Caspar Luyken

Caspar Luyken (Amsterdam, 18 december 1672 – aldaar, begraven op 4 oktober 1708) was een Noord-Nederlandse prentkunstenaar. Hij was de zoon van Jan Luyken, en werkte met hem samen.

Caspar Luyken werd opgeleid door zijn vader, en ontwikkelde zich tot een veelzijdig kunstenaar, werkzaam in prentkunst en tekenkunst. Zijn prenten zijn meestal gesigneerd met de initialen C.L.; wanneer die ontbreken, is zijn werk toch van dat van zijn vader te onderscheiden, omdat het van mindere kwaliteit is.

Tussen 1698 en 1705 verbleef Luyken in Neurenberg, waar hij samenwerkte met de graveur en uitgever Christoph Weigel. In 1705 keerde hij terug naar Amsterdam, waar hij op 17 november trouwde met Maria Elisabeth van Aken. Zij kregen een zoon. In Amsterdam werkte hij onder meer samen met Romeyn de Hooghe en woonde hij in 1708 aan de Nieuwe Prinsengracht.

Luyken vervaardigde prenten met onderwerpen als landschappen, winterlandschappen, diervoorstellingen, architectuur en christelijk-religieuze voorstellingen. Zijn werk omvat devotieprenten en illustraties, en hij oefende invloed uit op Simon Fokke.