Women's Engineering Society
Women's Engineering Society | ||
|---|---|---|
 | ||
The Woman Engineer, verenigingstijdschrift (1922) | ||
| Status en tijdlijn | ||
| Opgericht | 23 juni 1919 | |
| Organisatiestructuur | ||
| Rechtsvorm | non-profitorganisatie | |
| Type | vrouwenvereniging, ingenieursgenootschap, non-profitorganisatie | |
| Oprichter | Katherine, Lady Parsons, Laura Annie Willson, Margaret, Lady Moir, Rachel Parsons, Janetta Mary Ornsby, Margaret Dorothea Rowbotham, Eleanor Shelley-Rolls | |
| Aantal werknemers | 6 (2025)[1] | |
| Aantal vrijwilligers | 90 (2024)[2][1] | |
| Financiën | ||
| Omzet/jaar | 569.174 Britse pond (2025) | |
| Tijdschrift en links | ||
| Website | Officiële website | |
De Women's Engineering Society (WES) is een Britse wetenschappelijke vereniging en netwerkorganisatie voor vrouwen in de technieksector. Ten tijde van de oprichting in 1919 was het de eerste beroepsorganisatie die specifiek op vrouwen in deze sector gericht was, zo'n dertig jaar voor de totstandkoming van de gelijkaardige Society of Women Engineers.[3]
Geschiedenis
De oprichting van de WES vond plaats op 23 juni 1919, na de Eerste Wereldoorlog. Tijdens de oorlog hadden diverse vrouwen een functie in de techniek vervuld, ter vervanging van mannen die in het leger dienden.[4][3] Hoewel het noodzakelijk werd geacht om vrouwen in de techniek te laten werken om zo het tekort aan mannen op te vangen, waren de toenmalige regering, werkgevers en vakbonden tegen het voortzetten van deze werkzaamheden door vrouwen ná de oorlog.
Door de zogeheten Restoration of Pre-War Practices Act van 1919 kregen soldaten die weer naar huis keerden hun oude baan terug, wat betekende dat veel vrouwen niet langer konden werken in de functies die zij tijdens de oorlog hadden vervuld. Dit leidde ertoe dat een groep van zeven vrouwen, bestaande uit Lady Katharine Parsons, haar dochter Rachel Parsons, Lady Margaret Moir, Laura Willson, Eleanor Shelley-Rolls, Janetta Ornsby en Margaret Rowbotham, de Women's Engineering Society oprichtte, met als doel vrouwen in staat te stellen opleidingen te volgen, aan banen te geraken en acceptatie te vinden in technische beroepen.[3][5][6][7] De eerste secretaris van de Society was Caroline Haslett.[8]
Vanaf 1926 had de vereniging Theodora Davies als juridisch adviseur aangesteld, gevolgd door Helena Normanton,[9] twee van de eerste vrouwen in het Verenigd Koninkrijk die advocaat mochten worden. Tot de eerste leden van de WES in de jaren twintig en dertig behoorden verder Verena Holmes, Hilda Lyon en Margaret Partridge.[3] Piloot en ingenieur Amy Johnson, de eerste vrouw die solo van het Verenigd Koninkrijk naar Australië vloog, was eveneens lid, en tussen 1935 en 1937 zelfs voorzitter.[10] Volgens het ledenregister van 1935 waren er leden van over de hele wereld, zoals uit de Verenigde Staten (onder anderen Lillian Gilbreth) en Duitsland (onder anderen Asta Hampe en Ilse Knot-ter Meer).[11]
In 2014 werd het 95-jarig bestaan van de WES gevierd. Hierop werd tevens een feestdag in het leven geroepen, de International Women in Engineering Day (INWED), die sindsdien jaarlijks op 23 juni gevierd wordt. Ieder jaar staat een ander thema centraal.[12] Vijf jaar later, in 2019, volgde het honderdjarig jubileum. Op die dag werd de WES Centenary Trail opgericht,[13] een project om historische verhalen van vrouwelijke ingenieurs onder de aandacht te brengen.[13]
Campagnes en doelstellingen
WES is gericht op vrouwelijke ingenieurs, wetenschappers en technologen, en wordt vertegenwoordigd door groepen die zich richten op:
- ondersteuning van leden en vrouwelijke ingenieurs;
- het aanmoedigen van vrouwen om ingenieurswetenschappen te studeren en een carrière in de techniek te beginnen;
- het bevorderen van genderdiversiteit binnen bedrijven;
- collectief spreken namens vrouwelijke ingenieurs.
