Samuel Cogolati
| Samuel Cogolati | ||
|---|---|---|
 | ||
| Algemene informatie | ||
| Geboortedatum | 12 maart 1989 | |
| Geboorteplaats | Hoei | |
| Werk | ||
| Beroep | politicus, auteur, jurist | |
| Werkgever(s) | Katholieke Universiteit Leuven | |
| Functies | lid van de Kamer van volksvertegenwoordigers van België | |
| Studie | ||
| School/ |
King's College London, Harvard Law School, Katholieke Universiteit Leuven | |
| Academische graad | Bachelor (België), Master, Master of Laws, doctoraat | |
| Politiek | ||
| Politieke partij | Ecolo | |
| De informatie in deze infobox is afkomstig van Wikidata. U kunt die informatie bewerken. | ||
Samuel Cogolati (Luik, 12 maart 1989) is een Belgisch politicus voor Ecolo.
Levensloop
Cogolati werd in 2013 master in de rechten aan de Katholieke Universiteit Leuven. Ook behaalde hij in 2012 een Certificate of Legal Studies aan het King's College in Londen en in 2014 een Master of Laws aan Harvard Law School. Hij werkte van 2014 tot 2019 als onderzoeker voor het Leuvens Centrum voor Global Governance Studies van de KU Leuven, waar hij in 2020 een doctoraat in de filosofie voltooide.
Hij sloot zich op zijn veertiende aan bij Ecolo en is voor deze partij sinds 2015 gemeenteraadslid van Hoei.
Bij de verkiezingen van 26 mei 2019 werd Cogolati verkozen tot lid van de Kamer van volksvertegenwoordigers voor de kieskring Luik. Hij werd ondervoorzitter van de Kamercommissie Buitenlandse Betrekkingen en ging zich toeleggen op de verdediging van mensenrechten en kwesties als de erkenning van de genocide tegen de Oeigoeren in China, de bescherming van burgers tegen de inzet van aanvalswapens in dichtbevolkte gebieden en de vervolging van misdaden tegen de mensheid in Congo. Daarnaast werd hij tot in 2022 actief in de commissie Energie, Leefmilieu en Klimaat en boog hij zich over het beleid tegen de klimaatverandering. Voorts werd Cogolati voorzitter van de Belgische delegatie in de Interparlementaire Unie en voorzitter van het mensenrechtencomité binnen deze internationale organisatie.
In maart 2021 was Cogolati het doelwit van tegensancties die de Volksrepubliek China uitvaardigde als reactie op de sancties die de Europese ministers van Buitenlandse Zaken hadden opgelegd tegen enkele Chinese topambtenaren en organisaties, vanwege de onderdrukking van de Oeigoerse minderheid in de provincie Xinjiang. Cogolati had in de Kamer namelijk een resolutie ingediend ter veroordeling van de vervolging van de Oeigoeren en werd daarom door Peking beschuldigd van het schaden van de Chinese autoriteit en belangen in Xinjiang.[1]
Cogolati was ook doelwit van een digitale aanval. Het Belgische cybersecuritycentrum vermoedde dat hackersgroep APT31 erachter zat, maar had hierover geen volledige zekerheid. De hackersgroep APT31 heeft banden met de Chinese overheid en wordt vaker in verband gebracht met digitale aanvallen op critici van de Communistische Partij.[2]
Bij de federale verkiezingen van 9 juni 2024 raakte Cogolati door de zware nederlaag van zijn partij niet herkozen als Kamerlid.[3] Na deze verkiezingen stelde hij zich samen met Marie Lecocq kandidaat om co-voorzitter van de partij te worden.[4] Op 13 juli 2024 werden Cogolati en Lecocq met 71,96 procent van de stemmen verkozen tot co-voorzitters van Ecolo.[5]
In een persbericht op 17 november 2025 liet het partijbestuur weten dat Samuel Cogolati en Marie Lecocq 'niet meer in staat zijn hun gezamenlijke opdracht aan het hoofd van de beweging voort te zetten.'[6] Onoverbrugbare meningsverschillen over de koers die de partij moest gaan varen hadden geleid tot een definitieve breuk die samenwerking niet langer mogelijk maakte.[7] Op 21 november werd door de federale raad van Ecolo een collectief aangesteld om de leiding van de partij tijdelijk over te nemen en de continuïteit te garanderen in afwachting van de verkiezing van een nieuw voorzittersduo. Deze interimleiding werd samengesteld uit de vier fractievoorzitters Sarah Schlitz (Kamer van volksvertegenwoordigers), Stéphane Hazée (Waals Parlement), Zakia Khattabi (Brussels Hoofdstedelijk Parlement) en Bénédicte Linard (Parlement van de Franse Gemeenschap) en Europees Parlementslid Saskia Bricmont.[8]
Externe links
- Fiche Samuel Cogolati op LinkedIn.
- Voorstelling Samuel Cogolati op myoc.be.
- ↑ "EU legt China sancties op wegens mensenrechtenschendingen Oeigoerse moslimminderheden, China reageert meteen", VRT, 22 maart 2021.
- ↑ "Belgisch parlementslid doelwit digitale aanval na kritiek op China", NOS, 1 maart 2023.
- ↑ (fr) Élections 2024: Samuel Cogolati, coprésident Ecolo? Lui et Rodrigue Demeuse n’ont aucun plan de carrière mais réfléchissent, L'Avenir, 10 juni 2024.
- ↑ Twee duo’s werpen zich in de strijd om covoorzitterschap Ecolo, Het Laatste Nieuws, 1 juli 2024.
- ↑ Ecolo kiest Samuel Cogolati en Marie Lecocq als nieuwe voorzitters, VRT NWS, 13 juli 2024.
- ↑ Dekock, Laurens, "Covoorzitters Ecolo 'niet meer in staat samen te werken'", Belga, 18 november 2025. – via De Tijd.
- ↑ Covoorzitters van Ecolo willen de partij niet meer samen leiden, VRT NWS, 17 november 2025.
- ↑ Ecolo kiest voor interimleiding tijdens interne verkiezingscampagne, Het Nieuwsblad, 21 november 2025.
