Binz (Rügen)

In 1318 werd de plaats voor het eerst genoemd als ‘Byntze’ in een belastingaanslag van het graafschap Streu. Het centrum van de nederzetting was de huidige middelste Bahnhofstraße en de Rabenstraße, daarnaast waren er de afgelegen boerderijen Granitz-Hof en Aalbeck. Zirkow was het kerkdorp en het centrum van de parochie.

Een eerste indicatie van het latere belang als badplaats aan de Oostzee deed zich al rond 1830 voor, toen gasten van de vorst van Putbus aan de monding van de Ahlbeck (uitmonding van het Schmachter Meer) gingen zwemmen. In 1835 werd een school met één klas opgericht. Rond 1850 mochten de boeren van Binz het land kopen dat tot dan toe door de vorst van Putbus werd gepacht.

De plaats maakte tot 1326 deel uit van het vorstendom Rügen en daarna van het hertogdom Pommeren. Met de Vrede van Westfalen in 1648 werden Rügen en daarmee ook de plaats Binz onderdeel van Zweeds-Pommeren. In 1815 werd Binz onderdeel van de Pruisische provincie Pommeren. Vanaf 1818 behoorde Binz tot het daar gelegen district Rügen.

Rond 1875 kwam zwemmen in zee in de mode. De eerste gasten kwamen naar het kleine plaatsje Binz, vonden het leuk en raadden het verder aan. In datzelfde jaar werd de eerste verbindingsweg tussen het dorp en het strand aangelegd (Putbuser Straße). Tien jaar later werd Binz officieel een badplaats, wat leidde tot een sterke bouwactiviteit: de strandboulevard, de pier, het kuuroord, een nieuw wegennet en de aansluiting op het spoor. In Binz en andere badplaatsen aan de Oostzeekust werden aan het einde van de 19e eeuw geen grote hotels gebouwd, maar logieshuizen in de villastijl van de zogenaamde badplaatsarchitectuur. Ze kregen namen die gekenmerkt werden door de tijdgeest: nationalistische namen zoals “Germania” of namen van familieleden – vaak de voornaam van de vrouw van de bouwer. In 1876 werd het eerste hotel gebouwd. In 1880 liet Wilhelm Klünder het Strandhotel bouwen, het eerste hotel in de buurt van het strand. In 1888 werd de naamloze vennootschap Ostseebad Binz opgericht, die in 1890 het Kurhaus Binz opende en in 1891 failliet ging.

In 1892 kreeg Binz de status van zelfstandige plattelandsgemeente. Vanaf 1896 verbonden schepen van de rederij Braeunlich uit Stettin de plaatsen Stettin-Binz-Sassnitz met elkaar. Er volgde een drukke bouwactiviteit. In 1893 werden het eerste kuuroord en het Kaiserhof gebouwd. In 1895 volgde de aanleg van de smalspoorlijn Putbus-Binz en de strandboulevard, en in 1898 ten slotte de bouw van het eerste postkantoor (Haus Kliesow, Hauptstraße). Op het strand werden aparte baden voor dames en heren aangelegd. In 1902 werd een 600 meter lange pier gebouwd. Andere infrastructurele maatregelen waren de drinkwatervoorziening en riolering (1903) en de bouw van een elektriciteitscentrale (Jasmunder Straße).

Twee tegenslagen waren de verwoesting van de pier door een storm in de nieuwjaarsnacht van 1905 en de brand in het Kurhaus in 1906. Na de wederopbouw van de pier werd in 1908 ook een nieuw Kurhaus gebouwd. Tegelijkertijd ontstond er een familiezwembad. In 1912 stortte een deel van de pier in, waarbij 16 mensen, waaronder twee kinderen, om het leven kwamen.

In 1913 werd de evangelische kerk ingewijd en in 1928 werd het nieuwe postkantoor in de Zeppelinstraße voltooid. Geleidelijk aan verdwenen de badinrichtingen die op het strand waren gebouwd. In 1922 werd het herenbad gesloopt en in 1932 als laatste het familiebad.