Spaanse parlementsverkiezingen 1936

Elecciones generales 1936
Spaanse parlementsverkiezingen 1936
Datum 16 februari 1936
Land Vlag van Spanje Spanje
Te verdelen zetels 472
Opkomst 72,95%
Resultaat
Grootste partij PSOE
Nieuwe premier Manuel Azaña Díaz
Begin regeerperiode 1936
Zetelverdeling in het congres na de verkiezingen
Zetelverdeling in het congres na de verkiezingen
Opvolging verkiezingen
1933  1977
Portaal  Portaalicoon   Politiek
Spanje

De Spaanse parlementsverkiezingen van 1936 vonden op 16 februari van dat jaar plaats en werden gewonnen door het linkse Frente Popular (Volksfront), een kartel van sociaaldemocratische, communistische, republikeinse en progressief-liberale partijen. Het Frente Popular veroverde een absolute meerderheid in het uit één Kamer bestaande parlement, de Cortes Generales. De grootste individuele partij binnen het volksfront was de sociaaldemocratische PSOE. De tegenstanders van het volksfront, de rechtse alliantie die werd gedomineerd door de overwegend katholieke en corporatieve CEDA verloor licht.

Uitslag

De verkiezingen waren in februari, de definitieve uitslag volgde evenwel pas in mei.

Politieke partijPercentageZetels1Verschil
Partido Socialista Obrero Español (PSOE)
(Socialistische Arbeiderspartij van Spanje)
20,9%99Gestegen40
Izquierda Republicana (IR)
(Linkse Republikeinen)
18,4%87-
Unión Republicana (UR)
(Republikeinse Unie)
7,8%37-
Esquerra Republicana de Catalunya (ERC)
(Linkse Republikeinen van Catalonië)
4,4%21Gestegen4
Partido Comunista de España (PCE)
(Communistische Partij van Spanje)
3,5%17Gestegen16
Acció Catalana (AC)
(Catalaanse Actie)
1,1%5Gestegen 5
Unió Socialista de Catalunya (USC)
(Socialistische Unie van Catalonië)
0,8%3Gestegen1
Partido Galeguista (PG)
(Gallicische Partij)
0,6%3Gestegen3
Partit Nacionalista Republicà d'Esquerra (PNRE)
(Partij voor de Nationalistische Linkse Republiek)
0,4%2Gestegen2
Unió de Rabassaires (UR)
(Unie van de Wijnbouwers)
0,4%2Gestegen1
Partido Republicano Democrático Federal (PRDF)
(Democratisch Federale Republikeinse Partij)
0,4%2Gedaald2
Republicanos independientes de Izquierdas
(Onafhankelijke Linkse Republikeinen)
0,6%3Gestegen3
Partit Català Proletari (PCP)
(Catalaanse Proletarische Partij)
0,2%1Gestegen1
Esquerra Valenciana (EV)
(Links Valencia)
0,2%1Gestegen1
Partido Obrero de Unificación Marxista (POUM)
(Marxistische Verenigde Arbeiderspartij)
0,2%1Gestegen1
Partido Sindicalista (PS)
(Syndicalistische Partij)
0,2%1Gestegen1
Partido Sindicalista Independiente (PSI)
(Onafhankelijke Syndicalistische Partij)
0,2%1Gestegen1
Totaal Frente Popular 47,3%285-
Confederación Española de Derechas Autónomas (CEDA)
(Spaanse Confederatie van Rechtse Autonomen)
18,6%88Gedaald27
Comunión Tradicionalista (CT)
(Gemeenschap van Traditionalisten)
1,9%9Gedaald2
Renovación Española (RE)
(Spaanse Renovatie)
2,5%12Gedaald2
Partido Agrario Español (PAE)
(Agrarische Partij van Spanje)
2,1%10Gedaald20
Independientes derechistas
(Rechtse Onafhankelijken)
1,5%7Gedaald11
Partido Republicano Conservador (PRC)
(Conservatieve Republikeinse Partij)
0,4%2Gedaald14
Partido Nacionalista Español (PNE)
(Nationalistische Partij van Spanje)
0,2%1Stabiel
Totaal Kandidaten van Rechts46,48%131-
Partido del Centro Democrático (PCD)
(Centrum-Democratische Partij)
3,5%17-
Euzko Alderdi Jeltzalea-Partido Nacionalista Vasco (EAJ-PNV)
(Baskische Nationalistische Partij)
1,6%9Gedaald2
Lliga Catalana
(Catalaanse Liga)
2,5%12Gedaald12
Partido Republicano Radical (PRR)2
(Radicale Republikeinse Partij)
1,1%5Gedaald97
Partido Republicano Progresista (PRP)
(Progressieve Republikeinse Partij)
1,2%6Gestegen3
Partido Republicano Liberal Demócrata (PRLD)
(Liberaal-Democratische Republikeinse Partij)
0,4%2Gedaald17
Totaal Kandidaten van het Centrum9,3%42-
Falange Española
(Spaanse Falange)
1,1%0Gedaald1
Totaal-472-

Aantekeningen:

1 Hier worden alleen de definitieve uitslagen van mei 1936 gegeven.
2 Sommige kandidaten van de PRR stonden op de lijst van de CEDA.

Nasleep

Zie Spaanse Burgeroorlog voor het hoofdartikel over dit onderwerp.
Premier Manuel Azaña (1880-1940)

Na de verkiezingen werd een volksfrontregering gevormd (zonder de communisten) onder leiding van de liberaal Manuel Azaña. Azaña was van 1931 tot 1933 als een keer eerder premier van Spanje geweest. De volksfrontregering voerde tal van hervormingen door en stelde een landhervorming in het vooruitzicht. Dit stuitte op verzet van de rechtse partijen, maar ook van het politieke midden. In mei kwam president Alcala Zamora ten val. Hij werd als staatshoofd opgevolgd door Azaña die op zijn beurt weer werd opgevolgd als premier door de Galicische staatsman Santiago Casares Quiroga, een liberaal. Op 17 juli 1936 pleegden hoge militairen een staatsgreep die deels slaagde: hele delen van Spanje kwamen onder het gezag van een militaire junta. Andere delen van Spanje, waaronder de hoofdstad Madrid en Barcelona, bleven in handen van de republikeinse regering. Een bloedige burgeroorlog die ruim drie jaar zou duren was het gevolg. Deze oorlog werd uiteindelijk gewonnen door de nationalisten die sinds 1937 onder leiding stonden van generaal Francisco Franco. Franco werd in 1939 staatshoofd van Spanje. Zijn dictatuur over héél Spanje zou meer dan 35 jaar duren en al die tijd vonden er geen democratische verkiezingen (wel zogenaamde "organische verkiezingen") plaats. De eerstvolgende parlementsverkiezingen vonden uiteindelijk plaats na het herstel van de democratie op 3 mei 1977.

Literatuur

  • D. Mitchell: De Spaanse Burgeroorlog. Ooggetuigen spreken na de dood van Franco, Uitgeverij Het Wereldvenster te Weesp 1986, uit het Engels vertaald door D. Mertens, blz. 40vv
  • H. Thomas: The Spanish Civil War, Pelican Books 1971, blz. 132vv

Zie ook

  • (en) spartacus-educational.com: 1936 Spanish Elections