Verstopschildmos
| Verstopschildmos | ||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
_-_Nieuw_Leeuwenhorst%252C_Noordwijkerhout%252C_NL_-_Closeup.jpg) | ||||||||||||||
| Taxonomische indeling | ||||||||||||||
| ||||||||||||||
| Soort | ||||||||||||||
| Melanelixia subaurifera (Nyl.) Essl. (1978) | ||||||||||||||
Afbeeldingen op  Wikimedia Commons | ||||||||||||||
Verstopschildmos op  Wikispecies | ||||||||||||||
| ||||||||||||||
Verstopschildmos (Melanelixia subaurifera) is een korstmosdsoort uit de familie Parmeliaceae.
Determinatie
Uiterlijke kenmerken
Verstopschildmos is een bladvormig korstmos. Het thallus is niet glimmend, centraal aangedrukt, maar vaak vrij aan de randen. De diameter is 8–10 cm. De bovenzijde is bruin tot groenbruin of met een roodachtige tint. De onderzijde van het thallus is donkerbruin tot zwart. De lobben zijn 5 mm breed, onregelmatig ingesneden en aan de randen gekarteld. Meestal zijn er wittige soralen aanwezig, die ontstaan bij afgebroken isidiën. De isidiën zijn altijd aanwezig, bruin, cilindrisch en niet vertakt, bij aanraking makkelijk afbrekend. De apotheciën zijn zeldzaam aanwezig (in Nederland nooit).
Hij heeft de volgende kleurreacties:
- medulla (merg): C+ (roze of rood), K–, KC+ (rood), Pd–, UV–
- cortex (schors): K- of K+ (geel), C-, KC-, P-, N-, HNO3-
Microscopische kenmerken
De asci hebben acht ascosporen. De ascosporen zijn ellipsoïde hebben de maat 9–12 × 5,5–7 μm.
Ecologie
Verstopschildmos groeit het hele jaar op hout en bomen met een niet al te zure schors. Hij wordt ook vaak aangetroffen op verweerd dood hout (bijvoorbeeld bruggetjes en hekken).
Verspreiding
Het verspreidingsgebied van verstopschildmos omvat Noord-Amerika, Europa, Azië en Noord- en Centraal-Afrika. In Nederland komt hij komt vrij algemeen voor. Hij staat niet op de Nederlandse Rode Lijst en is niet bedreigd.