Ook deelname van mannelijke ingenieurs wordt aangemoedigd.
Samenwerkingen met scholen
In 1969 liet toenmalig voorzitter Verena Holmes een erfenis na om jaarlijks lezingen op scholen te financieren, met name bedoeld voor meisjes in de leeftijd van negen tot elf jaar.[14] De eerste lezingen vonden in 1969 plaats, tijdens het eerste Britse Women in Engineering Year.[15] De lezingen werden gegeven door vooraanstaande ingenieurs, zoals Mary Kendrick in 1981.
Van 2014 tot en met 2018 had WES een programma genaamd Magnificent Women (and their flying machines), dat het werk van vrouwen tijdens de Eerste Wereldoorlog bij het maken van vliegtuigvleugels in beeld bracht, gericht op meisjes in het voortgezet onderwijs.
Tijdschrift
De WES geeft het tijdschrift The Woman Engineer uit, dat in de beginjaren werd geredigeerd door Caroline Haslett en vooral technische artikelen bevatte, maar thans een beeld geeft van het werk in technische disciplines en de betrokkenheid van vrouwen daarbij.[16] Het digitale archief van het tijdschrift wordt beheerd door het IET.[16]
- Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Women's Engineering Society op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
- 1 2 Charity Commission Register of Charities; geraadpleegd op: 14 december 2025; Charity Commission-identificatiecode: 1008913.
- ↑ Charity Commission Register of Charities; geraadpleegd op: 5 oktober 2025; Charity Commission-identificatiecode: 1008913.
- 1 2 3 4 Heald, Henrietta (2019). Magnificent women and their revolutionary machines. Unbound, London. ISBN 978-1-78352-660-4.
- ↑ (en) Canel, Annie (8 augustus 2005). Crossing Boundaries, Building Bridges. Routledge. ISBN 978-1-135-28681-1.
- ↑ (en) The Woman Engineer. Post Magazine. Gearchiveerd op 10 juni 2020. Geraadpleegd op 5 januari 2026.
- ↑ (en) Gooday, Graeme, Who launched the Women’s Engineering Society in 1919?. Electrifying Women (7 augustus 2019). Geraadpleegd op 5 januari 2026.
- ↑ (en) Koerner, Emily Rees, "Why the Women’s Engineering Society still has its work cut out after 100 years", The Guardian, 16 juni 2020. Geraadpleegd op 5 januari 2026.
- ↑ (en) Archives Biographies: Dame Caroline Haslett. www.theiet.org. Gearchiveerd op 15 juli 2020. Geraadpleegd op 5 januari 2026.
- ↑ (en) The Woman Engineer, Vol. 4. Post Magazine. Gearchiveerd op 4 oktober 2025. Geraadpleegd op 5 januari 2026.
- ↑ (en) History. Women's Engineering Society. Gearchiveerd op 2 mei 2019. Geraadpleegd op 5 januari 2026.
- ↑ (en) Koerner, Emily Rees, Learning more from the archives: the Register of Women Engineers, 1935. Electrifying Women (22 augustus 2019). Gearchiveerd op 15 november 2025. Geraadpleegd op 5 januari 2026.
- ↑ (en) International Women in Engineering Day #INWED25. Gearchiveerd op 23 januari 2026. Geraadpleegd op 5 januari 2026.
- 1 2 (en) WES Centenary Trail Project. Women's Engineering Society. Gearchiveerd op 7 december 2021. Geraadpleegd op 5 januari 2026.
- ↑ (en) Verena Holmes. Women's Engineering Society. Gearchiveerd op 8 februari 2017. Geraadpleegd op 5 januari 2026.
- ↑ (en) The Verena Holmes Lecture Series. Women's Engineering Society. Gearchiveerd op 21 juni 2020. Geraadpleegd op 5 januari 2026.
- 1 2 (en) Archives Woman Engineer journal online exhibition. The IET. Gearchiveerd op 28 juni 2018. Geraadpleegd op 5 januari 2026.
