Annemarie van Haeringen

Annemarie van Haeringen
Persoonsgegevens
Geboortedatum	16 februari 1959
Geboorteplaats	Haarlem
Geboorteland	Nederland
Opleiding en beroep
Beroep	aquarellist,[1] illustrator,[1] schrijver
Oriënterende gegevens
Jaren actief	1983-heden
Werken
Genre(s)	Jeugdliteratuur
Erkenning en lidmaatschap
Prijzen en onderscheidingen	Gouden Penseel (2005),[2][3] Zilveren Griffel (2003), Gouden Penseel (2000),[2] Gouden Penseel (1999),[2][3] Leespluim (2003), Kinderboekwinkelprijs (1998), Zilveren Penseel (2015), Max Velthuijs-prijs (2025)
Dbnl-profiel
RKD-profiel
Website
Portaal    Literatuur

Annemarie van Haeringen (Haarlem, 16 februari 1959) is een Nederlandse tekenares. Ze maakt en verzorgt illustraties bij prentenboeken, maar heeft daarin eigen inbreng. ^[4]

Ze groeide op in Eindhoven en omschreef zichzelf in 2025 als een erg verlegen meisje, dat constant aan het tekenen was. ^[4] Ze kreeg onderwijs binnen het Montessori-onderwijs. Haar verlegenheid alsmede een totaal mislukte spreekbeurt als gevolg daarvan verwerkte ze in Vandaag houd ik mijn spreekbeurt over de anaconda. In het met Bibi Duman Tak gemaakte boek beeldde ze zichzelf af als heremietkreeft, veilig in haar huisje. Verdere ontwikkeling richting tekenen (met kroontjespen) kwam in de brugklas; ze nam later tekenen als examenvak, liet er scheikunde voor vallen. ^[4] Een van de leraren wees haar op de lerarenopleiding tekenen en handvaardigheid in Tilburg. Echter lesgeven zag ze niet zitten, ze wilde kunstenares worden. De vervolgopleiding bestond uit het hoofdvak illustratie aan de Rietveld Academie, ze trof daar rustige medestudenten. Vanuit die academie moest ze een maal per week dieren in Artis tekenen, een verademing vond ze. ^[4] Na haar afstuderen in 1983 ging ze dan ook meteen aan de slag als illustratrice van kinder- en jeugdboeken. Haar eerste boek was Kattesprongen en reuzestappen (1985).

In de periode 1994-2003 maakte ze voor de VPRO een serie filmpjes, gebaseerd op verhalen van Toon Tellegen. Ze werkte verder voor Trouw, NRC Handelsblad en diverse kindertijdschriften.

In 1996 maakte zij het Kinderboekenweekgeschenk De koning bakt een huis, met als hoofdpersoon een pad zonder schild. In 2007 illustreerde zij - ook voor de Kinderboekenweek - Wat niemand weet, een boek over narwals, geschreven door Tonke Dragt. In 2010 maakte ze samen met Toon Tellegen Wat dansen we heerlijk. Om de dansbewegingen goed op papier te krijgen bezocht ze diverse balletten, klassiek dan wel streetdance. Haar verbeelding werd op de proef gesteld bij Mensen met koffers van Sjoerd Kuyper. Ze kwam erin vast te zitten, maar vond uiteindelijk de oplossing in het afbeelden van de mensen; de koffers moeten in de verbeelding van de lezers ontstaan. ^[4]

Een tentoonstelling van haar schetsboekjes en tekeningen was in 2022 onder de titel 'Op papier durf ik alles' te zien in het Allard Pierson van de Universiteit van Amsterdam. Aan deze instelling schonk zij sinds 2009 jaarlijks een deel van haar archief.

Met een ris prijzen op zak, werd ze in 2025 onderscheiden met de Max Velthuijsprijs voor haar gehele oeuvre. Ze maakten kennis met elkaar nog voordat hij beroemd werd met zijn Kikkers; ze omschreef hun verstandhouding in 2025 als mentor-leerling en vriend-vriendin.^[4] Toen ze die prijs kreeg was ze dubbel vereerd, wilde het aan iedereen vertellen maar dat mocht (nog) niet.

• 1998 – Kinderboekwinkelprijs voor Onder water, boven water
• 1999 – Gouden Penseel voor Malmok, geschreven door Sjoerd Kuyper
• 2000 – Gouden Penseel voor De prinses met de lange haren
• 2000 – Pluim van de maand april voor De prinses met de lange haren
• 2001 – Kiekeboekprijs voor de illustraties bij Een grote ezel
• 2002 – Pluim van de maand mei voor Kleine Ezel en jarige Jakkie
• 2003 – Zilveren Griffel en Pluim van de maand maart voor Het begin van de zee
• 2003 – Oostenrijkse Kinder- en Jeugdboekenprijs, samen met Rindert Kromhout, voor Kleine Ezel en jarige Jakkie
• 2005 – Gouden Penseel voor Beer is op Vlinder
• 2007 – Leespluim van de maand juni, samen met Rindert Kromhout, voor Kleine Ezel en het boebeest
• 2012 – Vlag en Wimpel (Penseeljury) voor Papa, hoor je me? van Tamara Bos
• 2013 – Leespluim voor Ik wil ook!
• 2014 – Zilveren Penseel voor Coco of het kleine zwarte jurkje
• 2015 – Leespluim van januari, Zilveren Penseel en Gouden Plaque Bratislava voor Sneeuwwitje breit een monster
• 2018 - Zilveren Penseel, in de categorie 6 tot 12 jaar, voor En toen, Sheherazade, en toen?, auteur Imme Dros
• 2021 - Zilveren Penseel, in de categorie Geïllustreerde kinderboeken, voor Mensen met koffers, auteur Sjoerd Kuyper
• 2023 - Woutertje Pieterse Prijs, samen met Bibi Dumon Tak voor Vandaag houd ik mijn spreekbeurt over de anaconda
• 2025 - Max Velthuijs-prijs, oeuvreprijs voor kinderboekenillustraties^[5]

Haar adoratie voor Henri Matisse en diens La perruche et la sirène verwerkte ze in De parkiet, de zeemeermin en de slak, dat in meerdere talen werd omgezet. Ze ging er voor haar plezier naar het Stedelijk Museum Amsterdam, die er een exemplaar van heeft in haar collectie. Ze raakte erdoor beïnvloed door onderwerpen in de kern te raken, er kan van die kern niets meer af, maar er kan ook niets meer bij.^[7]

• 2016: Literair Museum, Hasselt
• 2022: Allard Pierson van de Universiteit van Amsterdam, Amsterdam

• Site Annemarie van Haeringen