Wills Hill

Wills Hill werd geboren als het derde, maar het enige overlevende, kind van Trevor Hill, burggraaf van Hillsborough en Mary Rowe. Hij studeerde aan het Trinity College van de Universiteit van Oxford. Na de dood van zijn vader in 1742 erfde hij diens landgoederen in County Down in het Koninkrijk Ierland. Hill had de nodige aandacht voor zijn Ierse bezittingen, bezocht deze jaarlijks en breidde deze bezittingen verder uit.^[1] Hill was een van de rijkste grondeigenaren in Ierland, want hij controleerde maar liefst negen zetels in het Ierse parlement.^[2]

Hij erfde de positie van Lord Lieutenant van de County Down van zijn vader en een jaar later kreeg hij een positie in het Ierse House of Lords en in 1746 in de Ierse Privy Council. Daarnaast was hij ook actief in de Engelse politiek. Hill werd in de verkiezingen van 1741 namens het kiesdistrict Warwick verkozen in het Lagerhuis. Vanaf zijn aantreden in het parlement steunde hij de zittende regering en mede door deze houding en zijn rijkdom kreeg hij in de jaren 1750 diverse functies aan het hof van George III.^[1]

In 1751 verscheen het anonieme pamflet A proposal for uniting the kingdoms of Great Britain and Ireland, er werd aangenomen dat Hill de schrijver was. In het pamflet betoogde de auteur dat het zowel in het belang van Groot-Brittannië als Ierland was om over te gaan tot een "volledige en perfecte incorporatie van de twee koninkrijken". Hill werd door zijn critici afgeschilderd als een '"hersenloze, kortzichtige babbelaar", en een Brits-Ierse unie werd geparodieerd als een "onnatuurlijk plan".^[1]

Hill werd in 1763 benoemd tot First Lord of the Trade in het kabinet van George Grenville en zou deze positie ook bekleden onder William Pitt de Oudere.^[1]

Zie Amerikaanse Revolutie voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

In februari 1768 besloot het kabinet-Chatham enkele hervormingen in het kabinet waarbij onder meer het Ministerie voor Koloniale Zaken ontstond en werd deze positie aan Hill gegeven. Hij stond bekend als een hardliner die tegen alle concessies aan de Amerikanen was.^[3] Toch was Hill voor zijn benoeming niet geheel onbuigzaam op bepaalde zaken, want zo was hij voorstander van het intrekken van de Stamp Act.^[1] In deze zelfde periode werden de Townshend Acts aangenomen. Dit leidde tot handelsboycots vanuit de Amerikaanse koloniën. Importeurs in Boston die weigerde hieraan deel te nemen werden gevandaliseerd en hun bedrijfsruimten werden besmeurd met uitwerpselen, deze smurrie zou later bekend komen te staan als de "Hillsborough Verf".^[4]

Ondanks dat de Britse overheid besloot in 1769 een meer verzoenende koers te varen ten opzichte van de koloniën bleef Hill vasthouden aan zijn strikte handhaving van het Britse gezag in de koloniën.^[1] In augustus 1772 trad Hill af naar aanleiding van een rel in het kabinet over het verstrekken van landrechten in de vallei van de Ohio. William Legge volgde hem in deze functie op. Naar aanleiding van zijn aftreden schreef Benjamin Franklin aan zijn zoon William dat George III Hill beu was geworden omdat hij "de genegenheid en het respect van de koloniën voor een koninklijk bewind had verzwakt".^[5] Het ontslag van Hill werd verzacht doordat de koning hem opnam in de Britse adel als "burggraaf Fairford" en bevorderde tot "graaf van Hillsborough".^[1]

Na het vertrek van Granville Leveson-Gower uit het kabinet 1779 kwam er een herschikking en kreeg Hill het Ministerie over het Zuidelijke Departement toebedeeld.^[6] Zijn benoeming werd in diverse kringen die warm ontvangen en binnen enkele maanden na zijn aantreden wist hij zowel de Lord Lieutenant of Ireland als keizerin Catharina II van Rusland te beledigen. Hij bleef zich in deze functie inzetten voor een unie met Ierland, maar voerde met name een achtergrondgevecht tijdens zijn ministerschap tegen constitutionele concessies die de aard van de Brits-Ierse relatie zouden veranderen. Daarnaast verzette hij zich tegen parlementaire hervormingen in Westminster, want dit zou volgens hem tot anarchie leiden.^[1]

Nadat de regering van Frederick North in 1782 viel kwam Hill, mede vanwege zijn onbuigzame karakter, zonder functie te zitten. In januari 1786 hield hij zijn laatste politieke speech in het Hogerhuis, waar hij pleitte voor de Anglo-Ierse Unie. Hij werd in 1790 getroffen door een beroerte en stierf op 7 oktober 1793 in Hillsborough Castle, waar hij ook begraven werd.^[1]