Carrière
Grosso reed voor verschillende ploegen als prof, onder andere voor Wilier Triestina. Gedurende zijn carrière won hij verschillende eendaagse wedstrijden, waaronder Milaan-Turijn en tweemaal de Ronde van Veneto. Tevens won hij samen met Fiorenzo Magni de zesde editie van de Trofeo Baracchi, maar de eerste editie die werd gereden als koppeltijdrit. Daarnaast zegevierde hij ook meerdere malen in meerdaagse wedstrijden, hij won twee etappes in de Ronde van Catalonië, drie etappes in de Ronde van Argentinië en een jaar voordat hij zijn carrière beëindigde won hij in 1956 de eerste etappe in de Ronde van Romandië. Zijn grootste zege behaalde hij in de Ronde van Italië van 1954. Hij ging samen met Guido De Santi vroeg in de aanval in de achttiende etappe, samen bouwden ze een voorsprong op van rond de twaalf minuten.[1] In een sprint-à-deux versloeg Grosso zijn landgenoot die in eerdere edities al twee etappes had gewonnen.
Grosso beëindigde in 1957 zijn professionele carrière, in de negen voorgaande jaren reed hij zevenmaal de Ronde van Italië en eenmaal de Ronde van Frankrijk. Hij overleed op 28 juli 1980 nadat hij werd aangereden op zijn racefiets door een vrachtwagen, hij werd 52 jaar oud.
Overwinningen
Resultaten in voornaamste wedstrijden
| (*) tussen haakjes aantal individuele etappeoverwinningen |
|
Bronnen, noten en/of referenties
