Curaçaos witstaarthert
| Curaçaos witstaarthert IUCN-status: Niet geëvalueerd (2025) | ||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
 | ||||||||||||||
| Curaçaos witstaarthert | ||||||||||||||
| Taxonomische indeling | ||||||||||||||
| ||||||||||||||
| Ondersoort | ||||||||||||||
| Odocoileus virginianus curassavicus (Hummelinck, 1940) | ||||||||||||||
 | ||||||||||||||
| Verspreidingsgebied | ||||||||||||||
Afbeeldingen op  Wikimedia Commons | ||||||||||||||
| ||||||||||||||
Het Curaçaos witstaarthert (Papiaments: biná) (Odocoileus virginianus curassavicus) is een ondersoort van het Amerikaanse witstaarthert (Odocoileus virginianus). Het Curaçaos witstaarthert dankt de naam aan het verspreidingsgebied: het dier is endemisch op Curaçao.
Beschrijving
Het Curaçaos witstaarthert is kleiner dan zijn continentale soortgenoten. Het heeft een schouderhoogte van ongeveer 70 centimeter. De vacht is grijsbruin; de buik is lichter van kleur. Zwarte vlekken op de flanken en zwarte nekstrepen komen vaak voor.[1] De staart heeft een witte onderkant. Het dier heeft grote oren, die onafhankelijk van elkaar kunnen bewegen.
De mannetjes dragen een gewei dat ze jaarlijks afwerpen.[2]
Dankzij de krachtige poten kan het dier snelheden tot 60 kilometer per uur halen. Precieze onderzoeksgegevens ontbreken, maar aangenomen wordt dat het Curaçaos witstaarthert ten minste tien jaar oud kan worden.[2]
Gedrag
Het Curaçaos witstaarthert is voornamelijk actief in de vroege ochtend en de late middag, wanneer het koeler is. Door de schuwe aard wordt het dier zelden waargenomen.
De voortplanting begint met de jaarlijkse bronsttijd. Na de paring duurt de draagtijd ongeveer tweehonderd dagen, waarna de kalveren worden geboren. Een hinde draagt doorgaans één kalf, in uitzonderlijke gevallen kunnen dat er twee zijn. De jongen, die een roodbruine vacht met witte stippen hebben, worden de eerste vier tot zes maanden van hun leven door hun moeder verzorgd. Daarna worden ze afgestoten. Om de gevaren van de Curaçaose wildernis (Papiaments: mondi) te leren vermijden, sluiten veel van hen zich tijdelijk aan bij een oudere bok die hen de noodzakelijke overlevingskennis bijbrengt.[2]
Het Curaçaos witstaarthert is een herbivoor. Het dieet van deze herkauwer bestaat uit een verscheidenheid aan planten, waaronder grassen, kruiden, struiken en jonge takken. Ook staan korstmossen en sommige paddenstoelensoorten op het menu. Tijdens droge periodes, waarin drinkwater moeilijk te vinden is, is het dier in staat om water te halen uit cactussen. Ook kan het, wanneer dat nodig is, dagenlang overleven zonder water.[2]
Verspreiding
Het Curaçaos witstaarthert is endemisch op Curaçao; deze ondersoort van het Amerikaanse witstaarthert komt nergens anders ter wereld voor. De ondersoortaanduiding "curassavicus" in de wetenschappelijke naam van het dier is een verwijzing naar Curaçao.
Het precieze aantal exemplaren is niet bekend, maar de totale populatie wordt geschat op circa vierhonderd dieren.[3] Een groot deel daarvan leeft in het Christoffelpark.[1]
Herten zijn niet algemeen voorkomend op de Caraïbische eilanden: de enige eilanden in het Caraïbisch gebied waar herten leven, zijn Curaçao met het Curaçaos witstaarthert en Isla Margarita, waar het Isla Margarita witstaarthert (Odocoileus virginianus margaritae) endemisch is.[3],[4]
Het is niet geheel duidelijk hoe de dieren op Curaçao terecht zijn gekomen. Hoewel witstaartherten van nature goede zwemmers zijn, wordt het als onaannemelijk beschouwd dat het Curaçaos witstaarthert zwemmend de lange oversteek vanaf het Zuid-Amerikaanse vasteland heeft gemaakt. Een meer gangbare theorie is, dat de eerste exemplaren enkele duizenden jaren geleden naar het eiland werden overgebracht door de inheemse bewoners van Venezuela, om te dienen als vers voedsel.[2] Sindsdien heeft het Curaçaos witstaarthert zich succesvol weten aan te passen aan het semi-aride klimaat van Curaçao.
Hoewel het Curaçaos witstaarthert wettelijke bescherming geniet, wordt het bedreigd door een meer en meer versnipperd leefgebied.[3]
Externe links
- Christoffelpark Curaçao
- Global Biodiversity Information Facility (GBIF) over odocoileus virginianus curassavicus
- 1 2 Dr. Bart A. de Boer, Chila de Haseth-Bolivar (2e herziene druk, 2008). Onze Dieren. Schuttersmagazijn BV, p. 26-27. ISBN 99904-0-397-x.
- 1 2 3 4 5 Carmabi, Informatieblad Curaçaos hert (26 augustus 2020). Gearchiveerd op 4 november 2025. Geraadpleegd op 25 oktober 2025.
- 1 2 3 Caribisch.netwerk.ntr.nl, Uniek Curaçaos hert verliest terrein (4 oktober 2014). Gearchiveerd op 4 november 2025.
- ↑ (en) Aguilera M., Marisol, Angela Expósito & Ornella La Rocca (Published online: 4 February 2014). Cytogenetics of two subspecies of White-Tailed deer (Odocoileus) from Venezuela. Caryologia 2008 (Vol. 61, no. 1): 19-25. ISSN:2165-5391