Bisdom Valence

Diocèse de Valence, Die et Saint-Paul-Trois-Châteaux
Basisgegevens
Land Vlag van Frankrijk Frankrijk
Kerkprovincie Lyon
Bisschopszetel Valence
Kathedraal Sint-Apollinaris
Website https://valence.cef.fr/
Hiërarchie
Bisschop François Durand
Statistieken
Oppervlakte 6.522 km²
Bevolking 502.877 (2015)
Katholieken 289.500 (2015)
Parochies 22
Locatie
Bisdom Valence
Portaal  Portaalicoon   Christendom

Het bisdom Valence of voluit bisdom Valence-Die-Trois-Châteaux (Latijn: Dioecesis Valentinensis-Diensis-Tricastinensis) is een rooms-katholiek bisdom in Frankrijk met als bisschopszetel Valence[1]. Het werd opgericht in het Romeinse keizerrijk na het Edict van Milaan in de vierde eeuw en bestaat sindsdien zonder onderbreking. De oppervlakte van het bisdom bedraagt 6.530 km² en het grondgebied komt overeen met het departement Drôme. De bisschopszetel is de Sint-Apollinariskathedraal van Valence.

In 2023 telde het bisdom ongeveer 298.000 katholieken op een totale bevolking van 517.709 (57,7%). Het bisdom was onderverdeeld in 22 parochies bediend door 59 diocesane priesters en 39 permanente diakens.

Geschiedenis

Het land der Allobroges met haar uitgestrekte landbouwdomeinen onder andere in Annecy en Genève.

De kerstening van de Gallo-Romeinse stam der Allobroges begon vanuit Valence, dat als Romeinse stad al fors uitgegroeid was, in vergelijking met de Keltische periode ervoor. Volgens de overlevering ontstond het bisdom in de vierde eeuw.

In 1275 werd het voordien zelfstandige bisdom Die gevoegd bij Valence.[2] In de middeleeuwen moesten de graaf-bisschoppen van Valence het opnemen tegen de graven van Valence.[3] De unie van de bisdommen Die en Valence door paus Gregorius X was bedoeld om machtiger te staan tegenover deze graven.[4] Gregorius X was nog kanunnik in Valence geweest voor hij paus werd. Het mozaïek van de 4 stromen van het aards paradijs dat zich bevindt in Die, werd het symbool van het hele bisdom.[5] De bisschoppen verbleven vooral in Valence. In 1687 werd Die opnieuw een zelfstandig bisdom.

Het bisdom Valence behoorde tot de Franse Revolutie tot de provincie Dauphiné.

Met het concordaat van 1801 werd het grootste deel van het afgeschafte bisdom Saint-Paul-Trois-Châteaux toegevoegd aan Valence[6]. Ook een deel van het aartsbisdom Vienne kwam bij Valence. Vanaf 1847 werden de bisschoppen van Valence automatisch lid van de pauselijke adel, met de titel van pauselijke graaf[7]; deze beslissing knoopte aan met de traditie dat de bisschoppen van Valence graaf-bisschoppen waren in de middeleeuwen. In 1911 mochten de bisschoppen van Valence de titels van de afgeschafte bisdommen Die en Saint-Paul-Trois-Châteaux toevoegen aan hun bisschopstitel.

Met de hervorming van de Franse bisdommen door paus Johannes-Paulus II wisselde het bisdom Valence van kerkprovincie: van Avignon naar Lyon.[8] Door de secularisatie en het teruglopend aantal priesterroepingen werd het aantal parochies teruggebracht van 250 in 1980 naar 126 in 2001 en vervolgens naar 23 in 2002.

Paus Pius VI

Toen paus Pius VI werd gevangen genomen door Napoleon Bonaparte, werd deze naar Valence gesleept. Pius VI stierf er in 1799[9]. De clerus in Parijs sprak over hem in de grafrede: Pius VI, in sede magnus, ex sede major, in coelo maximus[10][11]. Bakkers in Valence bakken een speciale koek, de Suisse de Valence. Deze herinnert aan de Zwitserse soldaten die Pius VI vergezelden in Valence.

Bisschoppen

Enkele bisschoppen van het oude bisdom Valence

Alexandre Milon de Mesme

Bisschoppen sinds 1802

Jean-Christophe Lagleize
  • François Bécherel (1802-1815)
  • Marie-Joseph-Antoine-Laurent de la Rivoire de La Tourette (1819-1840)
  • Pierre Chatrousse (1840-1857)
  • Jean-Paul-François-Marie-Félix Lyonnet (1857-1865)
  • Nicolas-Edouard-François Gueullette (1865-1875)
  • Charles-Pierre-François Cotton (1875-1905)
  • Jean Chesnelong (1906-1912)
  • Emmanuel de Gibergues (1912-1919)
  • Désiré Paget (1920-1932)
  • Camille Pic (1932-1951)
  • Joseph-Martin Urtasun (1952-1955)
  • Charles-Marie-Paul Vignancour (1957-1966)
  • Jean-Barthélemy-Marie de Cambourg (1966-1977)
  • Didier-Léon Marchand (1978-2001)
  • Jean-Christophe Lagleize (2001-2013)
  • Pierre-Yves Michel (2014-2023)
  • François Durand (2024- )

Zie ook