Verzuring (samenleving)

Het begrip verzuring van de samenleving (of van menselijke relaties) is een term die in België is ontstaan, waar men in Nederland eerder van verkilling zou spreken. Sommigen vinden dat mensen tegenwoordig met name in Nederland en België minder rekening met elkaar houden en minder van elkaar kunnen verdragen. Zij zouden ook minder en minder van de overheid of van het beleid kunnen verdragen, het zogeheten politieke nee-gevoel.

De volgende stap, die niet onder de noemer verkilling geschaard kan worden, maar wel onder de noemer verzuring, en die door socioloog Mark Elchardus van de Vrije Universiteit Brussel ook gezet wordt, is ook de kritische houding jegens het overheidsbeleid als verzuring te bestempelen. Elchardus beschrijft de sociale onvrede en het wantrouwen jegens de overheid als problematisch, en hij plaatst dat onder de noemer verzuring. Sociale verenigingen, zoals de KAV, hebben dit begrip intussen overgenomen en menen ertegen in opstand te moeten komen.

Het gebruik van de term is voortgekomen uit het begrip verzuring in de ecologie. De gelijkstelling van kritiek op het beleid met verzuring dook voor het eerst op toen de krant De Morgen een kritiek op de ontwikkelingen binnen de groene partij Agalev over de volle voorpagina van 24 december 1988 uitsmeerde onder de kop "Zure regen treft Agalev".

Het woord dook later ook in Nederland op en werd daar in een publicatie van het Genootschap Onze Taal opgemerkt als "het ergste woord van 2002", weliswaar uit de mond van een Gents hoogleraar taalkunde.

• M. Elchardus, De dramademocratie, Tielt: Lannoo, 2002, ISBN 902095072X