24e Pantserdivisie (Wehrmacht)

Onder bevel van het 48e Pantserkorps van het 4e Pantserleger (Heeresgruppe Süd) begon de divisie op 28 juni 1942 aan het Duitse zomeroffensief (Fall Blau). De tanks rukten op richting Voronezj en konden , in samenwerking met de Gemotoriseerde Divisie Großdeutschland, de stad op 8 juli 1942 gedeeltelijk innemen. Daarna werd een opmars gemaakt in de grote bocht van de Don richting Kalach. Herhaaldelijk gedwongen te stoppen vanwege bevoorradingsproblemen veroorzaakt door de overbelaste transportroutes, bereikte de divisie begin augustus de Don en nam deel aan de Slag bij Kalach. Nadat ze op 12 augustus de rivier waren overgestoken, trok de eenheid, als onderdeel van het 24e Pantserkorps, richting Stalingrad.

Tijdens de Slag om Stalingrad was de divisie opnieuw ondergeschikt aan het 4e Pantserleger en het 48e Pantserkorps. Op 4 september bereikte de divisie, na hevige gevechten, de buitenwijken van Stalingrad, met nog slechts 34 operationele tanks. Na de Sovjet-verdedigingsperimeter te hebben doorbroken, bereikte de divisie op 10 september de buitenwijk Minnina, met nog slechts de helft van de toegestane sterkte aan soldaten en slechts tien tanks operationeel.

De tankcompagnieën van de divisie werden op alle grote slagvelden in de stad ingezet, zoals de strijd in de buitenwijken om het zuidelijke deel van de stad, Mamajev-koergan, Dzerzhinsky Tractorfabriek, "Barricades" wapenfabriek met de arbeidersnederzettingen, Staalfabriek Rode Oktober en Operatie Hubertus. Zo nam deze divisie ook deel aan de hevige huis-aan-huisgevechten in Stalingrad, ook al is een pantserdivisie doorgaans niet tactisch uitgerust en getraind voor dergelijke gevechten.

Als gevolg van het Sovjet-tegenoffensief dat op 19 november 1942 begon (Operatie Uranus), raakte de divisie ingesloten in de Stalingrad-pocket. Tijdens het Sovjet-eindoffensief, Operatie Koltso, raakte de divisie ingesloten in de zogenaamde noordelijke pocket. De divisie vocht door tot de overgave van het 6e Leger op 2 februari 1943.

De 24e Pantserdivisie capituleerde op 2 februari 1943 in Stalingrad, waarbij ongeveer 1500 leden van de divisie gevangen werden genomen.

Medio augustus 1943 werd de divisie per spoor naar Noord-Italië vervoerd, naar het gebied Modena – Bologna – Florence – Pisa – Livorno. Daar werd de divisie ingezet voor de beveiliging en kustverdediging. De divisie nam ook deel aan de ontwapening van het Italiaanse leger (Fall Achse) in september 1943.

De divisie werd daarna op transport gezet naar het oostfront, waar versterkingen hard nodig waren. Vanaf 17 oktober 1943 vocht de divisie opnieuw in de zuidelijke sector van het oostfront en nam deel aan de defensieve gevechten aan de Dnjepr bij Novo Staro Dub. Dit werd gevolgd door verdere defensieve gevechten in het gebied Dnjepropetrovsk – Krivoy Rog. Van 29 december 1943 tot 21 februari 1944 verdedigde divisie het bruggenhoofd bij Nikopol. Daarna volgde een terugtocht door de Oekraïne. Begin maart was ze betrokken bij defensieve gevechten in Noord-Bessarabië en trok zich vervolgens terug over de Boeg en de Moldova naar de uitlopers van de Roemeense Karpaten. Van maart tot medio mei 1944 was de divisie betrokken bij defensieve gevechten in Noord-Bessarabië, met name de twee slagen om Târgu Frumos. Na verdere defensieve gevechten aan de bovenloop van de Moldova werden tot begin juni tegenaanvallen uitgevoerd ten noorden van Iași.

Na een korte periode van herbouw tot juli werd de divisie naar Galicië overgebracht . Van augustus tot begin september voerde ze tegenaanvallen en verdedigingsgevechten uit tussen de rivieren San en Weichsel. De werkelijke personeels- en materieelsterkte van de divisie varieerde in deze periode aanzienlijk. Hoewel de personeelssituatie (met uitzondering van de pantsergrenadiers en de genie) relatief goed was, lag de operationele paraatheid voor alle belangrijke wapens ruim onder de 50%.

Op 15 september 1944 werd het korps overgeplaatst naar de Beskiden om zich aan te sluiten bij het 24e Pantserkorps. Daar werd het korps ingezet om de Duklapas te verdedigen .

Vanaf 11 oktober 1944 vond er spoorvervoer naar Hongarije plaats, naar het bruggenhoofd Szolnok aan de Tisza. Naast de verdedigingsgevechten werden er tot 12 januari 1945 ook tegenaanvallen uitgevoerd in het gebied tussen de Tisza en de Ipeľ.

Daarna werd de divisie, met achterlating van haar zware wapens en pantservoertuigen, per sneltrein naar Marienburg in Oost-Pruisen vervoerd. Na een geïmproviseerde heruitrusting van wapens en voertuigen rond Elbing, kwam de divisie in actie in het zuiden van Oost-Pruisen. Van 21 februari tot 27 maart 1945 nam ze deel aan verdedigingsgevechten in Ermland en trok zich vervolgens terug naar het bruggenhoofd rond Heiligenbeil. Eind maart werden de resten van de divisie over het Frisches Haff naar de Frische Nehrung en Pillau getransporteerd. Medio april 1945 volgde een evacuatie per schip naar Sleeswijk-Holstein.

• Panzerregiment 24
• Schützen-Brigade 24
• Schützen-Regiment 21
• Kradschützen-Bataillon 4
• Artillerie-Regiment 89
• Aufklärungs-Abteilung 40
• Panzerjäger-Abteilung 40
• Pionier-Bataillon 40
• Nachrichten-Abteilung 86
• Versorgungstruppen 40

• Panzer-Regiment 24
• Panzer-Grenadier-Regiment 21
• Panzer-Grenadier-Regiment 26
• Panzer-Artillerie-Regiment 89
• Panzer-Aufklärungs-Abteilung 24
• Heeres-Flak-Artillerie-Abteilung 283
• Panzerjäger-Abteilung 40
• Panzer-Pionier-Bataillon 40
• Panzer-Nachrichten-Abteilung 86
• Panzer-Versorgungstruppen 40