Twee ogen zo blauw

Twee ogen zo blauw, oorspronkelijk volgens de spelling De Vries en Te Winkel geschreven als Twee oogen zoo blauw, is een lied dat aan het begin van de 20e eeuw voor de eerste keer in het Nederlands uitkwam. Het is daarna door allerlei artiesten uit zowel Nederland als Vlaanderen gecoverd.

De allereerste vertolking van de Vlaamse zanger Chrétien van Esse (1855-1921) was mogelijk in 1903, maar vermoedelijk al eerder.^[1][2][3] Daarna is het lied in zowel Nederland als Vlaanderen zeer bekend geworden.

De oorsprong van het lied is terug te voeren op My Nellie's Blue Eyes, een Amerikaans nummer dat in 1883 voor een musical werd geschreven door William J. Scanlan. In een advertentie uit 1898 voor een gezangenboek werd de titel van het lied reeds in het Nederlands vermeld.^[4]

Omstreeks het begin van de 20e eeuw bestond er ook al een bewerking in het Italiaans, Vieni sul mar (gezongen door Enrico Caruso en, in de jaren dertig, door Costa Milona^[5]).

De tekst (die in de verschillende versies wat is aangepast, maar met hetzelfde centrale thema) gaat over de opbloeiende liefde tussen twee jonge mensen, een man en een vrouw (eerste couplet). Dit wordt gevolgd door de geboorte van hun eerste kind (tweede couplet). In het derde en laatste couplet blikt de verliefde jongen uit het begin als oude man nog eens terug op zijn vroegere leven.

Een parodie op het nummer werd in 1929 gezongen door Kees Pruis. In 1932 maakte Herre de Vos ook een eigen versie.^[6] Drie jaar later werd het lied gecoverd door Willy Derby, die hier een van zijn eerste grote hits mee had. Na de Tweede Wereldoorlog is het nummer gecoverd door onder meer Jerry Bey (1965) en Pierre Kartner (1970). Ook Jo Vally maakte midden jaren 90 nog een eigen versie.^[7]

Sjeng Kraft maakte in 1987 een versie in het Limburgs. Het lied werd in 1995 opnieuw vertolkt door de Vlaamse zanger Helmut Lotti, nu in het Engels, met de titel Don't cry little child.^[8]