Cédric Villani

Cédric Villani
Persoonlijke gegevens
Titelatuur/graad	habilitatie, doctoraat
Geboortedatum	5 oktober 1973
Geboorteplaats	Brive-la-Gaillarde
Beroep	wiskundige,[1][2][3] academisch docent, politicus,[4] professors, scientific professions[5]
Politieke partij	Renaissance
Lid van	Franse Academie van Wetenschappen, SAM High Level Group, French-American Foundation, Pauselijke Academie voor de Wetenschappen, Conseil stratégique de la recherche, Institut universitaire de France, Academia Europaea,[6] Scientific Council of Wikimedia France, European Academy of Sciences[7]
Academische achtergrond
Alma mater	École normale supérieure, Paris-Dauphine Universiteit, Lycée Louis-le-Grand
Promotor(s)	Pierre-Louis Lions
Wetenschappelijk werk
Vakgebied(en)	analyse, theory of differential equations, wiskunde
Bekend van	Théorème vivant
Prijzen en erkenningen	Ridder in het Legioen van Eer (22 april 2011), Fields-medaille (2010), Prix Fermat (2009),[8] Joseph Doob Prize (2014),[9] Jacques Herbrand Prize (2007),[10] Henri Poincaré Prize (2009),[11] Josiah Willard Gibbs Lectureship (2013),[12] Prix François-Mauriac (2013),[13][14] Peano Prize (2013),[15] Honorary doctor of the Technical University of Berlin, eredoctoraat van de Universiteit van Chili, Eredoctor van de Katholieke Universiteit Leuven, Cours Peccot (2002),[16] Gili Agostinelli Prize (2012),[17] EMS-prijs (2008),[18] Pius XI Medal (2014),[19] honorary degree of HEC Paris
Website

Cédric Villani (Brive-la-Gaillarde, 5 oktober 1973) is een wiskundige uit Frankrijk, die vooral aan partiële differentiaalvergelijkingen en wiskundige natuurkunde werkt. Hij kreeg in 2010 de Fieldsmedaille voor zijn werk over de boltzmann-vergelijking en Landaudemping.

Villani studeerde van 1992 tot 1996 aan de École normale supérieure in Parijs, waar hij na zijn afstuderen werd benoemd tot assistent-professor. Hij promoveerde in 1998 aan de Universiteit Paris-Dauphine. Zijn promotor was Pierre-Louis Lions. Hij was van 2000 tot en met 2010 professor aan de École Normale Supérieure de Lyon, sinds 2010 aan de Universiteit van Lyon en sinds 2009 directeur van het Institut Henri Poincaré. De HEC Paris kende hem in 2014 een eredoctoraat toe, de faculteit wetenschappen van de KU Leuven verleende hem die eer in 2017.

Hij heeft het idee gesteund om de Olympische Zomerspelen in Parijs te organiseren en heeft zich daar in 2015 over uitgesproken.^[20] Hij heeft in mei 2017 aan de parlementsverkiezingen in Frankrijk voor En Marche, de partij van Emmanuel Macron. Villani werd daarbij in de Assemblée nationale gekozen, voor een departement in de Essonne.

Villani heeft aan de theorie van partiële differentiaalvergelijkingen gewerkt in de statistische thermodynamica, in het bijzonder de boltzmann-vergelijking, waar hij samen met Laurent Desvillettes als eerste heeft aangetoond hoe snel convergentie optreedt voor beginwaarden die niet in de buurt van een evenwicht liggen. Hij heeft samen met Giuseppe Toscani over dit onderwerp geschreven. Hij heeft met Clément Mouhot aan niet-lineaire Landau demping gewerkt. Hij heeft gewerkt aan de theorie van optimaal transport en de toepassingen daarvan in differentiaalmeetkunde en met John Lott heeft hij een begrip van begrensde Ricci-kromming gedefinieerd voor general measured length spaces. Hij zat in 2015 en 2016 in de Mathematical Sciences jury voor de Infosys Prize.

Villani ontving de Fieldsmedaille voor zijn werk aan Landau-demping en de boltzmann-vergelijking. Hij heeft de ontwikkeling van zijn stelling in 2012 in zijn autobiografische boek Théorème vivant beschreven.^[21] Hij gaf meer dan eens een TED-talk.^[22]