Wereldkampioenschappen bridge 2011

De wereldkampioenschappen bridge 2011 voor viertallen vonden plaats van 15 tot en met 29 oktober 2011 in hotel en congrescentrum Koningshof in het Brabantse Veldhoven. Er werd gestreden om de 40e wereldtitel voor open teams (de Bermuda Bowl), de 18e wereldtitel voor vrouwenteams (de Venice Cup) en de 6e wereldtitel voor seniorenteams (de D'Orsi Senior Bowl). Daarnaast was er in de tweede week een toernooi met open inschrijving waar onder meer tientallen Nederlandse teams aan meededen, net als veel teams die reeds waren afgevallen of zich überhaupt niet geplaatst hadden voor de drie hoofdtoernooien. Dit side-event heet de Transnational Open Team.

Na twee weken bridgen won het Nederlands team, bestaande uit de paren Sjoert Brink/Bas Drijver, Bauke Muller/Simon de Wijs en Ricco van Prooijen/Louk Verhees Jr. de Bermuda Bowl en daarmee het meest prestigieuze wereldkampioenschap. De vrouwen van Frankrijk wonnen de Venice Cup, de senioren van Frankrijk de D'Orsi Senior Bowl en het jeugdteam van Israel won de Transnational.

22 teams uit acht verschillende continentale toernooien deden mee aan het open kampioenschap. Eerst werd een Round Robin gespeeld waarin elk team het één keer tegen de andere teams opnam. Na 21 wedstrijden gingen de beste acht teams verder naar de kwartfinales, waarin de winnaar van de Round Robin als eerste een tegenstander kon kiezen uit de teams die op de plaatsen 5 tot en met 8 waren gefinisht. Ook mocht dat team, nadat alle kwartfinales bekend waren, kiezen uit welke kwartfinale de tegenstander in de halve finale zou komen. Een deel van het verschil van de onderlinge wedstrijd in de Round Robin, werd meegenomen als zogeheten carry-over.

Round Robin

Rang	Team	Punten
1	Italië	409
2	Nederland	390
3	Verenigde Staten 2	372
4	Israël	355,33
5	Verenigde Staten 1	340,5
6	Zweden	335
7	China	334,5
8	IJsland	333,5
9	Japan	328
10	Nieuw-Zeeland	324
11	Australië	320
12	Bulgarije	318,5
13	Egypte	314,67
14	Polen	313
15	Zuid-Afrika	302
16	Brazilië	300
17	India	286
18	Chili	265
19	Canada	247
20	Singapore	230
21	Pakistan	226
22	Guadeloupe	224

Kwartfinale

Team	Score	Team
Italië	205 - 178,3	China
Nederland	233 - 142	IJsland
Verenigde Staten 2	213 - 171,3	Zweden
Verenigde Staten 1	221 - 98*	Israël

Het team van Israël gaf na vijf van de zes zittingen op.

Halve finale

Team	Score	Team
Nederland	199,3 - 170	Italië
Verenigde Staten 2	217 - 157	Verenigde Staten 1

USA 1 en USA 2 werden aan elkaar gekoppeld.^[1]

Derde plaats

Team	Score	Team
Italië	167 - 69	Verenigde Staten 1

Finale

Team	Score	Team
Nederland	300 - 255	Verenigde Staten 2

22 teams uit acht verschillende continentale toernooien deden mee aan het vrouwenkampioenschap. Eerst werd een Round Robin gespeeld waarin elk team het één keer tegen elkaar opnam. Na 21 wedstrijden gingen de beste acht teams verder naar de kwartfinales, waarin de winnaar van de Round Robin als eerste een tegenstander kon kiezen uit de teams die op de plaatsen 5 tot en met 8 waren gefinisht. Ook mocht dat team, nadat alle kwartfinales bekend waren, kiezen uit welke kwartfinale de tegenstander in de halve finale zou komen. Een deel van het verschil van de onderlinge wedstrijd in de Round Robin, werd meegenomen als zogeheten carry-over.

Round Robin

Rang	Team	Punten
1	Verenigde Staten 2	391
2	Verenigde Staten 1	389
3	Engeland	384
4	China	368
5	Zweden 1	365
6	Indonesië	357
7	Nederland	355
8	Frankrijk	352
9	Duitsland	345
10	Canada	338
11	Polen	330
12	Italië	323
13	Brazilië	313
14	Japan	312
15	Nieuw-Zeeland	309
16	India	275
17	Australië	252
18	Egypte	232
19	Marokko	230
20	Jordanië	227
21	Venezuela	211,5
22	Trinidad en Tobago	195

Kwartfinale

Team	Score	Team
Indonesië	238 - 205	Verenigde Staten 2
Nederland	200 - 172	Verenigde Staten 1
Engeland	226 - 168	Zweden
Frankrijk	205,7 - 197	China

Halve finale

Team	Score	Team
Indonesië	185 - 177,5	Engeland
Frankrijk	162 - 141,5	Nederland

Derde plaats

Team	Score	Team
Nederland	109 - 91	Engeland

Finale

Team	Score	Team
Frankrijk	196,3 - 109*	Indonesië

Het team van Indonesië gaf na vijf van de zes zittingen op.

22 teams uit acht verschillende continentale toernooien deden mee aan het seniorenkampioenschap. Eerst werd een Round Robin gespeeld waarin elk team het één keer tegen elkaar opnam. Na 21 wedstrijden gingen de beste acht teams verder naar de kwartfinales, waarin de winnaar van de Round Robin als eerste een tegenstander kon kiezen uit de teams die op de plaatsen 5 tot en met 8 waren gefinisht. Ook mocht dat team, nadat alle kwartfinales bekend waren, kiezen uit welke kwartfinale de tegenstander in de halve finale zou komen. Een deel van het verschil van de onderlinge wedstrijd in de Round Robin, werd meegenomen als zogeheten carry-over.

Round Robin

Rang	Team	Punten
1	Frankrijk	383
2	Polen	382
3	Verenigde Staten 2	370
4	Denemarken	368,5
5	Verenigde Staten 1	360
6	Australië	351
6	Indonesië	351
8	Duitsland	342
9	India	341
10	Hongkong	334,5
11	Canada	321
12	Italië	317
13	Nederland	297
14	Argentinië	294
15	Bulgarije	292
16	Guadeloupe	286
17	Japan	285
18	Egypte	284
19	Brazilië	237,5
20	Pakistan	235
21	Nieuw-Zeeland	228
22	Réunion	211

Kwartfinale

Team	Score	Team
Frankrijk	230 - 167	Duitsland
Polen	269 - 142	Australië
Verenigde Staten 2	229,5 - 181	Zweden
Verenigde Staten 1	242 - 220,5	Denemarken

Halve finale

Team	Score	Team
Frankrijk	197 - 196,7	Polen
Verenigde Staten 2	176,5 - 95	Verenigde Staten 1

USA 1 en USA 2 werden aan elkaar gekoppeld.

Derde plaats

Team	Score	Team
Polen	118 - 36	Verenigde Staten 1

Finale

Team	Score	Team
Frankrijk	165 - 160,3	Verenigde Staten 2

Maar liefst 151 teams uit tientallen verschillende landen deden mee aan dit zeer prestigieuze side-event. Eerst werden er 15 rondes gespeeld volgens het Zwitsers systeem waarna de beste 16 teams verdergingen naar de achtste finales.

• (en) Internationale website
• (nl) Nederlandse website