Île-Grande
| Dorp in Frankrijk | |||
|---|---|---|---|
![]() | |||
| Situering | |||
| Regio | Bretagne | ||
| Departement | Côtes-d'Armor (22) | ||
| Arrondissement | Lannion | ||
| Kanton | Perros-Guirec | ||
| Gemeente | Pleumeur-Bodou | ||
| Coördinaten | 48° 48′ NB, 3° 35′ WL | ||
| Hoogte | 15 m | ||
| Foto('s) | |||
![]() | |||
| Zicht op Île-Grande | |||
| |||
Île-Grande is een dorp en eiland in de Franse gemeente Pleumeur-Bodou in het departement Côtes-d'Armor. Het ligt vijf kilometer ten noordwesten van het dorpscentrum van Pleumeur-Bodou.

Geografie
Het eiland ligt in Het Kanaal, voor de Roze Granietkust aan de noordoostelijke rand van de Baai van Lannion.
Het is met een korte brug verbonden met het vasteland van buurgemeente Trébeurden. Het grondgebied van Île-Grande is gescheiden van de rest van het grondgebied van de gemeente Pleumeur-Bodou door een kleine baai van ongeveer een kilometer breed, en die deels droog ligt bij laagtij. In deze baai ten oosten van het eiland liggen enkele kleine eilandjes, waaronder het Île d'Erc'h, het Île Morvil en het bewoonde Île Aval. Ten westen in de archipel liggen nog een aantal kleine eilanden die tot de gemeente behoren, waaronder het Île Aganton, het Île Losquet en het Île Fougère.
Geschiedenis
_Les_Carri%C3%A8res_de_Granit_de_J._Watelet_et_Cie%252C_l'Extraction_du_Granit.jpg)
Sinds de middeleeuwen was de plaats al bekend voor het graniet, dat gebruikt werd voor de bouw.
De 18de-eeuwse Cassinikaart duidt het eiland aan als Isle Grande.
Op het eind van het ancien régime eind 18de eeuw, toen de gemeenten werden gecreëerd, werd de plaats ondergebracht in de gemeente Pleumeur-Bodou.
De uitbating van granietgroeven werd intensiever in de 19de eeuw, waardoor de lokale economie zich in die tijd kon ontwikkelen.[1][2] De laatste groeve sloot tegen 1990.[3]
In 1891 verbond een korte brug het eiland met het vasteland.
In 1909-1910 werd een kerk gebouwd op Île-Grande, de Église Saint-Marc, ter vervanging van een oudere kapel. Door de grote afstand tot het het dorpscentrum van Pleumeur-Bodou ontwikkelde Île-Grande zich als een aparte kern, maar de wens om zich af te scheuren van de gemeente Pleumeur-Bodou werd nooit ingewilligd. Kerkelijk kreeg Île-Grande wel zelfstandigheid in 1923, toen het een aparte parochie werd.
Bezienswaardigheden
- De Église Saint-Marc[4]
- De allée couverte van Île-Grande, geklasseerd als monument historique in 1956.[5]
- De bron Fontaine Saint-Sauveur
Allée couverte van Île-Grande
Fontaine Saint-Sauveur
Externe links
- Île-Grande, website gemeente Pleumeur-Bodou
- ↑ (fr) Ecart de l'Ile-Grande (Pleumeur-Bodou) op de Base Mérimée van het POP - Base Mérimée
- ↑ (fr) Ecart de l'Ile-Grande (Pleumeur-Bodou) op de Base Mérimée van het POP - Base Mérimée
- ↑ (fr) Carrières de l'Ile Grande et de Pleumeur-Bodou op de Base Mérimée van het POP - Base Mérimée
- ↑ (fr) Eglise Saint-Marc de l'Ile-Grande, rue des Iles (Pleumeur-Bodou) op de Base Mérimée van het POP - Base Mérimée
- ↑ (fr) Allée couverte, dite Ty-Lia ou Ty-ar-C'Horrandened op de Base Mérimée van het POP - Base Mérimée

_(15504344894).jpg)