The Highwaymen (folkgroep)

The Highwaymen (folkgroep)
Plaats uw zelfgemaakte foto hier
Achtergrondinformatie
Oorsprong	Verenigde Staten
Genre(s)	folkrock
Officiële website
(en) Discogs-profiel
(en) MusicBrainz-profiel
Portaal    Muziek

The Highwaymen^[1] was een Amerikaanse folkrockband.

• Bobby Burnett^[2] (Providence, 7 februari 1940 - East Providence, 8 december 2011) - (gitaar). Hij studeerde vanaf 1964 aan de Harvard Law School en werd later bankier.
• Steve Butts^[3] (New York, 1940) - (gitaar, bas). Hij werd later administrateur bij verschillende universiteiten, promoveerde aan de Columbia-universiteit en studeerde statistiek en barokmuziek.
• Chan Daniels^[4] (Buenos Aires, 1 januari 1940 - 2 augustus 1975) - (zang, gitaar).
• Dave Fisher^[5] (New Haven, 19 juli 1940 - Rye, 7 mei 2010) (leadgitaar, tenor). Na de ontbinding van The Highwaymen nam hij meerdere soloplaten op. Daarna werkte hij als componist en arrangeur bij film en televisie.
• Steve Trott^[6] (Glen Ridge, 12 december 1939) (tot 1962: gitaar, bariton). Na een juridische studie aan de Harvard Law School werd hij rechter.
• Gil Robbins^[7] (Spokane, 3 april 1931 - Esteban Cantú, Mexico, 5 april 2011). Na de ontbinding van The Highwaymen werd hij manager van de Gaslight Club in Greenwich Village.

In de herfst van 1958 traden de vier studenten Fisher, Butts, Burnett en Daniels van de Wesleyan University in Middletown voor de eerste keer op als Schots-Ierse folkband The Clansmen. Tijdens de repetities voor een universiteitsshow voegde gitarist Steve Trott zich bij de band. Na meerdere succesvolle optredens spande het kwintet zich in om een platencontract te verkrijgen. Dat lukte aan het begin van 1959 bij United Artists Records. Ken Greengrass werd hun manager, en die zorgde voor een naamswijziging van de band naar The Highwaymen.

Tijdens de late zomer van 1960 publiceerde United Artists de eerste, gelijknamige lp met deels zelfgeschreven songs, geproduceerd door Don Costa^[8]. De plaat veroorzaakte net zo weinig aandacht als de debuutsingle met de songs Santiano en Michael row the boat ashore. Pas toen een handelaar in Connecticut reclame begon te maken voor de B-kant Michael row the boat ashore en andere handelaars en diskjockeys hem volgden, steeg de vraag naar de plaat, eerst in het noordoosten van de Verenigde Staten en later landelijk. In de Billboard-hitlijst werd het nummer in juli 1961 voor de eerste keer genoteerd en behaalde in september uiteindelijk de toppositie. De song werd ook een internationaal succes. Ook in het Verenigd Koninkrijk bereikte het nummer de toppositie. In de Verenigde Staten merkte het publiek na het succes van de song ook de lp The Highwaymen op, die alsnog nummer 42 van de lp-hitlijst werd.

Ook met hun tweede single The Gypsy Rover (#42) / Cotton Fields (#13), die werd uitgebracht in oktober 1962, hadden The Highwaymen succes. Net als bij de eerste single kreeg de B-kant Cotton Fields de voorkeur. Met I'm on My Way (1962, #90) en The Bird Man (1962, #64) haalde de band weer de Billboard Hot 100. Geen van de daaropvolgende releases raakte genoteerd. Tot 1964 bracht United Artists twaalf singles en acht lp's uit.

In 1962 hadden de vijf bandleden hun diploma's gehaald, vestigden zich in Greenwich Village en sloegen hun hoofdkwartier op in de Gaslight Club. Eerder werd Steve Trott vervangen door Gil Robbins van de Belafonte Singers^[9]. Zes maanden lang traden The Highwaymen op als viermansformatie, toen Bob Burnett werd opgeroepen voor zijn militaire dienstplicht. Na hun lp Spirit and the Flesh werd de band in 1964 ontbonden. Terwijl Bob Burnett, Chan Daniels en Steve Butts een studie begonnen, zetten Dave Fisher en Gil Robbins hun muzikale carrière voort in andere formaties. De naam The Highwaymen bleef behouden, want hij werd door ABC-Paramount verworven en doorgegeven aan een nieuw collectief, waarmee al in 1965 platen werden uitgebracht.