Sint-Martinuskerk (Sint-Martens-Latem)

Sint-Martinuskerk
Sint-Martinuskerk
Locatie
Land	België
Plaats	Sint-Martens-Latem
Adres	Dorp
Coördinaten	51° 1′ NB, 3° 38′ OL
Gewijd aan	Martinus van Tours
Status en tijdlijn
Gebouwd in	1121 (Juliaans)
Monumentale status	vastgesteld bouwkundig erfgoed (14 september 2009)[1]
Monument­nummer	38720
Bouwkundige informatie
Bouw­materiaal	Doornikse steen, hardsteen, baksteen, natuursteen, pleister
Stijl­periode	neogotiek
Kerkprovincie en -genootschap
Denominatie	katholicisme
Bisdom	bisdom Gent
Portaal    Christendom

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van de gemeente Sint-Martens-Latem, gewijd aan de heilige Martinus van Tours. Het gebouw is sinds 28 juli 1983 geregistreerd als bouwkundig erfgoed en vormt samen met het kerkhof een beschermd monument en onderdeel van een dorpsgezicht.

De kerk werd al voor het eerst vermeld in 1121, toen nog onder het patronaat van de Sint-Baafsabdij in Gent. Mogelijk stond er in die vroege fase een kleine basilicale kerk met een achtkantige vieringtoren en koor, opgetrokken in Doornikse kalksteen in onregelmatig verband. Gedurende de godsdiensttroebelen van de 16e eeuw werd de kerk beschadigd. In de tweede kwart van de 17e eeuw vonden aanzienlijke verbouwingen en herstellingen plaats: in 1629-1630 werd er een zoldering aangebracht, in 1634 werd het zuidelijke transept en de sacristie in kareelsteen verbouwd. Vermoedelijk werd toen ook de noordelijke transeptarm aangepakt.

In 1771-1772, onder leiding van de architect Jan Baptist Simoens, werd de kerk verlengd met twee westelijke traveeën en werd er een nieuwe vierkante vieringtoren gebouwd. Later, in 1898-1899, werd de kerk volledig omgevormd tot hallenkerk naar ontwerp van architect Auguste Van Assche: de zijbeuken werden vervangen door twee brede beuken met afzonderlijke zadeldaken, het schip kreeg een nieuw dak en het bepleisterd plafond werd vervangen door een spitsbooggewelf. Tevens werden aan de zuidzijde een traptorentje en aan de noordzijde een doopkapel in neogotische stijl toegevoegd.

In 1989-1990 vond een restauratie plaats onder leiding van architect Jean Van den Bogaerde, waarbij de kerk volledig werd witgeschilderd.

Het kerkhof is omgeven door een muur en omvat aan drie zijden een rij leilindes. Het toegangshek is een smeedijzeren hek uit de 18e eeuw, afkomstig van het kasteel van Deurle.

Op het kerkhof bevinden zich enkele merkwaardige graven van onder meer Albijn Van den Abeele (1835-1918), oud-burgemeester, schrijver en kunstschilder, van beeldhouwer baron George Minne (1866-1941), en het graf van de familie Ziane-Raes met beeld van beeldhouwer Leon Sarteel.