Wolfgang von Ditfurth

Na zijn bevordering tot Hauptmann werd Ditfurth overgeplaatst naar het Leibgarde-Infanterie-Regiment (1. Großherzoglich Hessisches) Nr. 115 en ingedeeld bij de regimentsstaf. Met dit regiment nam hij als compagniecommandant deel aan de Eerste Wereldoorlog. In september 1914 raakte hij gewond. Na zijn herstel keerde hij in februari 1915 terug bij zijn eenheid.

Ditfurth diende vervolgens in verschillende functies binnen de staf. Eind 1918 werd hij toegewezen aan de chef van de generale staf, die hem daarna plaatste bij de inlichtingendienst. Van januari tot augustus 1919 werd hij ingezet als inlichtingenofficier bij het 5e Legerkorps. Daarna volgde zijn plaatsing bij het 6e Legerkorps, eveneens als inlichtingenofficier.

Op 9 december 1919 trouwde Ditfurth met de vijftien jaar jongere Charlotte Bode. Tijdens de opbouw van het 100.000 man sterke Reichsheer werd hij als Abwehr-officier overgeplaatst naar het bureau van de plaatscommandant van Breslau (Kommandantur Breslau). Op 1 april 1922 werd hij benoemd tot commandant van de 5e compagnie van het 7e Infanterieregiment in Glatz. In verband met deze benoeming werd hij bevorderd tot Major (majoor).

Na zijn diensttijd als compagniecommandant werd Ditfurth benoemd tot bataljonscommandant van het 2e bataljon, dat was gestationeerd in Liegnitz. Hij diende meerdere jaren in deze functie. Op 1 oktober 1927 volgde zijn overplaatsing naar de infanterieschool in Dresden. Tijdens zijn plaatsing daar werd hij bevorderd tot Oberstleutnant (luitenant-kolonel) en werkte hij drie jaar in Dresden.

In 1929 werd Ditfurth overgeplaatst naar de regimentsstaf van het 9e Infanterieregiment in Potsdam. Met zijn bevordering tot Oberst (kolonel) volgde ook zijn benoeming tot commandant van het Wachregiment Berlin (Wachtregiment Berlijn). Begin 1931 nam hij afscheid van de actieve dienst in de Reichswehr.^[1] Ditfurth komt echter niet voor in de Rangliste van 1 mei 1931.^[1]

Op 1 oktober 1934 werd Ditfurth opnieuw geactiveerd tijdens de uitbreiding van de Reichswehr tot de Wehrmacht.^[1][2] Hij werd als referent geplaatst in de 3e afdeling van de opperkwartiermeester van Generalmajor Kurt von Tippelskirch bij het Reichswehrministerium (vrije vertaling: Rijksministerie van Defensie), en later bij het OKH. Op 31 maart 1939 ging hij met pensioen en ontving hij de ererang van Generalmajor.

Voor korte tijd werkte Ditfurth als assistent bij het Kriegsgeschichtlichen Forschungsinstitut (vrije vertaling: Instituut voor Militair Historisch Onderzoek). Vanaf 1 augustus 1939 werd hij opnieuw ter beschikking gesteld van het Heer. Op 25 oktober 1939 volgde zijn benoeming tot commandant van de staf van de nieuw gevormde divisie 403 z.b.V. (Landesschützen-Division 403).^[5]

Aanvankelijk was de divisie toegewezen aan het 6e Leger in Frankrijk, maar na de naamswijziging in de 403e Beveiligingsdivisie medio maart 1941 werd zij overgeplaatst naar het 9e Leger in de centrale sector van het Oostfront.^[5][3]

Op 1 september 1940 werd Ditfurth bevorderd tot Generalmajor z.V. (brigadegeneraal). Onder zijn commando was de divisie betrokken bij oorlogsmisdrijven tegen partizanen (Bandenbekämpfung). Gedurende de oorlog werd de divisie voornamelijk ingezet aan het Oostfront voor veiligheidstaken in het achtergebied, waaronder het gevangennemen van achtergebleven Sovjet-Russische krijgsgevangenen en Kommissare (politieke commissarissen).

Deze legercommandanten presideerden over een imperium van terreur en wreedheid

— Historicus Michael Parrish; geciteerd in: The Lessor Terror; Soviet State Security, 1939–1953, p. 127.^[6]

De commandanten namen vervolgens steeds meer antisemitische maatregelen, zoals de inbeslagname van bezittingen, ontslag uit functies en de oprichting van zogenoemde ‘zuiver’ Joodse huizen. In 1941 was de divisie tijdens de Slag om Białystok-Minsk, de Slag om Smolensk en de Slag om Moskou geplaatst in de zogenaamde Heeresgruppenreserve (vrije vertaling: reserve van de legergroepen). In deze periode werd de divisie ingezet tegen de burgerbevolking en werden talloze dorpen platgebrand.

Vanaf juli 1941 werd Ditfurth ingezet als commandant van Vilnius. In deze hoedanigheid was hij verantwoordelijk voor gewelddadigheden van de Litouwse bevolking tegen de Joden, waarbij circa 3700 mensen werden gedood.^[1] Ook de inrichting van een Joods getto viel onder zijn verantwoordelijkheid.^[1] Op 1 oktober 1941 werd Ditfurth bevorderd tot Generalleutnant z.V. (generaal-majoor).

In april en mei 1942 was hij commandant van de stad Koersk. Een maand later droeg hij het commando over de divisie over aan Generalleutnant Wilhelm Rußwurm en ging hij eind juli 1942 als Generalleutnant met pensioen. Tot het einde van de oorlog was Ditfurth werkzaam bij het Instituut voor Militair Historisch Onderzoek in Potsdam.