Velodromo Olimpico
| Velodromo Olimpico | ||||
|---|---|---|---|---|
![]() | ||||
De wielerbaan in 1960, het jaar dat de Olympische Spelen plaatsvonden in Rome | ||||
| Plaats | Rome | |||
| Coördinaten | 41° 50′ NB, 12° 27′ OL | |||
| Capaciteit | 17.660 | |||
| Bouwjaar | 1957 | |||
| Geopend | 30 april 1960 | |||
| Kosten | ₤ 1.050.000.000 | |||
| Architect(en) | Cesare Ligini Dagoberto Ortensi Silvano Ricci | |||
| Bespelers | Olympische Zomerspelen 1960: Baanwielrennen Hockey Werelduurrecord 1967: Ferdinand Bracke WK baanwielrennen 1968 | |||
| Afgebroken | 24 juli 2008 | |||
| ||||
De Velodromo Olimpico was een wielerbaan in Rome die in 1960 in gebruik werd genomen voor de Olympische Spelen die dat jaar in Italië plaatsvonden.
Geschiedenis
In 1956 konden verschillende architecten hun plan indienen voor een nieuw te bouwen wielerbaan in Rome, om deze voor de baanwedstrijden van de Olympische Spelen te gaan gebruiken. In 1957 kende het Olympisch Comité van Italië de bouw toe aan drie architecten, dit waren Cesare Ligini, Dagoberto Ortensi en Silvano Ricci. Bij het bouwproces werden meerdere aannemers betrokken, waaronder enkele Duitse architecten bij het ontwerpen van de baan. De totale kosten van de bouw lagen rond de miljard lire. Zo'n vijf maanden voor de Olympische Spelen werd de baan officieel geopend. Tijdens deze Spelen vonden alle vier de onderdelen plaats op de baan, dit waren de ploegenachtervolging, tandem, tijdrit en de sprint. Daarnaast vonden de hockeywedstrijden plaats op het grasveld in het midden van de baan. In oktober 1967 scherpte Ferdinand Bracke het werelduurrecord aan, hij reed 747 meter meer dan de Fransman Roger Rivière negen jaar eerder had gedaan. De WK op de baan van 1968 vonden plaats in de velodroom. Na de WK nam de kwaliteit van de baan snel af, zodoende is er nadien geen publiek meer aanwezig geweest. Enkel trainingen vonden er plaats, zowel in het hockey als baanwielrennen. Later volgden nog meerdere pogingen om de velodroom voor andere doeleinden te gebruiken, maar tevergeefs.
De velodroom verloederde en in 2008 werd besloten om snel over te gaan tot de sloop. Daarentegen schatte de uitvoerders in dat het niet verstandig zou zijn om 120 kilogram TNT in een woonwijk te laten ontploffen, toch mocht het sloopbedrijf snel aan de slag. Niet veel later was de velodroom veranderd in een grote puinhoop. Het beheer van het terrein bleef onder dezelfde leiding. In februari 2009 werd bekend gemaakt dat er asbest vrij zou zijn gekomen tijdens de TNT-ontploffingen. Nadat er verder onderzoek was gedaan, concludeerde men dat er geen asbest vrij kon zijn gekomen en zodoende niemand in gevaar is geweest.[1] Al met al moest de manager die leiding had gegeven in 2008 vier jaar later voor de rechter komen omdat hij zich niet verantwoordelijk genoeg had gedragen met betrekking tot eventuele asbest. De beheerder van het terrein poogde nog om het terrein een andere bestemming te geven, zoals die van een waterpark. Echter, zijn deze verdere plannen nooit tot uitvoering gebracht.
Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Velodromo Olimpico op de Italiaanstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
- ↑ (it) WhatsApp, Lorenzo D'Albergo 25 febbraio 2009 10:42 Facebook, Amianto nei resti del Velodromo: per la Asl ora non c'è più pericolo. RomaToday. Geraadpleegd op 28 september 2025.
