Willy van Lieshout

Ir. Wilhelmus Christiaan Marie (Willy) van Lieshout (Maastricht, 16 mei 1928 – aldaar, 14 oktober 2020) was een Nederlands (universiteit)bestuurder.

Die functie leek niet voor hem weggelegd; zijn opleiding wees op een beroep in de techniek. De middelbare school werd gevolgd door een studie werktuigbouwkunde aan de Hogere technische school (hts) in Heerlen (en Aken). Vandaaruit begon hij te werken bij DSM, daarna volgde met een aanstelling bij het Katholiek Pedagogisch Bureau voor Beroepsonderwijs een kentering. In 1961 ging het een andere kant op; hij werd directeur van de hts in Eindhoven. Hij kreeg niet alleen de leiding aldaar, maar ook bij de School van Analisten (SVA), Avondcursus Electrotechniek (AKE), etc.^[1] Hij voerde er een onderwijsorganisatie door van hts naar Hoger Beroepsonderwijs. Dit combineerde hij met talloze functies binnen het onderwijs en bijbehorende organisatie.

In 1974 werd hij bestuurslid (later voorzitter college van bestuur) bij de Katholieke Universiteit Nijmegen; een functie die hij tot 1991 zou vervullen.^[2] Zijn aanstelling was niet onomstreden want hoogleraren zagen HBO nog als minder dan een universiteit. Anderzijds kwam zijn benoeming op voorspraak van Sjeng Kremers van de universiteit. Er moest een tweede benoemingsronde komen. Hij kreeg er te maken met assertieve studenten, maar ook van bezuinigingen uit Den Haag. Dit leidde mede tot centralisatie van de universiteitsstructuur, daar waar docenten en hoogleraren juist meer onafhankelijkheid nastreefden op hun vakgebied. Die centralisatie bracht een verhuizing naar Heyendaal tot stand. Ook wilde hij de katholieke status van de universiteit bestendigd zien; er ontstond wrevel in de verhouding geloof en universiteit.^[3] Van Lieshout had een heersend karakter dat hem wel eens in conflict bracht met anderen; hij omschreef zichzelf als individualistisch. Bij zijn overlijden werd wel vermeld dat Van Lieshout de universiteit door de moeilijke periode heen hielp.

Vanuit de Nijmeegse organisatie werd hij in 1992 benoemd tot voorzitter van de VSNU (Vereniging van Samenwerkende Nederlandse Universiteiten); in 1995 nam hij daar afscheid.

Hijzelf was getrouwd met Marie-José Hubertine (Sjee) Brans (1927-2013). Zijn bericht van overlijden vermeldde drie eerbetonen: hij was ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw, commandeur in de Orde van Oranje-Nassau en commandeur in de Orde van Sint-Gregorius de Grote. Vanwege de coronapandemie werd hij in kleine kring begraven.