Simandou (mijn)
De Simandou-mijn is een zeer grote ijzerertsafzetting van hoge kwaliteit in de zuidelijke hooglanden van Guinee. De afzetting, die langs de bergkam van het Simandou-gebergte in de regio Nzérékoré loopt, bevat naar schatting 2,4 miljard ton erts met een ijzergehalte van 65%. De ontwikkeling is vertraagd door eigendomsgeschillen, beschuldigingen van corruptie en de noodzaak van een spoorlijn van 622 kilometer en een diepwaterhaven om de Atlantische kust te bereiken. De werkzaamheden aan de mijn en spoorweg begonnen in 2020 en de eerste commerciële export van ijzererts startte in november 2025.[1]
Geschiedenis
Het hele project werd verdeeld over vier blokken. In 1997 kreeg Rio Tinto Group een exploratielicentie. In 2008 ontnam de Guinese regering Rio Tinto de blokken 1 en 2 en kende ze toe aan Beny Steinmetz Group Resources (BSGR), wat leidde tot meer dan tien jaar rechtszaken. Rio Tinto bleef wel de rechten op de blokken 3 en 4 behouden.
In 2010 verkocht BSGR 51% van zijn belang in Simandou aan Vale voor US$ 2,5 miljard, waarvan eenvijfde deel direct werd betaald.[2] Al snel daarna begon Guinee een onderzoek naar deze transactie. In 2014 trok de overheid de licentie van BSGR; arbitrage en civiele zaken volgden op drie continenten, en een Amerikaanse rechtbank verwierp in 2015 de zaak van Rio Tinto tegen BSGR en Vale. In februari 2019 schikten Guinee en BSGR hun geschil waarbij BSGR afstand deed van de blokken in Simandou.
Corruptieonderzoeken
In april 2013 arresteerde de Federal Bureau of Investigation Frédéric Cilins, een agent van BSGR, nadat uit opnames bleek dat hij had geprobeerd documenten te vernietigen die zouden kunnen bewijzen dat er steekpenningen waren betaald om de concessie veilig te stellen; later pleitte hij schuldig en werd veroordeeld tot twee jaar gevangenisstraf.[3]
Verdere controverse ontstond in 2016 toen Rio Tinto een betaling van US$ 10,5 miljoen aan François de Combret, een adviseur van president Alpha Condé, onthulde, die in 2011 was gedaan tijdens de heronderhandeling van zijn belang in Simandou. De onthulling leidde tot onderzoeken door het Britse Serious Fraud Office, het Amerikaanse ministerie van Justitie en de Australian Securities and Investments Commission. In 2023 volgde een beschuldig van de Securities and Exchange Commission (SEC) Rio Tinto ervan dat het geen adequate anti-omkopingscontroles had gehandhaafd.
Projectontwikkeling
De Simandou heuvelrug heeft een lengte van 110 kilometer en ligt hoofdzakelijk op de noord-zuid as. De bergrug ligt tussen de 300 en 900 meter boven zeeniveau.
Het mijnbouwproject bestaat uit het verwijderen van de bovenlaag, gevolgd door dagbouw. Na breken en zeven is het erts geschikt is voor directe verkoop aan ijzer- en staalfabrieken. Het erts wordt per spoor vervoerd naar de haven van Morébayah. In 2020 keurde de regering de plannen goed. [4]
Het hele project is in twee delen gesplitst:
- Simfer SA heeft de concessie voor de blokken 3 en 4. Simfer is voor 45,05% in handen van Rio Tinto, voor 39,95% van Chinalco en voor 15% van de regering van Guinee.
- Winning Consortium Simandou SA (WCS) heeft de blokken 1 en 2. WCS werd opgericht in 2019 en is voor 45% in handen van het in Singapore gevestigde Winning International Group, voor 35% van China Hongqiao Group en voor 20% van het Guinese logistieke bedrijf United Mining Supply.
In juli 2022 hebben Simfer, WCS en de Guinese staat Compagnie du TransGuinéen (CTG) opgericht. Deze maatschappij gaat de 622 kilometer lange spoorlijn aanleggen en beheren die het erts naar de diepwaterhaven nabij Matakong. De haventerminal is ook in handen van CTG. CTG is voor 42,5% in handen van Simfer, voor 42,5% van WCS en voor 15% van de Guinese overheid.[5]
De aanleg van de lijnen en spoorweg heeft vijf jaar geduurd. Het eerste erts werd in november 2025 verscheept.[5] Bij een volledige benutting van de capaciteit zal Simandou naar verwachting jaarlijks zo'n 95 miljoen ton erts verschepen, waarvan het grootste deel bestemd is voor Chinese staalfabrieken. Guinee komt daarmee in de top van ijzererts exporterende landen.[6] De reserves zijn groot genoeg om de productie voor tenminste 25 jaar te continueren.
Externe links
- (en) Rio Tinto Simandou project
- (en) Winning Consortium Simandou
- Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Simandou mine op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
- ↑ (en) Guinea's Giant Iron Ore Mine Begins Loading its First Shipment. The Maritime Executive (13 november 2025). Geraadpleegd op 14 november 2025.
- ↑ (en) The South–South investment that never happened: Vale in Guinea. Elsevier: The Extractive Industries and Society (maart 2023). Geraadpleegd op 14 november 2025.
- ↑ (en) French Citizen Sentenced In Manhattan Federal Court To 24 Months In Prison For Obstructing A Criminal Investigation Of Alleged Bribes Paid To Secure Mining Rights In Guinea. U.S. Attorney's Office, Southern District of New York (25 juli 2015). Geraadpleegd op 14 november 2025.
- ↑ (en) Guinea approves railroad and port plan for Simandou. Mining.com (12 november 2020). Geraadpleegd op 14 november 2025.
- 1 2 (en) Operations begin at Simandou. Mining.com (11 november 2025). Geraadpleegd op 14 november 2025.
- ↑ (en) The Simandou project will change the dynamics of the global iron ore market. GMK (3 november 2025). Geraadpleegd op 14 november 2025.