Bardala (Westelijke Jordaanoever)

In 2004 nam Israël ten behoeve van de bouw van de afscheidingsmuur 424 dunam land van Bardala en Ein Al Beida in beslag.^[2] De muur werd zodanig aangelegd, dat circa 1500 dunam Palestijns land aan de Israëlische kant kwam te liggen en voor de Palestijnen niet langer toegankelijk was.^[3] De grond werd ter beschikking gesteld aan de Israëlische kibboets Meirav, zeven kilometer noordoostelijk in Israël gelegen.^[3] Een inwoner van Bardala, die een eigendomsbewijs uit 1961 voor 36 dunam van het land bezit (stammend uit de tijd van het Jordaans bestuur), zei dat het gebied door de IDF in beslag was genomen, tot "militair gebied"had verklaard en de eigenaars had verdreven met de opdracht nooit meer terug te keren.^[3] Pas in 2011 had Israël het openlijk tot zijn territorium verklaard.^[4] Nadat Haaretz de diefstal van het land had onthuld, onderzocht de ILA het geval en liet de kibboets in januari 2012 weten dat het 30 jaar eerder — nog vóór de bouw van de muur — een fout had gemaakt en Meirav er niet langer over kon beschikken. Pas in februari 2013 reageerde de ILA op informatieverzoeken van Palestijnse landeigenaren in Bardala en Tubas. De kibboets cultiveerde het land toen nog altijd.^[5]

Zuidoostelijk van Bardala ligt de illegale nederzetting Mehola (Mechola), met wijdverspreid liggende bebouwing te midden van de Palestijnse woongebieden.^[2] Nadat in augustus 2024, tijdens de Oorlog in Gaza, een Israëli nabij Bardala was gedood, begon het leger in november 2024 land rondom Bardala and Kardala met bulldozers om te ploegen. Gevreesd werd dat dit de start was van de bouw van een nieuwe afscheidingsmuur om de twee dorpen te isoleren en zo honderduizenden dunam landbouwgrond te stelen en aan te laten sluiten bij de bestaande afscheidingsmuur.^[6]

Kolonisten begonnen rond Bardala nieuwe outposts te bouwen. Zij intimideerden eind 2024 vier semi-nomadische Bedoeïenen-families om hun kampen te verlaten. In maart 2025 legde het leger vlak naast het dorp een landweg en greppels aan tussen het dorp en de omringende graaslanden, bestemd voor hun circa 10.000 schapen en geiten. Kolonisten plaatsten caravans en andere onderkomens te bouwen voorzien van Israëlische vlaggen.^[1] In april begonnen kolonisten onder bescherming van het leger burgers en hun bezittingen aan te vallen. Volgens lokale bronnen vernielden zij in 2025 een irrigatiesysteem voor 150 dunam landbouwgrond van een boer in Bardala.^[7]

Sinds Israël in 1967 de Westelijke Jordaanoever bezette gebruikt Israël zijn militaire macht om zich de bronnen toe te eigenen. Het is een systeem van ‘waterapartheid’, dat tot gevolg heeft dat bewoners zich in een voortdurende staat van onzekerheid bevinden en continu het risico lopen dat ze zonder water komen te zitten. In 1973 bouwden Israëli’s een waterput in het centrum van Bardala en beperkten ze de Palestijnen de toegang tot hun eigen water.

Rashid Khudairi, een Palestijnse boer en vakbondsleider vertelt: "Israëlische bezettingstroepen hebben de controle over het overgrote deel van het water in Bardala. Vergezeld door werknemers van Mekorot, een Israëlisch waterbedrijf dat praktisch een monopolie heeft op de bronnen op de Westelijke Jordaanoever, gaan ze naar het dorp, graven de pijpleiding van de Palestijnen op en sluiten deze af. Ze leidden het water weg naar eigen nabijgelegen Israëlische nederzettingen door ons dorp en onder onze huizen door. Iedere maand komen Israëlische soldaten met bulldozers en werknemers van Mekorot – soms sluiten ze de hoofdweg af die toegang tot ons dorp biedt – en beginnen met graven. Als ze onze waterleiding vinden, vernietigen ze die. Ze gebruiken water als een strategie en beleid om onze economie te vernielen en onze inwoners uit de Jordaanvallei te drijven."^[8]

In juli 2019 namen kolonisten een aantal waterbronnen van Bardala in bezit en verdreven Palestijnse herders. Volgens lokale berichten plantten de kolonisten er zelf bomen aan. In september sloot het leger een deel van de watertoevoer af, wat zij al eerder zouden hebben gedaan.^[9]