Rotterdam Panda's

De club ontstond begin jaren tachtig uit IJHC Rotterdam, een kleine lokale ijshockeyvereniging die in de lagere divisies speelde. Onder leiding van zakenman Willem van ’t Wout kreeg het team een professionele impuls en werd het omgedoopt tot Rotterdam Panda’s. Van ’t Wout financierde het project grotendeels zelf en bouwde de ploeg uit tot een semiprofessioneel team dat de gevestigde orde moest uitdagen.

De naam Panda’s werd ingevoerd door een samenwerking met het Wereld Natuur Fonds (WNF), om zo geldschieters te lokken onder de vlag van de organisatie. Een deel van de donaties zou ten goede komen aan het fonds, terwijl de rest in het ijshockeyproject werd gestoken. De samenwerking leverde het WNF uiteindelijk slechts een bescheiden bedrag op, maar het team behield de naam Panda’s. In de daaropvolgende jaren werd de club gesteund door Rotterdamse bedrijven, wat leidde tot verschillende naamswijzigingen: Turbana Rotterdam Panda’s (1988–1989) en Gunco Panda’s Rotterdam (1989–1995).

De Panda’s promoveerden midden jaren tachtig naar de Eredivisie en verrasten onmiddellijk door competitief mee te doen met gevestigde clubs als Tilburg Trappers, Heerenveen Flyers en Hijs Hokij Den Haag.

Onder leiding van Canadese en Amerikaanse importspelers, aangevuld met Nederlandse internationals, ontwikkelden de Panda’s zich tot een topclub. Ze stonden bekend om hun aanvallende speelstijl, hoge intensiteit en goed gevulde thuiswedstrijden in de Weenahal.

De Panda’s wonnen in 1987, 1989 en 1990 de landstitel, en pakten tevens de beker in 1987, 1990 en 1991. In 1989–1990 namen ze deel aan de Europacup, waarin ze speelden tegen onder meer teams uit Duitsland en Zwitserland.

De Weena IJshal, ook bekend als de Weenahal, was de thuisbasis van de Rotterdam Panda’s. De hal werd geopend op 29 september 1978 aan het Weena in hartje Rotterdam, naast het Centraal Station. De ijsvloer mat 46 × 92,5 meter, met een ijshockeybaan van 30 × 60 meter, en bood plaats aan circa 3.000 toeschouwers.

De hal werd gebouwd volgens het Ton Menken-principe, waarbij sport en recreatie werden gecombineerd. In 1981 ging exploitant Rekreon BV failliet, waarna de hal in 1985 werd overgenomen door de Stichting Exploitatie IJs- en Sporthal Rotterdam, opgericht door oud-ijshockeyspelers.

De Weenahal stond bekend om zijn intense sfeer, vooral tijdens wedstrijden van de Panda’s, die er een grote en fanatieke aanhang hadden. Na de sluiting in 1996 werd de hal korte tijd gebruikt als indoor kartbaan, voordat het gebouw uiteindelijk werd omgebouwd tot parkeergarage. Sindsdien kwam er nooit meer een volwaardige ijshal in Rotterdam.

Rond 1991 begon de financiële draagkracht van Van ’t Wout en de club af te nemen. De kosten voor spelerssalarissen, buitenlandse imports en halhuur liepen hoog op. Er werd gesproken over een fusie met Feyenoord of de bouw van een nieuw ijshockeycomplex in Rotterdam-Zuid, maar deze plannen kwamen niet van de grond.

Toen ook sponsorcontracten afliepen en de exploitatie van de Weenahal problematisch werd, besloot de club zich na het seizoen 1991–1992 terug te trekken uit de Eredivisie. Kort daarna verdween de naam Rotterdam Panda’s uit het Nederlandse ijshockey.

Ondanks het korte bestaan worden de Rotterdam Panda’s herinnerd als een symbool van de Rotterdamse sportieve bravoure van de jaren tachtig: ambitieus, groots opgezet, maar financieel kwetsbaar. De club bracht een golf van populariteit teweeg voor ijshockey in de stad, trok volle tribunes en was onderwerp van meerdere mediaproducties, waaronder een documentaire van Leo Oldenburger.

De Panda’s worden door ijshockeyliefhebbers vaak genoemd in één adem met de Tilburg Trappers en HIJS Hokij als onderdeel van de gouden tijd van het Nederlandse ijshockey.

• Landskampioen (Eredivisie) 1987, 1989, 1990
• Bekerwinnaar (Nederlandse IJshockeybeker) 1987, 1990, 1991