Ziad Rahbani
| Ziad Rahbani | ||||
|---|---|---|---|---|
 | ||||
Ziad Rahbani in 2001. | ||||
| Algemene informatie | ||||
| Geboortedatum | 1 januari 1956 | |||
| Geboorteplaats | Antelias | |||
| Overlijdensdatum | 26 juli 2025 | |||
| Overlijdensplaats | Beiroet | |||
| Land |  Libanon | |||
| Opleiding gevolgd aan | Collège Notre-Dame de Jamhour | |||
| Werk | ||||
| Beroep(en) | zanger, componist, musicus, toneelschrijver | |||
| Instrument(en) | piano | |||
| (en) AllMusic-profiel (en) Discogs-profiel (en) IMDb-profiel (en) MusicBrainz-profiel | ||||
| ||||
Ziad Rahbani (Antelias, 1 januari 1956 - Beiroet, 26 juli 2025) was een Libanees pianist, zanger, acteur, componist, toneelschrijver en theaterregisseur.[1][2][3]
Biografie
Rahbani werd geboren in Antelias, vlakbij Beiroet. Hij kreeg onderwijs aan het Notre-Dame de Jamhour College, een jezuïetenschool. Zijn moeder Fairuz is een van de meest geliefde en gerespecteerde zangeressen in de Arabische wereld. Ziad's vader, Assi Rahbani, was een componist, die met zijn broer Mansour (samen de Rahbani broers) muziek en teksten schreef voor Fairuz. Ziad maakte zo als kind kennis met muziek en muziektheater, en schreef als tiener al muziek.[1][4]
Op zijn 17e maakte hij zijn acteerdebuut, in een stuk van de Rahbani broers waar Fairuz ook in speelde. Dat jaar trad Fairuz voor het eerst op met een song van Ziad.[1][4]
Tijdens de Libanese burgeroorlog (1975-1990) was Beiroet verdeeld in een grotendeels christelijk en pro-westers oosten en een islamitisch, pan-Arabisch, pro-Palestijns westen. Fairuz hield zich in deze periode afzijdig en koos geen partij. Ziad Rahbani werd juist een pleitbezorger van de Palestijnse zaak.[1][3][4][5][6]
In 1976 richtten christelijke milities een bloedbad aan in een Palestijns vluchtelingenkamp. Dit zette Rahbani (die uit een Grieks-orthodox milieu kwam) ertoe aan om te verhuizen van (christelijk) Oost-Beiroet naar (islamitisch) West-Beiroet.[3][4]
In datzelfde jaar kreeg Rahbani een radioshow. In deze satirische show bekritiseerde en bespotte hij politici en krijgsheren van alle partijen.[3][5]
In 1979 produceerde hij voor het eerst een album voor Fairuz. Na het overlijden van zijn vader in 1986 werd Ziad de belangrijkste songwriter van Fairuz. Hij schreef en componeerde diverse van Fairuz' grootste hits. Enkele bekende door hem geschreven liedjes zijn Kifak Inta, Bala Wla Chi, Shou hal ayam en Sa’alouni al-Nas.[1][4]
Rahbani speelde ook in enkele films en schreef enige tijd voor een linkse krant.[1]
Rahbani overleed in 2025. Vanwege ziekte had hij zich al een aantal jaren daarvoor teruggetrokken uit het openbare leven.[1]
Muziekstijl
Rahbani ontwikkelde een eigen stijl, die hij oriental jazz noemde: een mix van Arabische en Libanese muziek en westerse genres als jazz, funk en klassieke muziek. Hier kwamen later invloeden bij van onder meer Braziliaanse muziek. Rahbani liet zich inspireren door Amerikaanse jazzmusici als Charlie Parker, Stan Getz en Dizzy Gillespie. Los van zijn eigen albums, moderniseerde hij hiermee ook de muziekstijl van Fairuz.[1][3][4][5]
Thematiek en politiek activisme
In Rahbani's theaterstukken kaartte hij maatschappelijke thema's aan als klassenongelijkheid, armoede, corruptie en onderdrukking. Hij schreef niet over een nostalgisch ideaal van Libanon, maar over het echte, verdeelde, gefragmenteerde Libanon. Ook het leven in Libanon tijdens de oorlog was een belangrijk thema in zijn werk. Rahbani werd in Libanon zeer populair met zijn theaterwerk. Als tekstschrijver vernieuwde hij ook het werk van Fairuz. Waar ze eerder nostalgische liedjes zong over een idyllisch en geromantiseerd landelijk Libanon, waren de teksten van Rahbani donkerder en politieker.[1][3][4][5][6]
Rahbani had uitgesproken politieke opvattingen, was communist, anti-imperialistisch en voorvechter van de Palestijnse zaak. Ondanks dat werd hij werd gewaardeerd door links en rechts. Maar zijn werk leidde ook tot ophef en controverse. Een door hem geschreven song over de liefde van een vrouw voor een getrouwde man, werd niet gewaardeerd door conservatieve fans van Fairuz. Ook vervreemdde hij sommige van zijn fans van zich door sympathie uit te spreken voor Hezbollah-leider Hassan Nasrallah, en door zich positief uit te laten over het regime van Bashar al-Assad (door hem gezien als een minder groot kwaad dan extremistische Syrische rebellen).[1][2][3][4]
Referenties
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 (fr) Stephan, Laure, "La mort de l’artiste Ziad Rahbani, touche-à-tout de génie de la scène libanaise", Le Monde, 27 juli 2025. Geraadpleegd op 28 november 2025.
- 1 2 (fr) Stephan, Laure, "Ziad Rahbani, le barde libanais de Bachar", Le Monde, 9 juni 2013. Geraadpleegd op 28 november 2025.
- 1 2 3 4 5 6 7 Holtland, Jenne Jan, "Musicus en theatermaker Ziad Rahbani (1956-2025) hield Libanon een spiegel voor", de Volkskrant, 29 juli 2025. Geraadpleegd op 29 november 2025.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 (en) Denselow, Robin, "Ziad Rahbani obituary", The Guardian, 6 augustus 2025. Geraadpleegd op 30 november 2025.
- 1 2 3 4 (en) Abou Aljoud, Sally, Ziad Rahbani, Lebanese composer and son of iconic singer Fayrouz, dies at 69. The Independent (26 juli 2025). Geraadpleegd op 1 december 2025.
- 1 2 (en) Yee, Vivian; Hwaida Saad, Dayana Iwaza, "Ziad Rahbani, Composer Who Defined a Tragic Era in Lebanon, Dies at 69", New York Times, 27 juli 2025. Gearchiveerd op 30 september 2025. Geraadpleegd op 6 december 2025.