Shonen-ai
Shōnen-ai (少年愛, jongensliefde) is een manga- en animegenre dat handelt over liefdesrelaties tussen jongens. De term wordt binnen Japan voornamelijk gebruikt om te verwijzen naar Boys' love-manga die geschreven zijn voor de jaren 1990, zoals de werken van Moto Hagio en Keiko Takemiya. In het Westen wordt de term soms gebruikt om te verwijzen naar BL-manga zonder seksuele inhoud, in tegenstelling tot seksuele getinte Yaoi-manga.[1] Het is veelal geschreven door vrouwelijke mangaka's, en wordt ook hoofdzakelijk gericht op vrouwen. Toch geniet het een redelijke populariteit onder homoseksuele mannen.
Geschiedenis
De hedendaagse Japanse homo-erotische manga ontstond in de jaren 1970 als een subgenre van shōjo-manga.[2] In de jaren 70 kwam een nieuwe generatie shōjo-mangatekenaars op, met als meest opvallende voorbeeld de Jaar 24 Groep. De Jaar 24 Groep leverde een belangrijke bijdrage aan tot de ontwikkeling van de shōjo-manga door een grotere diversiteit aan thema's te introduceren, met inspiratie uit Japanse en Europese literatuur, film en geschiedenis.[3] Leden van de groep, waaronder Keiko Takemiya en Moto Hagio, creëerden werken die mannelijke homoseksualiteit uitbeeldden: Sunroom Nite (1970) van Takemiya wordt beschouwd als het eerste werk van het genre dat bekend zou worden als shōnen-ai, gevolgd door Hagio's 11-gatsu no Gymnasium (1971).[3]
Takemiya, Hagio, Toshie Kihara, Ryoko Yamagishi en Kaoru Kurimoto behoorden tot de belangrijkste shōnen-ai-mangaka.[4][3] Belangrijke werken zijn onder meer Thomas no Shinzou (1974–1975) van Hagio en Kaze to Ki no Uta (1976–1984) van Takemiya.[5] De werken van deze auteurs gingen meestal over tragische liefdesverhalen tussen androgyn jongens in historische Europese settings. Hoewel deze werken meestal gericht waren op een publiek van meisjes en jonge vrouwen, trokken ze ook volwassen homoseksuele lezers aan.[6]
De termen Yaoi (een term ontstaan in de dojinshi-gemeenschap) en Boys' love werden in de jaren 90 telkens meer gebruikt om manga over liefdesverhalen tussen jongens te beschrijven en de term Shōnen-ai werd minder populair binnen Japan.[3] Tegenwoordig wordt Boys' love voornamelijk gebruikt als een overkoepelende term om Japanse media over liefdesrelaties tussen jongens te beschrijven.[7]
- ↑ (en) Kaiser, Vrai, What Are Yuri and Yaoi? A Dive Into The History of the Manga Subgenres. Them (30 mei 2025). Geraadpleegd op 13 september 2025.
- ↑ Zsila, Ágnes, Pagliassotti, Dru, Urbán, Róbert, Orosz, Gábor, Király, Orsolya (2018). Loving the love of boys: Motives for consuming yaoi media. PloS One 13 (6): e0198895. ISSN:1932-6203. PMID: 29902228. PMC: 6002055. DOI:10.1371/journal.pone.0198895.
- 1 2 3 4 Welker, James (2015). "A Brief History of Shōnen'ai, Yaoi and Boys Love". Boys Love Manga and Beyond: History, Culture, and Community in Japan: 42–75.
- ↑ Robot Ghosts and Wired Dreams. www.upress.umn.edu. Gearchiveerd op 5 juni 2011. Geraadpleegd op 13 september 2025.
- ↑ Angles, Jeffrey (2011). Writing the love of boys: origins of Bishōnen culture in modernist Japanese literature. University of Minnesota Press, Minneapolis. ISBN 978-0-8166-6969-1.
- ↑ Boys' love manga and beyond: history, culture, and community in Japan. University Press of Mississippi, Jackson (2015). ISBN 978-1-62846-119-0.
- ↑ The end of cool Japan: ethical, legal, and cultural challenges to Japanese popular culture. Routledge, Milton Park, Abingdon, Oxon New York, N.Y (2017). ISBN 978-1-317-26936-6.