47e sessie van het Werelderfgoedcomité

Logo van de UNESCO World Heritage Convention

De 47e sessie van het Werelderfgoedcomité is een bijeenkomst van de UNESCO-Werelderfgoedcomité die plaatsvond in het UNESCO-hoofdkantoor te Parijs van 6 tot 16 juli 2025.[1]

De vergadering was gepland doorgang te vinden in juni of juli 2025 in de Bulgaarse hoofdstad Sofia.[2] Op vraag van de Bulgaarse autoriteiten werd de locatie en datum van de sessie op 5 maart 2025 door het bureau van het comité verplaatst naar het UNESCO-hoofdkantoor te Parijs.[1]

Het Werelderfgoedcomité van de UNESCO oordeelt jaarlijks over nieuwe nominaties van natuur- en cultureel erfgoed, door landen voorgedragen als werelderfgoed, en enkele aanpassingen of uitbreidingen van eerder erkende sites die door landen werden ingediend. Er werden 37 voorstellen ingediend binnen de reglementaire periode tussen 2 februari 2023 en 1 februari 2024. Daarvan waren drie voorstellen onvolledig, dus wordt het proces vervolgd met 34 voorgestelde sites, 25 culturele en 9 natuursites waaronder de Deense Møns Klint kliffen, het Malawisch cultureel landschap van Mount Mulanje, het historisch stadscentrum van het Russische Gorochovets of het Braziliaanse Nationaal park Cavernas do Peruaçu.[3] Deze worden nog voorafgaand aan de sessie in 2025 door werkgroepen van het comité geëvalueerd. Maar ook de situatie van het erfgoed dat voorkomt op de lijst van bedreigd werelderfgoed, en de eventuele aanvullingen die hier noodzakelijk zijn, worden besproken.

Als voorzitter voor deze sessie werd de Bulgaar Dr. Nikolay Nenov aangeduid. Hij is hoogleraar museologie en etnologie en directeur van het Regionaal Historisch Museum in Roese.[2] Leden van het comité voor de 47e sessie komen uit de lidstaten Argentinië, België, Bulgarije, Griekenland, India, Italië, Jamaica, Japan, Kazakhstan, Kenia, Libanon, Mexico, Oekraïne, Qatar, Rwanda, Saint Vincent en de Grenadines, Senegal, Turkije, Vietnam, Zambia en Zuid-Korea.[4]

Vóór de start van de sessie bestond de werelderfgoedlijst uit 1.223 sites verdeeld over 168 landen: 952 culturele erfgoedsites, 231 natuurlocaties en 40 gemengde erkenningen. Maar daarvan zijn er in totaal al drie cultuursites die op de lijst stonden in de voorbije jaren geschrapt. Het Arabisch Oryx-heiligdom in Oman werd erkend in 1996 en geschrapt in 2007, Dresden-Elbedal in Duitsland werd ingeschreven in 2004 en geschrapt in 2009 en Maritieme handelsstad Liverpool, ingeschreven in 2004 werd geschrapt in 2021. Het aantal huidige nog erkende sites bedraagt dus voor de start 1.220, 231 natuursites, 949 cultuursites en 40 gemengde sites.

Er werden 21 cultuursites, 4 natuurerfgoedsites en 1 gemengde erfgoedsite nieuw erkend in 2025.[5]

Sinds de 47e sessie van het Werelderfgoedcomité (2025) omvat de werelderfgoedlijst 1249 sites verspreid over 170 landen, 973 cultuursites, 235 natuursites en 41 gemengde sites.

Verwijderd van de lijst van bedreigd werelderfgoed

Nieuw in 2025

Cultuurerfgoed

Natuurerfgoed

Gemengd erfgoed

Uitbreidingen

  • iSimangaliso Wetland Park - Maputo National Park (Mozambique) als grensoverschrijdende uitbreiding van iSimangaliso Wetland Park (Zuid-Afrika)
  • Phong Nha-Ke Bang National Park-Hin Nam No National Park (Laos) als grensoverschrijdende uitbreiding van Phong Nha-Ke Bang National Park (Vietnam)
Dit artikel is uitgegeven door Wikipedia. De tekst is beschikbaar onder Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0, tenzij anders vermeld. Voor de mediabestanden kunnen aanvullende voorwaarden gelden.