', eveneens met kabinetsstatus, en kreeg hij daarnaast de leiding over het Economic Stabilization Program. In 1973 volgde zijn benoeming tot Amerikaans permanent vertegenwoordiger bij de NAVO in Brussel.

In augustus 1974 werd Rumsfeld teruggeroepen naar Washington, waar hij door president Gerald Ford werd benoemd tot stafchef van het Witte Huis. Toen Ford hem in 1975 benoemde tot minister van Defensie, droeg Rumsfeld de functie van stafchef over aan Dick Cheney, die later de 46e vicepresident van de Verenigde Staten zou worden onder George W. Bush.

Nadat Ford de verkiezingen van 1976 verloren had, keerde Rumsfeld terug naar het bedrijfsleven. Hij werd benoemd tot president van het farmaceutische concern G. D. Searle & Company. Van 1990 tot 1993 was hij CEO van General Instruments en van 1997 tot 2001 voorzitter van Gilead Sciences.

Rumsfeld werd eind 2000 aanbevolen voor de positie van minister van Defensie door de nieuwe vicepresident, de hiervoor al genoemde Dick Cheney; in januari 2001 werd hij door president George W. Bush daadwerkelijk benoemd. Tijdens zijn ambtstermijn was hij een van de sleutelfiguren van de herstructurering van het leger in het begin van de 21ste eeuw. Rumsfeld had een belangrijke rol in de planning van Amerika's antwoord op de aanslagen van 11 september 2001, dat twee interventies inhield: één in Afghanistan en één in Irak. Bij die laatste invasie zou hij veel te weinig troepen hebben ingezet, waardoor de strijd lang duurde en veel doden kostte.

Rumsfeld stond bekend om zijn uitgesproken standpunten en directe communicatiestijl. In de aanloop naar de Irakoorlog in 2003 wekte hij internationale aandacht door West-Europese landen die kritiek uitten op het Amerikaanse beleid, zoals Duitsland en Frankrijk, te omschrijven als "Old Europe". In contrast daarmee sprak hij zijn waardering uit voor Oost-Europese landen als Polen en Tsjechië, die hij aanduidde als "New Europe", vanwege hun steun aan het Amerikaanse optreden. Tijdens een NAVO-bijeenkomst in Duitsland, waar hij werd aangesproken op zijn eerdere uitspraak, reageerde Rumsfeld gevat met de woorden: "Yes, but that was the old Rumsfeld."^[1]

In mei 2004 werd Rumsfeld geconfronteerd met wangedrag van een aantal Amerikaanse militairen in de Iraakse Abu Ghraib-gevangenis. De democratische oppositie in het Congres vroeg om zijn aftreden. Rumsfeld bood excuses aan en president Bush stelde zich achter zijn minister van defensie op. In zijn memoires, geschreven in 2011, bevestigde Rumsfeld het misbruik.^[2]

Op 8 november 2006, daags na de voor de Republikeinen teleurstellend verlopen verkiezingen voor de Senaat en het Huis van Afgevaardigden, maakte president Bush bekend dat Rumsfeld zou aftreden. Tijdens een toespraak op nationale televisie noemde Bush de voormalige CIA-directeur Robert Gates als opvolger van Rumsfeld. Daarna heeft Rumsfeld zijn autobiografie gepubliceerd: Known and Unknown: A Memoir.

Rumsfeld trouwde met zijn middelbareschoolliefde Joyce Pierson op 27 december 1954. Ze kregen drie kinderen.

Op 88-jarige leeftijd overleed Rumsfeld aan de gevolgen van de ziekte van Kahler.^[3]

Zie de categorie Donald Rumsfeld van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.