Damvillers
Gemeente in Frankrijk  | |||
|---|---|---|---|
.svg.png) | |||
  | |||
| Situering | |||
| Regio | Grand Est | ||
| Departement |  Meuse (55) | ||
| Arrondissement | Verdun | ||
| Kanton | Montmédy | ||
| Intercommunalité | CC de Damvillers Spincourt[1] | ||
| Coördinaten | 49° 20′ NB, 5° 24′ OL | ||
| Algemeen | |||
| Oppervlakte | 18,33 km² | ||
| Inwoners (1 januari 2023) |
613[2] (33 inw./km²) | ||
| Hoogte | 197 - 353 m | ||
| Overig | |||
| Postcode | 55150 | ||
| INSEE-code | 55145 | ||
| Website | Officiële website | ||
| Foto's | |||
 | |||
| Kerk Saint-Maurice[4] | |||
| |||
Damvillers is een gemeente in het Franse departement Meuse in de regio Grand Est en deel uit van het arrondissement Verdun. De gemeente telde 613 inwoners op 1 januari 2023.[2]
Geschiedenis
.jpg)
Damvillers en haar Sint-Mauritiuskerk behoorden aan de abdij van Mettlach. In 1282 verwierf het vrijheidsrechten volgens het model van Beaumont.[5] Abt Konrad verkocht Damvillers in 1324 aan graaf Jan de Blinde.[5] Vanaf dan maakte het deel uit van het hertogdom Luxemburg.
Om de zuidflank van de Habsburgse Nederlanden te beschermen tegen de Fransen, maakte keizer Karel V Damvillers in 1526 tot een versterking met gebastioneerde stadsmuren.[5]
Aan het begin van de Achtste Italiaanse Oorlog, op 13 juli 1542, verscheen een Frans leger voor de poorten onder leiding van de hertog Karel II van Orléans en de hertog van Guise.[6] Na een paar kanonschoten werd een overgave onderhandeld, maar de belofte om de stad te sparen werd niet gehouden: Damvillers werd geheel verwoest. Door het oorlogsverloop moesten ze de stad snel weer opgeven.
In juni 1552 kwamen de Fransen Damvillers opnieuw belegeren, op de terugweg van de voyage d'Allemagne waarmee ze de Vorstenopstand hadden gesteund. Bij die gelegenheid was de chirurg Ambroise Paré de eerste sinds de oudheid die een ader dichtte met een ligatuur in plaats van cauterisatie.[7] Ook deze keer werd Damvillers ingenomen, maar ging het niet verloren voor de Spaanse Nederlanden, dankzij de Vrede van Cateau-Cambrésis (1559). Het garnizoen stond daarna onder bevel van Cristóbal de Mondragón, zij het zonder groot enthousiasme.[8]
Op 1 september 1637 werd Damvillers belegerd door de troepen van Lodewijk XIII van Frankrijk, om op 25 oktober ingenomen te worden. Door de Vrede van de Pyreneeën (1659) werd de stad definitief Frans.
Damvillers was de hoofdplaats van het gelijknamige kanton tot dit op 22 maart 2015 werd opgeheven.
Geografie
De oppervlakte van Damvillers bedraagt 18,33 vierkante kilometer. Op 1 januari 2023 was de bevolkingsdichtheid 33,4 inwoners per km². De plaats ligt aan de Thinte.
Demografie
Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal.[9]
Geboren in Damvillers
- Étienne Maurice Gérard (1773-1852), maarschalk
- Jules Bastien-Lepage (1848-1884), schilder
- ↑ (fr) Damvillers op de website Annuaire des Mairies et Villes
- 1 2 Populations de référence 2023.
- (fr) Eglise op de Base Mérimée van het POP
- ↑ (fr) Eglise op de Base Mérimée van het POP
- 1 2 3 Damvillers: un village au passé agité, Ecole élémentaire de Damvillers (bezocht 21 september 2025)
- ↑ Laetitia V.G. Gorter-Van Royen, "De oorlog in de jaren 1542-1543" in: Maria van Hongarije, regentes der Nederlanden. Een politieke analyse op basis van haar regentschaps-ordonnanties en haar correspondentie met Karel V, Uitgeverij Verloren, 1995, p. 253
- ↑ Joseph Albert Massard, "Damvillers, Mansfeld und Sohn: Ambroise Paré, der Vater der Chirurgie, und Luxemburg", Lëtzebuerger Journal, 17 april 2007, p. 11-12. Online tekst
- ↑ Raymond Fagel, Protagonists of War. Spanish Army Commanders and the Revolt in the Low Countries, Leuven University Press, 2021, p. 212-216
- ↑ (fr) Statistische informatie op de website van het Franse bureau voor statistiek INSEE, cijfers inwoneraantal volgens de definitie "population sans doubles comptes"
· 
· 
