Triumph (1917)
| Triumph | ||||
|---|---|---|---|---|
 | ||||
Advertentie voor de film | ||||
| Regie | Joe De Grasse | |||
| Scenario | Fred Myton | |||
| Verhaal | Samuel Hopkins Adams | |||
| Hoofdrollen | ||||
| Cinematografie | King D. Gray | |||
| Productiebedrijf | Bluebird Photoplays | |||
| Distributie | Universal Film Manufacturing Company | |||
| Première | 3 september 1917 | |||
| Genre | Drama | |||
| Speelduur | 50 minuten | |||
| Taal | Engels (tussentitels) | |||
| Land van herkomst |  Verenigde Staten | |||
| (en) IMDb-profiel | ||||
| (mul) TMDb-profiel | ||||
| ||||
Triumph is een Amerikaanse stomme film uit 1917 onder regie van Joe De Grasse. De hoofdrollen worden vertolkt door Lon Chaney en Dorothy Phillips.[1] Het scenario is gebaseerd op het gelijknamig kortverhaal uit 1916 van Samuel Hopkins Adams.[2] De film is deels zoekgeraakt.[3]
Verhaal
Nell Baxter, een beginnende actrice, besluit haar geboortestad te verlaten en naar Broadway te gaan, waar ze hoopt te triomferen als een grote ster. Terwijl ze wacht op de trein ontmoet ze in het station de hoofdrolspeler van een theatergezelschap, die haar afraadt om naar New York te verhuizen.
Bij haar aankomst in de stad wordt ze opgemerkt door Dudley Weyman, die haar een rol in een theaterproductie bezorgt en al snel verliefd wordt op haar. Ook de theaterbaas, David Montieth, voelt zich tot Nell aangetrokken maar zij heeft alleen oog voor de emotieloze toneelcriticus Paul Neihoff, die er alleen maar om geeft dat zijn toneelstuk geproduceerd wordt. Neihoff krijgt Nell zover dat ze Montieth overhaalt het toneelstuk te lezen door hem te versieren. Montieth, die denkt dat Nell verliefd op hem is, stemt ermee in om Pauls stuk te produceren en geeft Nell de hoofdrol.
Op de dag van de première hoort Montieth van de romance tussen Nell en Neihoff, waarop hij de voorstelling annuleert. Nell gaat naar Montieths appartement om hem te smeken de productie niet te annuleren. Wanneer hij haar probeert te verkrachten steekt ze hem dood met een mes. Ze brengt Neihoff en Dudley op de hoogte en Neihoff zegt dat ze allebei door moeten gaan met de voorstelling alsof er niets is gebeurd. Neihoffs dokter had hem eerder die week verteld dat hij terminaal ziek is, dus schrijft de stervende criticus een valse bekentenis van de moord op Montieth en vervolgens vergiftigt hij zichzelf. Nell ontdekt tijdens de pauze hoe Neihoff loog om haar te beschermen tegen een aanklacht wegens moord. In de laatste scène van het stuk, waarin Nell zichzelf moet steken, gebruikt ze in plaats van een nepdolk een echte dolk om zichzelf in het hart te steken en ze sterft in Dudleys armen.
De film flitst plotseling terug naar het treinstation, waar de hoofdacteur van het toneelgezelschap naast Nell zit. Hij had het hele verhaal verzonnen om haar af te helpen van haar drang om in de schijnwerpers te staan. Terwijl de trein wegrijdt, besluit Nell in haar geboortestad te blijven.
Rolverdeling
_-_2.jpg)
| Acteur | Personage | Opmerkingen |
|---|---|---|
| Dorothy Phillips | Nell Baxter | |
| Lon Chaney | Paul Neihoff | |
| William Stowell | Dudley Weyman | |
| William Dyer | David Montieth | als William J. Dyer |
| Claire Du Brey | Lillian Du Pon | |
| Clyde Benson | Rupert Vincent | |
| Helen Wright | Character Woman | |
| Ruth Elder | Second Woman |
Externe links
- (en)
Triumph in de Internet Movie Database - (mul) Triumph in The Movie Database
- ↑ (en) King Hanson, Patricia, Gevinson, Alan (1988). The American Film Institute Catalog of Motion Pictures Produced in the United States, Feature Films, 1911-1920
. University of California Press, p. 950. ISBN 0-520-06301-5. - ↑ (en) Writing Staff (7 september 1917). Film Reviews - Triumph. Variety 48 (2): 33
- ↑ (en) Bennett, Carl, Triumph. Silent Era.
