Beobachterabzeichen
| Beobachterabzeichen | ||||
|---|---|---|---|---|
 | ||||
Beobachterabzeichen | ||||
Uitgereikt door .svg.png){kind=small} nazi-Duitsland | ||||
| Type | Steckkreuz | |||
| Bestemd voor | Luftwaffepersoneel na twee maanden kwalificerende dienst en vijf operationele vluchten. | |||
| Status | In onbruik geraakt | |||
| Beschrijving | Zie het versiersel | |||
| Statistieken | ||||
| Instelling | 19 januari 1935[1], andere bronnen vermelden: 26 maart 1936[2][3][4][5][6] | |||
| Laatst uitgereikt | 2 mei 1944[7] | |||
| Totaal uitgereikt | Onbekend | |||
| Volgorde | ||||
| Gelijkwaardig | Gemeinsame Flugzeugführer- und Beobachterabzeichen, Segelflugzeugführerabzeichen, Flugzeugführerabzeichen | |||
| ||||
Het Beobachterabzeichen (Nederlands: Waarnemersinsgine) werd op 19 januari 1935 door de opperbevelhebber van de Luftwaffe en General der Flieger Hermann Göring ingesteld.
Versiersel
Het hoogovaalvormige versiersel toont in het midden de naar rechts vliegende Luftwaffe-adelaar met een hakenkruis in zijn klauwen.[6] Het is omsloten door een krans die aan de linkerkant uit laurierbladeren en aan de rechterkant uit eikenbladeren bestaat.[8] De afmetingen van de krans waren: 53 mm hoog en 42 mm breed.[3] De afmetingen van de Luftwaffe adelaar: 53 mm spanwijdte en hoogte inclusief hakenkruis 42 mm.[3]
Het insigne werd gemaakt van tombak (een koper-zinklegering die op goud lijkt) (later fijn zink). Het werd gemaakt door C.E. Juncker, P. Meybauer en verschillende anderen.
Het versiersel werd gepresenteerd in een donkerblauwe cassette met een blauwe satijnen voering aan de bovenkant en een blauwe fluwelen voering aan de onderkant aan de binnenzijde.[9] Een oorkonde met de facsimile van het versiersel bovenaan de oorkonde, ondertekend door de bevelvoerend officier of de verantwoordelijke officier voor onderscheidingen.[10]
Kwalificatie voor de toekenning
Het Luftwaffe-personeel dat voor in aanmerking voor het insigne na het voltooien van twee maanden kwalificerende dienst en vijf operationele vluchten in de rol van waarnemer, navigator of bommenrichter. Het insigne kon ook worden toegekend nadat een lid van de Luftwaffe gewond raakte terwijl hij optrad als waarnemer tijdens een kwalificerende vlucht.[6][1][3]
Het Luftwaffe-personeel dat reeds het Flugzeugführerabzeichen en het Beobachterabzeichen had ontvangen, kon zich kwalificeren voor het Gemeinsame Flugzeugführer- und Beobachterabzeichen.
Uitbereiding 26 maart 1936
Het waarnemersinsigne kon worden uitgereikt aan actieve militairen, reservepersoneel, ambtenaren en leden van het ingenieurskorps, indien zij waren opgeleid als waarnemer of hulpwaarnemer.[1][11]
Uitbereiding 2 mei 1944
- a) zoals voorheen
- b) het waarnemersinsigne na het behalen van het waarnemers-, gevechtswaarnemers- of bommenrichtersbrevet, ofwel 2 maanden na het verkrijgen van het brevet, of vóór het verstrijken van deze termijn bij bewijs van ten minste 5 gevechtsvluchten (uitgevoerd na het behalen van het brevet en op grond van een overeenkomstig inzetbevel, dus gevechts-, niet frontvluchten), of in geval van verwonding reeds binnen deze 5 gevechtsvluchten.
Draagwijze
De onderscheiding werd als Steckabzeichen op de linkerborstzak gedragen, net onder het IJzeren Kruis 1939, 1e Klasse of een daaraan gelijkwaardige militaire onderscheiding.[2][4][7] De stoffen variant van het insigne werd ook toegestaan op het flying suit.[3][5]
Na de Tweede Wereldoorlog
De geallieerde mogendheden hebben na de bezetting van Duitsland het dragen van alle Duitse orden en onderscheidingen verboden, dus ook die uit het Duitse Keizerrijk van vóór 1918. Dat verbod is in de DDR altijd van kracht gebleven. Op 26 juli 1957 vaardigde de Bondsrepubliek Duitsland een wet uit waarin het dragen van onderscheidingen met daarop hakenkruizen of de runen van de SS werd verboden. Het dragen van dit insigne werd net als het dragen van de Orde van Verdienste van de Duitse Adelaar en het Ereteken voor de 9e November 1923, de zogenaamde "Bloedorde", streng verboden. Ook het verzamelen, tentoonstellen en afbeelden van de onderscheiding werd aan strenge regels gebonden. Een aantal onderscheidingen werd ontdaan van de hakenkruizen en soms van hakenkruis en adelaar. In deze gedenazificeerde uitvoering mochten de onderscheidingen worden gedragen.[12]
Externe links
Zie ook
- Gezamenlijke Piloot-Observatiebadge
- Flugzeugführerabzeichen
- Lijst van ridderorden en onderscheidingen van nazi-Duitsland
- Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Beobachterabzeichen op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
- Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Observer Badge (Luftwaffe) op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
- (en) Angolia, John R. (1976). For Fuhrer and Fatherland: Military Awards of the Third Reich, 1ste. R. James Bender Publishing, San Jose, 177, 179, 180. ISBN 0912138149.
- (en) Ailsby, Christopher (1987). Combat Medals of the Third Reich (PDF). Patrick Stephens, Wellingborough, Northamptonshire, 198, 199, 200, 201. ISBN 0805598222.
- (en) Lumsden, Robin (2001). Medals and Decorations of Hitler's Germany (PDF). Airlife Publishing Ltd, Engeland, p. 66. ISBN 9781840371789.
- (de) Doehle, Heinrich (1945). Die Auszeichnungen des Grossdeutschen Reichs (PDF). Verlag E.O. Erdmenger & Co K.G., Berlijn, p. 138. ISBN 3931533433.
- (de) Klietmann, Kurt-G. (2004). Auszeichnungen Des Deutschen Reiches 1936-1945 (PDF), 11. Motorbuch Verlag, Stuttgart, p. 182. ISBN 3879436894.
- (en) Littlejohn, David, Col. C.M. Dodkins (1968). Order, Decorations, Medals and Badges of the Third Reich (including the Free City of Danzig), 1ste. R. James Bender Publishing, San Jose, Verenigde Staten, p. 177. ISBN 9780854200801.
- 1 2 3 4 Klietmann 2004, p.182.
- 1 2 Doehle 1945, p.138.
- 1 2 3 4 5 Angolia 1976, p.177.
- 1 2 Littlejohn 1968, p.177.
- 1 2 Ailsby 1987, p.200.
- 1 2 3 Lumsden 2001, p.66.
- 1 2 Angolia 1976, p.179.
- ↑ Ailsby 1987, p.198.
- ↑ Angolia 1976, p.180.
- ↑ Ailsby 1987, p.201.
- 1 2 (de) Lexikon der Wehrmacht: Beobachterabzeichen. Geraadpleegd op 26 oktober 2025.
- ↑ (de) Ordensjournal met afbeeldingen. p.17. Geraadpleegd op 7 oktober 2025