Vladimir Arnold

Vladimir Arnold
Vladimir Arnold in 2008
Persoonlijke gegevens
Titelatuur/graad	doctor in de Natuurkunde en Wiskunde
Geboortedatum	12 juni 1937
Geboorteplaats	Odessa
Overlijdensdatum	3 juni 2010
Overlijdensplaats	12e arrondissement van Parijs
Beroep	wiskundige,[1][2][3] topoloog, academisch docent,[4] natuurkundige
Lid van	Royal Society, Duitse Academie van Wetenschappen in Berlijn, Franse Academie van Wetenschappen, Amerikaanse Nationale Wetenschapsacademie, Russische Academie van Wetenschappen, Academie van Wetenschappen van de USSR, American Academy of Arts and Sciences, Academia Europaea,[5] Institut universitaire de France, Accademia Nazionale dei Lincei
Academische achtergrond
Alma mater	MSU Faculty of Mechanics and Mathematics, Staatsuniversiteit van Moskou[6]
Promotor(s)	Andrej Kolmogorov[7]
Wetenschappelijk werk
Vakgebied(en)	analyse, topologie, differentiaalrekening, mechanica, wiskunde, dynamical systems, algebraïsche meetkunde, chaostheorie
Bekend van	Hilbert's thirteenth problem, Kolmogorov–Arnold–Moser theorem, Arnold tongue, Arnold diffusion, Arnold–Givental conjecture
Prijzen en erkenningen	Leninprijs (1965), doctor honoris causa from the Pierre and Marie Curie University (1979), Crafoordprijs (1982), Crafoord Prize in Mathematics (1982),[8] Buitenlands lid van de Royal Society (30 juni 1988),[9] Lobatchevski-prijs (1992),[10] Harvey Prize (1994),[11] eredoctoraat (1994), eredoctoraat van de Complutense-universiteit van Madrid (1994), Wolfprijs voor wiskunde (2001), Dannie Heineman Prize for Mathematical Physics (2001),[12] Staatsprijs van de Russische Federatie (2007), Shaw-prijs voor wiskundewetenschap (2008), Shaw-prijs (2008), Orde van Verdienste voor het Vaderland 4e graad, Lid van de American Academy of Arts and Sciences
Website

Vladimir Igorevich Arnold (Russisch:Влади́мир И́горевич Арно́льд), (Odessa, 12 juni 1937 - Parijs, 3 juni 2010) was een Russisch wiskundige. Hoewel hij het meest bekend is vanwege de stelling van Kolmogorov-Arnold-Moser met betrekking tot de stabiliteit van integreerbare Hamiltoniaanse systemen, heeft hij sinds zijn eerste belangrijkste resultaat - de oplossing van het dertiende probleem van Hilbert - in 1957, ook belangrijke bijdragen geleverd op een aantal andere gebieden, waaronder de wiskundige systeemtheorie, de catastrofetheorie, de topologie, de algebraïsche meetkunde, de klassieke mechanica en de singulariteitstheorie.

Nog geen twintig jaar oud en als student van Andrej Kolmogorov aan de Staatsuniversiteit van Moskou toonde Arnold in 1957 aan dat iedere continue functie van meerdere variabelen geconstrueerd kan worden uit een eindig aantal twee-variabele functies. Hiermee gaf hij een oplossing voor een variant van het dertiende probleem van Hilbert.^[13]

Na zijn afstuderen aan de Staatsuniversiteit van Moskou in 1959, werkte hij daar tot 1986, vanaf 1965 als hoogleraar in de wiskunde. Vanaf 1986 werkte hij aan het Steklov-instituut voor wiskunde. Hij was ook verbonden aan de Université Paris-Dauphine. In 1990 werd hij lid van de Academie van Wetenschappen van de USSR (sinds 1991 de Russische Academie van Wetenschappen^[14]). Arnold heeft de theorie van de symplectische topologie als een aparte discipline geïnitieerd. Het vermoeden van Arnold over het aantal dekpunten van Hamiltoniaanse symplectomorfismen en Lagrangiaanse doorsneden waren ook een belangrijke motivatie in de ontwikkeling van de Floer-homologie.

Arnold was een criticus van de trend in het midden van de twintigste eeuw ontstond naar een zeer hoog abstractieniveau in de wiskunde. Hij had uitgesproken opvattingen over hoe deze trend - die het meest werd gepropageerd door de Bourbaki-groep in Frankrijk - aanvankelijk een negatieve invloed op het wiskundig onderwijs in Frankrijk en later ook op het wiskundig onderwijs in andere landen zou hebben gehad.^[15][16]

In 1991 kreeg hij een eredoctoraat van de Universiteit Utrecht. Hij was daar ook gasthoogleraar. In 2008 werd hem de Shawprijs in de wiskundige wetenschappen toegekend.

• (en) V. I. Arnold, Mathematical Methods of Classical Mechanics, Springer-Verlag, 1989, ISBN 0-387-96890-3
• (en) V. I. Arnold, Geometrical Methods In The Theory Of Ordinary Differential Equations, Springer-Verlag, 1988, ISBN 0-387-96649-8
• (en) V. I. Arnold, Ordinary Differential Equations, The MIT Press, 1978, ISBN 0-262-51018-9
• (en) V. I. Arnold, Yesterday and Long Ago, Springer, 2007, ISBN 978-3-540-28734-6.

• V.I. Arnold's web page
• Personal web page
• V.I.Arnold lecturing on Continued Fractions
• A short curriculum vitae
• On Teaching Mathematics, tekst waarin Arnold zijn mening over wiskundeonderwijs uiteenzet

Zie de categorie Vladimir Arnold van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.