Surinaamse Werknemers Organisatie
Surinaamse Werknemers Organisatie | ||||
|---|---|---|---|---|
| Locatie | ||||
| Hoofdkantoor | Steenbakkerijstraat, Paramaribo | |||
| Industrie en producten | ||||
| Werkgebied | Suriname | |||
| Status en tijdlijn | ||||
| Opgericht | 1947 | |||
| Organisatiestructuur | ||||
| Type | vakcentrale | |||
| ||||
De Surinaamse Werknemers Organisatie (SWO) was een vakcentrale in Suriname.
De organisatie werd opgericht in 1947 en had zes aangesloten vakbonden. De drijvende kracht achter de oprichting was de Surinaamse Mijnwerkersbond (SMU). Een andere aangesloten bond was de Surinaamse Haven- en Transportarbeidersbond, met 400 leden.
Leo Eliazer was de voorzitter van de SWO, A. C. Calor de algemeen secretaris, R. E. Groenhart de vicevoorzitter en A. S. Shukrula en R. Chandrikapersad de commissarissen. De organisatie had haar kantoor aan de Steenbakkerijstraat.
De SWO stelde kandidaten bij de Surinaamse verkiezingen van 1951. De organisatie verzette zich tegen het vrouwenkiesrecht.
De SWO was in 1949 een van de oprichters van de Internationaal Verbond van Vrije Vakverenigingen (IVVV). Destijds beweerde de SWO ongeveer 18.000 leden te hebben en in 1958 ongeveer 20,000. De SWO was aangesloten bij ORIT en CADORIT.
Toen in 1951 de Raad van Vakcentrales in Suriname werd gevormd, kreeg de SWO 3 van de 8 bestuurszetels: Eliazer (voorzitter), J. Strok en R. Groenhart.
De SWO was tegen 1960 niet langer actief. In maart 1964 besloot het dagelijks bestuur van de IVVV het lidmaatschap van de SWO als beëindigd te beschouwen, na vier jaar onbetaalde contributie en een lange periode zonder contact.
- Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Surinaamse Werknemers Organisatie op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.