Stijn Franken

Stijn Franken
Algemene informatie
Geboortedatum	16 augustus 1967
Geboorteplaats	Breda
Overlijdensdatum	27 november 2025
Werk
Beroep	advocaat, academisch docent
Werkgever(s)	Universiteit Utrecht, Europees Hof voor de Rechten van de Mens
Studie
School/universiteit	Katholieke Universiteit Brabant
De informatie in deze infobox is afkomstig van Wikidata. U kunt die informatie bewerken.

Augustinus Adriaan (Stijn) Franken (Breda, 16 augustus 1967 – 27 november 2025) was een Nederlands jurist.

Franken studeerde na het voorbereidend wetenschappelijk onderwijs (vwo) rechtsgeleerdheid aan de Katholieke Universiteit Brabant. Hij promoveerde daar op proefschrift "Voeging ad informandum in strafzaken" en begon in 1994 met het uitoefenen van het beroep advocaat en zou werken bij "Sjöcrona, Van Stigt, De Roos & Pen" en vanaf 2010 bij "Franken Zuur Van Baarlen Van Kampen". Hij werd bekend door zijn optredens in spraakmakende strafzaken. Hij verdedigde onder andere Volkert van der Graaf, Willem Holleeder en Lucia de Berk. Franken meed media-optredens. Hij werkte veelal samen met juristes Britta Böhler, Chrisje Zuur en Petra Breukink, die laatste bij Spijker Strafadvocaten. Hij was advocaat bij het Europees Hof voor de Rechten van de Mens en op latere leeftijd deed hij ook cassatiezaken.

Hij voerde langdurig praktijk vanuit een pand aan de Vondelstraat. Het werken voor zaken combineerde hij met het hoogleraarschap strafrecht van het Willem Pompe Instituut van de Universiteit Utrecht.

In 2018 werd hij door collegae uitgeroepen tot beste strafrechtadvocaat van Nederland. Zijn memoires, mede tot stand gekomen met journalist Miek Smilde, werden in 2024 uitgegeven onder de titel Laatste man. Daarvoor schreef hij talloze publicaties binnen zijn vakgebied. In 2010 was hij te zien in Kijken in de ziel.

Franken overleed aan de gevolgen van kanker op 58-jarige leeftijd. In de jaren daarvoor verhuisde hij beroepsmatig naar Arnhem om daar meer bij zijn familie te kunnen verblijven.

Door zijn werk schoot menig maaltijd erbij in. De anekdote doet de ronde dat zijn klant Willem Holleeder bij zijn bezoeken wel eens een broodje meenam, "dan eet hij tenminste", aldus Holleeder. De binding ging later op advies van de Amsterdamse orde van Advocaten verloren; er zou een belangenverstrengeling zijn ontstaan toen Franken ook Holleeders ex-vriendin Sandra den Hartog ging bijstaan, die tegen Holleeder getuigde.