Schildraaf

Schildraaf
IUCN-status: Niet bedreigd[1] (2024)
Schildraaf
Taxonomische indeling
Rijk:Animalia (Dieren)
Stam:Chordata (Chordadieren)
Klasse:Aves (Vogels)
Orde:Passeriformes (Zangvogels)
Familie:Corvidae (Kraaien)
Geslacht:Corvus
Soort
Corvus albus
Muller, 1776
Verspreidingsgebied
Afbeeldingen op Wikimedia Commons Wikimedia Commons
Schildraaf op Wikispecies Wikispecies
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Vogels

De schildraaf of witborstraaf (Corvus albus) behoort tot de familie van de kraaiachtigen en leeft in Afrika.

De Nederlandse naam 'schildraaf' sluit aan bij moderne fylogenetische inzichten. Hoewel de vogel qua formaat en sociaal gedrag overeenkomsten vertoont met kraaien – wat terugkomt in de Afrikaanse naam witborstkraai en de Engelse naam Pied Crow – wijst DNA-onderzoek uit dat de soort genetisch nauwer verwant is aan de raven (zoals de gewone raaf en de bruinnekraaf) dan aan de zwarte kraai.[2]

Kenmerken

In postuur doet de schildraaf denken aan een zwarte kraai, maar hij is gemiddeld groter, heeft een langere staart, langere vleugels en poten en een duidelijk witte borst en kraagband. De rest van het lichaam is zwart gekleurd. De lengte is ongeveer 46 tot 50 centimeter.

Leefwijze

De vogel leeft van prooidieren als insecten en hagedissen en ook wel vruchten van planten. De schildraaf schuwt de mens niet en ook voedselresten worden gegeten.

Voortplanting

Het nest wordt bij voorkeur gemaakt in vrijstaande, hoge bomen maar ook telefoonpalen met dwarsverbindingen worden gebruikt. Er worden meestal 4 tot 5 eieren gelegd, deze zijn bleekgroen met bruine vlekjes. De kuikens worden door beide ouders verzorgd en vliegen na ongeveer 45 dagen uit.

Verspreiding en leefgebied

De schildraaf komt voor in grote delen van Afrika ten zuiden van de Sahara. Het is een vogel van open landschappen, landbouwgebieden, vuilnisbelten, omgeving van menselijke nederzettingen en aan de oevers van meren en rivieren en aan de zeekust.

Status

De grootte van de populatie is niet gekwantificeerd. De vogel is algemeen, vooral rond menselijke nederzettingen en de aantallen blijven stabiel. Om deze redenen staat de schildraaf als niet bedreigd op de Rode Lijst van de IUCN.[1]

Schildraaf